ความจริงที่ถูกเปิดเผย

เศษเสี้ยวคริสตัลสีนิลที่ร่วงหล่นลงกระทบพื้นหินอ่อน ส่งเสียงกังวานบาดแก้วหู ราวกับเสียงกรีดร้องของความจริงที่ถูกกระชากหน้ากากออกอย่างไรอย่างนั้น เรย์ก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว รองเท้าบู๊ตหนาหนักเหยียบลงบนคราบเขม่าสีดำที่ยังคงคุกกรุ่น กลลิ่นอายความตายและกลิ่นฉุนของพลังงานเวทมนตร์สังเคราะห์ยังคงตลบอบอวลอยู่ในห้องโถงใต้ดินชั้นลึกที่สุดของสมาคมฮันเตอร์ ร่างกายของเขาตึงเครียดจนกล้ามเนื้อทุกมัดแทบจะขมวดเป็นปม แม้สมองจะพยายามประมวลผลข้อมูลมหาศาลที่ระบบเพิ่งจะป้อนเข้ามาตรงหน้า แต่อัตราการเต้นของหัวใจกลับรัวเร็วจจนน่าหงุดหงิด หน้าต่างสีฟ้าโปร่งแสงของระบบยังคงลอยเด่นอยู่กลางอากาศ ตัวอักษรเรืองแสงสีแดงฉานเตือนภัยระดับวิกฤตกระพริบถี่ๆ สะท้อนอยู่ในดวงตาคู่คมที่หรี่แคบลงอย่างใช้ความคิด [ ตรวจพบรหัสพันธุกรรมเวทมนตร์ตรงกับฐานข้อมูลแม่ข่ายของ ‘องค์กรเงามรกต’ ] [ ยืนยันสมมติฐาน: ดันเจี้ยนระดับ S ทั้งหมด 14 แห่งในเขตปกครองเขตที่ 4 ถูกสร้างขึ้นด้วยฝีมือมนุษย์ หาใช่ปรากฏการณ์ธรรมชาติไม่ ] [ คำเตือน: ระบบกำลังถูกคุกคามจากไฟร์วอลล์ภายนอก โปรดระวังการดักฟังข้อมูล ] "มนุษย์สร้าง... งั้นเหรอคะ" เสียงหวานนุ่มทว่าเยือกเย็นราวกับน้ำค้างแข็งกลางฤดูใบไม้ร่วงดังขึ้นจากด้านข้าง เซราฟิน่าก้าวเข้ามาประชิดตัวเขาอย่างเงียบเชด ปลายเรียวเล็บเรียบเนียนแตะลงบนไหล่ของเรย์เบาๆ เป็นเชងส่งสัญญาณเตือนให้เขาระวังตัว ความอบอุ่นจากร่างกายของอาจารย์สาวที่มักจะแผ่ซ่านออกมาในยามคับขันช่วยดึงสติของเรย์ให้กลับคืนมา แต่อุณหภูมิรอบตัวพวกเขากลับลดฮวบลงจนลมหายใจกลายเป็นไอสีขาว เรย์เหลือบมองหญิงสาวที่ยืนเคียงบ่าเคียงไหล่ เส้นผมสีเงินยวงสะท้อนกับแสงเรืองรองของผลึกมานาที่แตกสลาย แววตาของเซราฟิน่าในยามนี้ปราศจากความขี้เล่นหรือความผ่อนคลายใดๆ มีเพียงประกายคมกริบของนักล่าที่พร้อมจะปลิดชีพผู้ใดก็ตามที่กล้าเข้ามาขวางทาง "ไม่ใช่แค่สร้างธรรมดาหรอกค่ะอาจารย์" เรย์เอ่ยตอบ น้ำเสียงของเขาแหบพร่าเล็กน้อยแต่แฝงไปด้วยความเยือกเย็นที่น่ากลัว "ลองดูนี่สิคะ" นิ้วเรียวยื่นแผ่นศิลาจารึกโบราณที่เพิ่งงัดออกมาจากแท่นบูชาใจกลางห้องทดลองใต้ดินให้เซราฟิน่าดู รอยสลักบนนั้นไม่ใช่ภาษารูนโบราณของปีศาจอย่างที่ใครๆ เข้าใจ แต่เป็นรหัสอัลกอริทึมเวทมนตร์ผสมผสานกับเทคโนโลยีเครื่องจักรกลเวทที่ถูกปิดบังไว้ด้วยม่านพรางตาชั้นสูง นี่คือหลักฐานชิ้นโบว์แดง... องค์กรที่คอยชักใยสมาคมฮันเตอร์และสร้างความหวาดกลัวให้แก่ผู้คนทั่วโลก แท้จริงแล้วไม่ได้รอคอยให้ดันเจี้ยนปรากฏขึ้นตามธรรมชาติ แต่พวกมันคือ 'สถาปนิก' ผู้สร้างประตูมิติและบัดกรีสัตว์อสูรขึ้นมาจากห้องทดลองใต้ดิน เพื่อสูบฉากพลังงานชีวิตและผลึกมานาบริสุทธิ์ไปหล่อเลี้ยงแผนการบางอย่างที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่า "พวกมันไม่ได้ต้องการแค่เงินทองหรืออำนาจทางการเมืองค่ะ" เซราฟิน่าพึมพำ ดวงตาสองสีทอประกายวาบด้วยความเข้าใจอันลึกซึ้ง "การสร้างดันเจี้ยนขึ้นมาเองทีละแห่ง... นั่นหมายความว่าพวกมันสามารถกำหนดความหนาแน่นของมานา กำหนดรูปแบบของบอส และควบคุมอัตราการตายของฮันเตอร์ได้ตามอำเภอใจ เหมือนกับการจำลองเกมสงครามที่มนุษย์เราเป็นแค่หมากตัวหนึ่งบนกระดาน" "ถูกต้องค่ะ" เรย์แค่นหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มหยันปรากฏขึ้นที่มุมปาก "แล้วพวกมันก็โยนความผิดให้ฝั่งมอนสเตอร์ เพื่อให้มนุษย์ต้องพึ่งพาสมาคมฮันเตอร์ และสุดท้าย... อำนาจเบ็ดเสร็จก็จะตกอยู่ในมือของคนกลุ่มเดียว ช่างเป็นแผนการที่ชาญฉลาดและเลือดเย็นเสียจริงนะคะ" ทันใดนั้น บรรยากาศรอบตัวก็เปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน *ติ๊ด... ติ๊ด... ติ๊ด...* เสียงสัญญาณเตือนภัยฉุกเฉินของระบบดังขึ้นด้วยความถี่ที่สูงขึ้น หน้าต่างสีฟ้าที่เคยเป็นสีฟ้าใสแปรเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำจนน่ากลัว ข้อความเตือนสติชุดใหม่หลั่งไหลเข้ามาไม่ขาดสาย จนเรย์ต้องกวาดสายตาอ่านอย่างรวดเร็ว [ แจ้งเตือนจากระบบ: ตรวจพบการบุกรุกจากผู้ใช้สิทธิ์ระดับสูง (Admin Privilege) ] [ พื้นที่รอบด้านถูกล็อกด้วยม่านพลังงานเวทมนตร์ระดับ 9 ห้ามเคลื่อนย้ายหรือใช้สกิลเทเลพอร์ต ] [ เป้าหมาย: กำจัดพยานผู้ล่วงรู้ความจริงทั้งหมด ] "แย่แล้วค่ะอาจารย์!" เรย์อุทานออกมาอย่างไม่ปิดบังความตกใจ เมื่อพื้นหินอ่อนใต้ฝ่าเท้าเริ่มสั่นสะเทือน รอยแตกสีแดงฉานแผ่ขยายออกไปเป็นวงกว้างราวกับใยแมงมุม กลิ่นอายพลังงานกดดันระดับมหาศาลแผ่พุ่งขึ้นมาจากเบื้องล่าง ราวกับมีบางสิ่งบางอย่างที่น่าสะพรึงกลัวกำลังตื่นขึ้นจากการหลับใหล เซราฟิน่าไม่รอช้า มือเรียวสะบัดเบาๆ ดาบยาวเคลือบออร่าสีครามปรากฏขึ้นในมือ ร่างบางก้าวมาบังหน้าเรย์ไว้ครึ่งหนึ่ง สัญชาตญาณการปกป้องพุ่งพล่านจนแผ่นหลังของเธอยังคงแผ่ความอบอุ่นที่หนักแน่นมาให้ "ถอยไปข้างหลังค่ะเรย์" น้ำเสียงของอาจารย์สาวนิ่งสนิทและทรงพลัง ไม่มีร่องรอยของความหวาดกลัวแม้แต่น้อย มีเพียงความมุ่งมั่นที่จะปกป้องลูกศิษย์คนนี้ด้วยชีวิต "ไม่ว่ามันจะเป็นตัวอะไรที่โผล่ขึ้นมา อาจารย์จะไม่ยอมให้มันแตะต้องเส้นผมของคุณแม้แต่เส้นเดียวค่ะ" "แหม พูดแบบนี้ทำเอาหนูรู้สึกใจสั่นเลยนะคะเนี่ย" เรย์หัวเราะเบาๆ แม้สถานการณ์จะคับขันถึงขีดสุด แต่แววตาของเธอกลับเป็นประกายวิบวับด้วยความท้าทาย นิ้วมือเรียวยาวขยับรัวบนอากาศเพื่อเปิดใช้งานอินเทอร์เฟซลับของระบบที่ซ่อนไว้ "แต่หนูเองก็ไม่ใช่เด็กน้อยที่จะยอมให้ใครมาจูงจมูกง่ายๆ หรอกค่ะ... ในเมื่อพวกมันอยากเล่นเกมนี้กับเรานัก งั้นเรามาดูกันดีกว่าค่ะว่า ระหว่าง 'ผู้สร้าง' กับ 'ระบบสุ่มรัก' อย่างหนู ใครกันแน่ที่จะเป็นฝ่ายรอดออกไปจากที่นี่!" สิ้นเสียงของเรย์ แสงสว่างวาบสีทองเจิดจ้าก็พวยพุ่งขึ้นจากฝ่ามือของเธอ ท่ามกลางเงาสลัวของห้องใต้ดินที่กำลังพังทลายลงมา ร่างเงาสูงใหญ่ภายใต้ผ้าคลุมสีดำสนิทก็ก้าวออกมาจากรอยแยกมิติ พร้อมกับดวงตาสีแดงฉานที่จ้องมองมายังพวกเขาราวกับจะกลืนกิน เงาดำนั้นยกมุมปากขึ้นยิ้มเยาะ ก่อนที่เสียงทุ้มต่ำและเย็นยะเยือกจะก้องกังวานไปทั่วบริเวณ "ในที่สุด... แกก็หาทางมาถึงที่นี่จนได้สินะ 'ผู้ทรยศ' ตัวน้อย" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมติดตามและลุ้นระทึกไปพร้อมกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!