พลังแห่งความห่วงหา

เสียงคำรามกึกก้องของเจ้าอสูรเงาพสุธาแรงก์ A สั่นสะเทือนไปถึงขั้วหัวใจ เศษหินและฝุ่นผงคละคลุ้งไปทั่วบริเวณซากโบราณสถานชั้นใต้ดิน เรย์กัดฟันกรอดจนได้กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งในโพรงปาก ร่างกายของฮันเตอร์แรงก์ F อย่างเขาในยามนี้แทบไม่เหลือเรี่ยวแรงจะยืนหยัด กล้ามเนื้อทุกมัดกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดจากการปะทะกับพลังเวทมนตร์อันมหาศาลที่เกินขีดจำกัดของตนไปหลายเท่าตัว เบื้องหน้าของเขาคือเซราฟิน่า อาจารย์สาวผู้สง่างามและเปี่ยมด้วยพลังอันลึกลับ บัดนี้อาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์ของเธอกลับเปรอะเปื้อนไปด้วยรอยเลือดและรอยขีดข่วนจากคมเข็บของอสูร แม้แววตาคู่สวยจะยังคงความนิ่งสงบดั่งผิวน้ำในบึงลึก ทว่าหางตาที่ไหวระริกและการหายใจที่ติดขัดเล็กน้อยนั้น ล้วนฟ้องชัดเจนว่าเธอกำลังแบกรับภาระที่เกินกว่าจะทานทนไหวเพื่อปกป้องเขา "ถอยไป... เรย์" เสียงหวานที่เคยราบเรียบราบรื่นในยามปกติ บัดนี้กลับแหบพร่าและเจือไปด้วยความร้อนรนอย่างที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน เซราฟิน่าก้าวเข้ามาขวางหน้าเขาไว้ด้วยร่างอันบอบบาง แต่ออร่าพลังเวทสีครามเข้มที่แผ่ออกมาจากตัวเธอกลับแปรเปลี่ยนเป็นโล่ป้องกันรูปทรงผลึกแก้วที่กำลังสั่นระริกใกล้แตกสลาย "ให้อาจารย์ยืนรับความตายอยู่ฝ่ายเดียวได้อย่างไรเล่าครับ... เอ๊ย! หมายถึง ให้อาจารย์สู้คนเดียวได้อย่างไรกันล่ะคะ" เรย์เกือบหลุดปากใช้สรรพนามคุ้นชิน แต่รีบดัดเสียงและปรับเปลี่ยนคำพูดแทบไม่ทันในสถานการณ์หน้าสิ่วหน้าขวานเช่นนี้ เขายิ้มแห้งๆ ทั้งที่เหงื่อกาฬไหลท่วมแผ่นหลัง ดวงตาคู่คมกวาดมองสภาพแวดล้อมอย่างรวดเร็ว สมองอันฉลาดเป็นกรดประมวลผลคำนวณอัตราความเสียหายและช่องโหว่ของบอสตรงหน้าด้วยความเร็วสูงสุด จุดอ่อนของอสูรเงาพสุธาตัวนี้อยู่ที่ผลึกกลางหน้าอก ซึ่งจะเปิดออกทุกครั้งที่มันรวบรวมมานาเพื่อพ่นคลื่นเสียงทำลายล้าง แต่มันรวดเร็วเกินกว่าที่ฮันเตอร์ระดับกลางจะมองทัน หากไม่ใช่เพราะม่านพลังของเซราฟิน่าช่วยยื้อเวลาไว้ เขากับเธอคงกลายเป็นฝุ่นผงไปนานแล้ว [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบสภาวะวิกฤตถึงขีดสุด!] [เงื่อนไขลับ 'เจตจำนงแห่งการปกป้อง' ถูกกระตุ้น!] [ระบบกำลังทำการวิเคราะห์ความผูกพันทางจิตวิญญาณระหว่างโฮสต์และเป้าหมาย... สำเร็จ 100%] [ปลดล็อกสกิลสายปกป้องระดับตำนาน: "รัศมิ์โลหิตคุ้มภัยบูรพา" (Absolute Vanguard Shield) และ "สะท้อนเจตจำนงวิญญาณ" (Soul Reflection)] เสียงแจ้งเตือนของระบบดังขึ้นรัวเป็นชุดในหัวของเรย์ พร้อมกับความรู้สึกอุ่นวาบที่แผ่ซ่านจากกลางอกแล่นริ้วไปทั่วสรรพางค์กาย พลังงานลึกลับที่เปี่ยมด้วยความห่วงหาอาทรและเจตจำนงอันแรงกล้าที่จะปกป้องบุคคลอันเป็นที่รัก ไหลทะลักเข้าสู่เส้น 0 ลมปราณและวงจรมานาของเขาอย่างบ้าคลั่ง เรย์เบิกตากว้างขึ้นด้วยความตกตะลึง เมื่อพบว่าขีดจำกัดพลังมานาของตนก้าวข้ามกำแพงแรงก์ F ไปสู่ระดับที่ไม่เคยมีใครจารึกไว้ในประวัติศาสตร์ฮันเตอร์ ร่างกายที่เคยอ่อนล้ากลับฟื้นคืนพละกำลังอย่างรวดเร็ว ไอสีทองสว่างจ้าผสมผสานกับประกายแสงสีครามของเซราฟิน่า พวยพุ่งขึ้นสู่เพดานถ้ำจนเกิดเป็นเกลียวคลื่นพลังงานที่สะกดข่มบรรยากาศรอบด้านให้หยุดนิ่ง "อาจารย์... เชื่อใจผมนะครับ" เรย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลทว่าหนักแน่นอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน มือเรียวเอื้อมไปสัมผัสแผ่นหลังที่สั่นเทาเล็กน้อยของเซราฟิน่าอย่างแผ่วเบา เซราฟิน่ายืนแข็งทื่อไปชั่วขณะ ดวงตาสีไพลินคู่สวยฉายแววความตกใจระคนซาบซึ้งใจอย่างลึกซึ้ง ความอบอุ่นจากฝ่ามือของชายหนุ่มที่ถ่ายทอดผ่านมา ราวกับปัดเป่าความเหน็บหนาวและคราบความหวาดกลัวทั้งหมดในใจเธอให้มลายหายไปในพริบตา นี่ไม่ใช่สัมผัสของเด็กหนุ่มเจ้าเล่ห์จอมกะล่อนที่เธอรู้จัก แต่มันคือสัมผัสของบุรุษผู้พร้อมจะเอาชีวิตเข้าแลกเพื่อเคียงข้างเธอ "ระวังตัวด้วยนะ... เรย์" เซราฟิน่าพยักหน้ารับเบาๆ มุมปากหยักยิ้มขึ้นเล็กน้อยอย่างโล่งอก ก่อนที่เธอจะผสานมานาของตนเข้ากับพลังที่เรย์ปลดปล่อยออกมา อสูรเงาพสุธาคำรามลั่นด้วยความเกรี้ยวกราดเมื่อเห็นเหยื่อทั้งสองยังคงดิ้นรน มันอ้าปากกว้าง รวบรวมพลังงานสีดำทมิฬอัดแน่นที่บริเวณหน้าอก ผลึกแก้วสีนิลส่องแสงเรืองโรจน์เตรียมปล่อยลำแสงทำลายล้างขั้นสูงสุดที่จะกวาดล้างทุกสิ่งในรัศมีร้อยเมตรให้ราบเป็นหน้ากลอง "ได้เวลาปิดฉากแล้วไอ้ตัวแสบ..." เรย์พึมพำเสียงเบา รอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้นพร้อมกับประกายตาดุดันที่ฉายความเจ้าเล่ห์ตามแบบฉบับของเขา เขาก้าวเท้าไปข้างหน้าเพียงหนึ่งก้าว แต่ด้วยสกิลใหม่ที่เพิ่งปลดล็อก ร่างของเขากลับเคลื่อนไหวด้วยความเร็วเหนือแสง พุ่งทะยานผ่านหน้าอสูรเงาพสุธาไปอย่างงดงามราวกับภูตพราย "รัศมิ์โลหิตคุ้มภัยบูรพา" ถูกกางออกเป็นโดมแสงทองคำบริสุทธิ์ครอบคลุมทั้งตัวเขาและเซราฟิน่าไว้ ป้องกันการโจมตีทุกรูปแบบได้อย่างสมบูรณ์แบบ ในจังหวะเดียวกันนั้นเอง ที่ผลึกกลางหน้าอกของอสูรเปิดออกเพื่อพ่นคลื่นพลังงาน เรย์ใช้ทักษะ "สะท้อนเจตจำนงวิญญาณ" ดึงเอาพลังทำลายล้างทั้งหมดที่อสูรปล่อยออกมา สะท้อนกลับคืนสู่จุดอ่อนของมันด้วยความรุนแรงทวีคูณเป็นร้อยเท่า ตูมมมม! เสียงระเบิดสนั่นหวั่นไหวราวกับฟ้าผ่าใจกลางมหาสมุทร แรงปะทะมหาศาลทำให้พื้นถ้ำสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงจนหินงอกหินย้อยร่วงหล่นลงมาดั่งห่าฝน ลำแสงสีทองและสีครามผสมผสานกันส่องสว่างเจิดจ้ากลบความมืดมิดของซากโบราณสถานจนหมดสิ้น อสูรเงาพสุธาแรงก์ A ส่งเสียงกรีดร้องโหยหวนเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนที่ร่างมหึมาของมันจะแตกสลายกลายเป็นละอองแสงสีดำและหายลับไปกับอากาศ ความเงียบสงบเข้าปกคลุมพื้นที่อีกครั้ง มีเพียงเสียงหอบหายใจเบาๆ ของคนทั้งสองที่ยืนเคียงคู่กันท่ามกลางซากปรักหักพัง เรย์ทรุดตัวลงเล็กน้อยด้วยความเหนื่อยล้าที่ตามมาเป็นระลอกสุดท้าย ทว่าก่อนที่ร่างของเขาจะล้มลงกระทบพื้น อ้อมแขนเรียวบางของเซราฟิน่าก็พุ่งเข้ามาประคองรับเอวเขาไว้ได้อย่างทันท่วงที กลิ่นหอมจางๆ จากเรือนผมของอาจารย์สาวลอยแตะจมูกท่ามกลางกลิ่นอายดินและเลือด "ทำได้ดีมาก... เจ้าศิษย์ตัวแสบ" เซราฟิน่ากระซิบข้างหูเขาด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือเล็กน้อยจากความโล่งอก ใบหน้าสวยหวานแนบชิดกับลาดไหล่ของเขาอย่างไม่ยอมผ่อนแรง ความเยือกเย็นและมาดมั่นในยามปกติมลายหายไปสิ้น เหลือเพียงหญิงสาวผู้เปี่ยมด้วยความรักและความหวงแหนอย่างล้นพ้น เรย์ยิ้มกริ่มเตรียมจะเอ่ยปากหยอกเย้าอาจารย์ตามนิสัยเดิม ทว่าจู่ๆ ร่างกายของเขาก็แข็งค้างไปชั่วขณะ เมื่อเสียงแจ้งเตือนจากระบบที่ควรจะเงียบไปแล้ว กลับดังขึ้นอีกครั้งด้วยโทนเสียงสีแดงฉานที่น่ากลัวกว่าครั้งไหนๆ [แจ้งเตือนฉุกเฉินระดับ SSS!] [ตรวจพบการตื่นขึ้นของ "ผู้รักษากฎแห่งดันเจี้ยน" - สิ่งมีชีวิตระดับภัยพิบัติที่ไม่เคยถูกบันทึกในระบบ] [เป้าหมาย: กำจัดผู้ครอบครองสกิลสายปกป้องทั้งสองคนทันที] [เวลาที่เหลือรอดก่อนการเผชิญหน้า: 00:03... 00:02... 00:01...] บรรยากาศรอบตัวพลันเย็นเยียบลงอย่างฉับพลัน เงาดำทมิฬขนาดมหึมาที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าอสูรตัวใดเริ่มก่อตัวขึ้นจากรอยแยกมิติเบื้องหลังของคนทั้งคู่ พร้อมกับเสียงฝีเท้าหนักหน่วงที่ย่างกรายเข้ามาใกล้ทุกที... ขอบคุณที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้เรย์และเซราฟิน่าเสมอมานะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!