บทลงโทษที่หวานหอม

กลิ่นอายจางๆ ของยาสมานแผลกลิ่นลาเวนเดอร์ผสมกับกลิ่นคาวเลือดจางๆ ลอยอบอวลไปทั่วห้องพยาบาลส่วนตัวของหอพักอาจารย์ ความเงียบงันภายในห้องชวนให้รู้สึกอึดอัดเสียจนเรย์แทบจะได้ยินเสียงลมหายใจติดขัดของคนที่นอนพักฟื้นอยู่บนเตียง เซราฟิน่า อาจารย์สาวผู้มักจะปรากฏกายด้วยมาดนิ่งสุขุมและรอยยิ้มเย็นชาเสมอ บัดนี้กลับมีใบซีดเซียว ร่างกายภายใต้ชุดคลุมสีขาวมีรอยฉีกขาดและคราบเลือดจากการต่อสู้กับบอสลับในดันเจี้ยนระดับ A เมื่อสองชั่วโมงก่อน แม้ว่าพลังฟื้นฟูระดับสูงของเธอจะช่วยประสานแผลฉีกขาดที่หัวไหล่และสีข้างไว้ได้แล้ว แต่พิษมานาที่ยังคงตกค้างก็ทำให้เธอยังคงหมดสติและมีไข้ต่ำๆ เรย์ถอนหายใจยาว พลางขยับเก้าอี้ไม้เข้ามาใกล้เตียงให้มากขึ้น นิ้วเรียวของเขาคีบผ้าขนชุบน้ำอุ่นมาซับเหงื่อที่ซึมตามกรอบหน้าคมคายของอาจารย์สาวอย่างเบามือที่สุดเท่าที่จะทำได้ "ให้ตายสิครับ... เอ้ย ไม่ใช่สิ ให้ตายเถอะน่า อาจารย์นี่มันดื้อรั้นจริงๆ" เรย์บ่นพึมพำกับตัวเองเบาๆ เปลี่ยนสรรพนามในใจแทบไม่ทันเมื่อนึกขึ้นได้ว่าเธอยังไม่ฟื้น แม้ปากจะบ่น แต่แววตาที่ทอดมองอีกฝ่ายกลับเต็มไปด้วยความห่วงใยอย่างปิดไม่มิด ฮันเตอร์แรงก์ F อย่างเขาไม่มีทางรับมือกับมอนสเตอร์ระดับนั้นได้เลยหากไม่มีเซราฟิน่าคอยเอาตัวเข้าแลกเพื่อปกป้องในวินาทีความเป็นความตาย ยิ่งนึกถึงภาพที่เธอใช้กระบี่มานาค้ำยันร่างตัวเองไว้ไม่ให้ล้มลงต่อหน้าเขา หัวใจของเรย์ก็กระตุกวูบอย่างแปลกประหลาด ติ๊ง! [แจ้งเตือนจากระบบสุ่มรัก] [ตรวจพบสถานการณ์วิกฤต: อาจารย์เซราฟิน่าได้รับบาดเจ็บสาหัสและอยู่ในภาวะเปราะบางทางจิตใจและร่างกาย] [ภารกิจพิเศษฉุกเฉินถูกปลดล็อก: "ดูแลอาจารย์ให้ดี"] [เงื่อนไขภารกิจ: บำรุงร่างกาย, เช็ดตัว, ป้อนยา, และรักษาอัตราการเต้นของหัวใจของเป้าหมายให้อยู่ในเกณฑ์ผ่อนคลายต่อเนื่องเป็นเวลา 3 ชั่วโมง] [รางวัล: แต้มสุ่มกาชา x500, ทักษะติดตัว 'จิตประสานใจ' (ระดับ A), และเพิ่มค่าความรู้สึก (Affection) ของเป้าหมาย +50] [บทลงโทษหากล้มเหลว: ค่าความรู้สึกของเซราฟิน่าจะลดลง -100 และถูกจำกัดการใช้ระบบเป็นเวลา 7 วัน] เรย์กะพริบตาปริบๆ จ้องมองหน้าจอโฮโลแกรมใสที่เด้งขึ้นมากลางอากาศตรงหน้า ก่อนจะหัวเราะแห้งๆ ออกมา "นี่มันระบบหาเรื่องชัดๆ ใครใช้ให้เธอบังคับเงื่อนไขแบบนี้กันเล่า... แล้วไอ้บทลงโทษลดตั้งหนึ่งร้อยนี่มันอะไรกัน!" เรย์บ่นอุบออเซาะกับระบบในใจ แต่ก็รู้ดีว่าไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากต้องก้มหน้าก้มตาทำตามภารกิจอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ เขาหันกลับมามองเซราฟิน่าที่เริ่มขยับตัวเล็กน้อย ดวงตาสีไพลินคู่สวยที่มักจะมองเขาด้วยความดุแกมเอ็นดูค่อยๆ ปรือขึ้นช้าๆ "เรย์...?" เสียงแหบพร่าหลุดออกมาจากริมฝีปากที่ซีดเซียวของเธอ "ผมเองครับอาจารย์... เอ่อ หนูเองค่ะอาจารย์" เรย์เกือบหลุดปากพูดคำผู้ชายออกมาตามความเคยชิน ดีที่สะดุดลิ้นตัวเองและปรับเสียงให้มีความนุ่มนวลตามบุคลิกที่เคยใช้ต่อหน้าเธอทันเวลา "อย่าเพิ่งขยับตัวเลยนะคะ แผลที่หัวไหล่ยังสมานตัวได้ไม่ดีพอค่ะ" เซราฟิน่าพยายามจะยันตัวลุกขึ้นนั่ง แต่ความเจ็บปวดจากพิษมานาก็ทำให้เธอต้องนิหน้าและทิ้งตัวลงนอนราบไปตามเดิม ดวงตาคู่นั้นกวาดมองสำรวจรอบห้อง ก่อนจะมาหยุดอยู่ที่ใบหน้าของเรย์ที่อยู่ใกล้แค่เอื้อม "เธอ... รอดมาได้ปลอดภัยนะ" เสียงของเธอเบาราวกับเสียงกระซิบ แต่เต็มไปด้วยความโล่งอกอย่างเห็นได้ชัด "ฉันบอกแล้วไง... ว่าอย่าเข้าไปใกล้จุดบอดของมัน..." "แล้วอาจารย์เอาตัวไปบังไว้ทำไมล่ะคะ?" เรย์สวนกลับทันควัน น้ำเสียงเจือความน้อยใจเล็กน้อยอย่างไม่ปิดบัง "ถ้าอาจารย์เป็นอะไรไป... แล้วหนูจะทำยังไงล่ะคะ?" คำพูดที่หลุดออกมาด้วยความจริงใจทำให้เซราฟิน่าชะงักไป ดวงตาสีไพลินเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ความอุ่นร้อนบางอย่างแล่นพล่านขึ้นมาบนพวงแก้มขาวซีดของอาจารย์สาว แม้ว่าเธอพยายามจะรักษามาดนิ่งเอาไว้แค่ไหน แต่ร่องรอยความเขินอายก็ยังคงเล็ดลอดออกมาทางปลายนิ้วที่กำผ้าปูที่นอนแน่น "ฉันเป็น... อาจารย์ของเธอนะ... มันเป็นหน้าที่..." เธอพยายามหาข้ออ้างเสียงแผ่วเบา "หน้าที่บ้าอะไรกันล่ะคะ ปางตายขนาดนี้แล้วยังจะมาปากแข็งอีก" เรย์ถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบถ้วยยาต้มกลิ่นฉุนที่วางอยู่บนโต๊ะข้างเตียงขึ้นมา เป่าลมเบาๆ ให้ไอความร้อนระอุเจือจางลง "ยาแก้พิษมานามาแล้วค่ะ อ้าปากหน่อยนะคะคนเก่ง... เอ้ย! อาจารย์คนสวยค่ะ" เซราฟิน่าแทบสำลักกับคำพูดลื่นไหลและสายตาเจ้าเล่ห์แกมเอ็นดูที่เด็กหนุ่มส่งมาให้ ใบหน้าของอาจารย์สาวแดงก่ำลามไปจนถึงใบหู เธอเม้มริมฝีปากแน่นอย่างขัดเขิน แต่ด้วยสภาพร่างกายที่อ่อนแรงทำให้เธอไม่มีเรี่ยวแรงจะปฏิเสธหรือต่อปากต่อคำได้เลย "ฉัน... ดื่มเองได้..." เธอยื่นมือสั่นเทาออกหมายจะมารับถ้วยยา "อย่าดื้อเลยค่ะ มือสั่นขนาดนี้ หกหมดถ้วยพอดี" เรย์ขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด จนกลิ่นกายสะอาดผสมกับกลิ่นอายเฉพาะตัวของเด็กหนุ่มลอยเข้าจมูกของเซราฟิน่า เขาตักน้ำยาในถ้วยขึ้นมาเป่าเบาๆ อีกครั้ง ก่อนจะจ่อ1ชิ้นเข้าที่ริมฝีปากของเธอ "อ้าปากค่ะ... หรือจะให้หนูต้องใช้วิธีป้อนแบบในนิยายรักน้ำเน่าที่พวกฮันเตอร์ชอบอ่านกันคะ?" เซราฟิน่าเบิกตากว้างขึ้นทันทีด้วยความตกใจ ปลายนิ้วที่เคยไร้เรี่ยวแรงเผลอคว้าข้อมือของเรย์ไว้แน่น ดวงตาสีไพลินจ้องมองคนตรงหน้าอย่างคาดโทษ แต่ใบหน้าที่แดงซ่านกลับฟ้องชัดเจนว่าเธอกำลังพ่ายแพ้ให้กับความเจ้าเล่ห์ของเขาอย่างราบคาบ "เธอ... กล้าดีนี่..." เซราฟิน่ากระซิบเสียงลอดไรฟันด้วยความเขินอายสุดขีด "หนูกล้าทุกอย่างแหละค่ะ ถ้าทำให้อาจารย์ยอมกินยาแล้วนอนพักผ่ายดีๆ" เรย์ยิ้มละไม ดวงตาสุกใสเป็นประกายระยิบระยับ "อ้าปากนะคะคนดี" สุดท้าย อาจารย์สาวผู้เกรียงไกรแห่งหอคอยฮันเตอร์ก็จำต้องยอมเผยริมฝีปากออกช้าๆ ปล่อยให้ความขมปร่าของยาไหลผ่านลำคอท่ามกลางความเงียบที่มีเพียงเสียงหัวใจที่เต้นรำไม่เป็นจังหวะของคนทั้งคู่เป็นฉากหลัง เรย์คอยดูแลเช็ดหน้าเช็ดตาและป้อนยาให้อย่างเอาใจใส่จนกระทั่งถ้วยยาหมดเกลี้ยง เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้นในหัวเป็นระยะเพื่อยืนยันว่าความคืบหน้าของภารกิจกำลังดำเนินไปได้ด้วยดี แต่ในขณะที่บรรยากาศภายในห้องกำลังอบอวลไปด้วยความหวานละมุนและไอร้อนจากความใกล้ชิดนั้นเอง... ก๊อกๆ! เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งอย่างสุภาพ แต่ไร้ซึ่งสัญญาณชีพจรหรือการปรากฏตัวของมานาที่ควรจะสัมผัสได้จากภายนอกห้องพยาบาลที่ถูกป้องกันด้วยเวทมนตร์ระดับสูง เรย์ชะงักมือที่กำลังจะวางถ้วยยาลง สีหน้าเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมขึ้นในทันที เซราฟิน่าเองก็ขมวดคิ้วมุ่น ดวงตาสีไพลินฉายแววระแวดระวังขึ้นมาทันควัน "ใคร..." เซราฟิน่าเอ่ยเสียงแผ่ว พยายามจะดึงกระบี่มานาข้างเตียงมาไว้ในมือ ก่อนที่เรย์จะทันได้ลุกขึ้นไปเปิดประตู ลูกบิดประตูทองเหลืองก็หมุนช้าๆ พร้อมกับบานประตูที่เปิดอ้าออกด้วยตัวเอง เผยให้เห็นร่างสูงโปร่งของชายหนุ่มในชุดสูทสีดำสนิท ใบหน้าครึ่งซีกสวมหน้ากากเงินลายกุหลาบซ่อนเร้นรอยยิ้มปริศนา ดวงตาคมกริบใต้หน้ากากคู่นั้นกวาดมองคนทั้งสองในห้องด้วยแววตาสสนุกสนานราวกับผู้ล่าที่กำลังมองเหยื่อในกรง "ขออภัยที่มารบกวนเวลาอันแสนหวานของอาจารย์เซราฟิน่าและลูกศิษย์คนโปรดนะครับ..." น้ำเสียงทุ้มนุ่มลึกเอ่ยขึ้น พร้อมกับรอยยิ้มที่มุมปาก "พอดีผมมี 'ข้อเสนอ' ที่ปฏิเสธไม่ได้มาแลกเปลี่ยนกับชีวิตของพวกคุณทั้งคู่... สนใจจะฟังหน่อยไหมครับ?" เรย์หรี่ตาลง มองผู้มาเยือนที่ไม่ได้รับเชิญด้วยสัญชาตญาณอันตรายที่กรีดร้องลั่นในหัว — ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะคะ หวังว่าจะชื่นชอบบทนี้ค่ะ! — น้ำผึ้งหยดแรก