กาแฟแก้วนั้นที่เธอไม่ได้สั่ง

กลิ่นหอมกรุ่นของอาราบิก้าคั่วกลางผสมผสานกับกลิ่นกระดาษเก่าในห้องสมุดเงียบสงบ มันควรจะเป็นกลิ่นที่ฮีลใจคนทำงานช่วงบ่ายได้ดีที่สุด... ถ้ารสชาติในแก้วมันไม่พาให้ลิ้นชาไปถึงโคนสมองแบบนี้เสียก่อน "นี่คุณกรณ์... คุณเอาอะไรให้ฉันกินเนี่ย?" พิมพ์วางแก้วพลาสติกใสลงบนโต๊ะไม้สักเสียงดัง *ปึก* จนหนังสือประวัติศาสตร์สถาปัตยกรรมเล่มหนาบนโต๊ะสะเทือน เธอนิ่วหน้า ดวงตากลมโตภายใต้กรอบแว่นทรงกลมจ้องมองชายหนุ่มที่นั่งไขว่ห้างอยู่ฝั่งตรงข้ามด้วยสายตาเอาเรื่อง สถาปนิกหนุ่มเจ้าของร่างสูงโปร่งในชุดเสื้อเชิ้ตพับแขนถึงข้อศอกเจ้าเก่า ยักคิ้วกวนๆ ส่งรอยยิ้มพริမ်းเพราแบบที่เขาคงใช้ตกสาวมาครึ่งค่อนกรุงเทพฯ มาให้ พลางทำเป็นมองซ้ายมองขวาเหมือนคนไม่มีความผิด "ก็กาแฟไงครับคุณบรรณารักษ์... อเมริกาโน่เย็นสูตรพิเศษเพื่อชาวเนิร์ดผู้ตรากตรำทำงานหนักโดยเฉพาะ ชื่นใจดีออกนะครับ" กรณ์ลอยหน้าลอยตาตอบ น้ำเสียงเจือความทะเล้นที่ทำเอาต่อมความดันของพิมพ์กระตุกวูบ "พิเศษตรงไหน! นี่มันกาแฟผสมน้ำเก๊กฮวยใส่เจليว่านหางจระเข้ชัดๆ! รสชาติเหมือนเอาฝาหม้อต้มยาจีนมาละลายน้ำแข็ง คุณแกล้งฉันใช่ไหมเนี่ย" พิมพ์โวยวายเสียงเบาแต่เฉียบขาดตามสัญชาตญาณของคนคุมห้องสมุด ปลายนิ้วเรียวชี้ไปที่แก้วประหลาดที่เหลือแต่น้ำสีเหลืองอำพันขุ่นๆ กับวุ้นแปลกๆ นอนก้นแก้ว "โหน... พูดเกินไปแล้วครับคุณพิมพ์ ผมหวังดีหรอกนะเนี่ย เห็นคุณนั่งหน้าดำคร่ำเครียดกับกองหนังสือพวกนี้มาสามชั่วโมงเต็ม ผมกลัวคุณขาดน้ำตาล เลยไปสรรหานวัตกรรมเครื่องดื่มสุดล้ำจากคาเฟ่เปิดใหม่แถวนี้มาให้โดยเฉพาะเลยนะคร้าบ รสชาติอาจจะล้ำยุคไปหน่อย แต่มันคือความใส่ใจล้วนๆ เลยนะครับ" "ความใส่ใจหรือความตั้งใจแกล้งกันแน่คะ... เอ้ย! ครับ!" พิมพ์เผลอหลุดปากเกือบใช้สรรพนามผิดเพราะความโมโห เธอกัดริมฝีปากตัวเองเบาๆ อย่างขัดใจที่ดันเผลอหลุดอาการเพลี่ยงพล้ำให้ผู้ชายกวนประสาทคนนี้เห็นอีกแล้ว กรณ์หัวเราะในลำคอเบาๆ เสียงทุ้มต่ำนั้นดังสะท้อนอยู่ในความเงียบของโซนค้นคว้าพิเศษ เขานั่งเท้าคางมองท่าทางฮึดฮัดพองขนเหมือนแมวเปอร์เซียหงุดหงิดของหญิงสาวด้วยความเอ็นดู สายตาคมกริบไล่มองกรอบแว่นที่เลื่อนลงมานิดหน่อยตรงสันจมูกรั้นๆ นั่น เขารู้... รู้ดีว่าการแกล้งเธอแบบนี้มันเด็กน้อยสิ้นดี แต่มันเป็นวิธีเดียวที่จะทำให้ผู้หญิงที่เอาแต่ก้มหน้าอยู่กับกองกระดาษและระเบียบวินัยเคร่งครัด ยอมเงยหน้าขึ้นมามองเขาเกินห้าวินาที แต่ดูท่าว่าแผนง้อด้วยเครื่องดื่มสุดล้ำของเขา จะกลายเป็นชนวนจุดระเบิดชุดใหญ่ไฟกระพริบเสียแล้ว "คุณกรณ์ครับ..." พิมพ์สูดลมหายใจเข้าลึกๆ เรียกสติ ดึงสีหน้ากลับมาเป็นโหมดบรรณารักษ์ผู้เคร่งครัดในกฎระเบียบ เธอประสานมือวางไว้บนโต๊ะ โน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อยเพื่อกดดัน "คุณจำกฎเหล็กสามข้อของห้องสมุดประชาชนแห่งนี้ได้ไหมครับ... เอ่อ! ค่ะ!" *ให้ตายเถอะ พิมพ์! แกติดสำเนียงเขามาทำไมเนี่ย!* เธอแอบสบถในใจอย่างหัวเสีย กรณ์เลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่งอย่างสนใจ "หื้ม? กฎข้อไหนเหรอครับ ห้ามสูบบุหรี่ ห้ามส่งเสียงดัง หรือว่า... ห้ามตกหลุมรักสถาปนิกหน้าตาดี?" "ห้ามส่งเสียงดังรบกวนผู้อื่น ห้ามนำอาหารและเครื่องดื่มที่มีกลิ่นหรือเสี่ยงต่อการหกเลอะเทอะเข้ามาในเขตหนังสือหายาก และที่สำคัญที่สุด..." พิมพ์เว้นจังหวะ ดวงตาสอบสวนคู่สวยจ้องลึกเข้าไปในดวงตาพราวระยับของเขา "ห้ามบุคคลภายนอกเข้ามาป่วนเปี้ยนก่อกวนสมาธิเจ้าหน้าที่ในเวลาทำการ!" เธอร่ายยาวเป็นชุดด้วยความเร็วแสง น้ำเสียงฉาดฉานและคมคายแบบไม่เปิดโอกาสให้สถาปนิกหนุ่มได้แทรกตัวเข้ามาหยอดคำหวานได้เลยสักคำ "คุณฟังผมนะคุณพิมพ์..." กรณ์ทำท่าจะแก้ตัว ยกมือขึ้นยอมแพ้นิดๆ "ไม่ต้องมาแก้ตัวเลยค่ะ... เอ้ย! ครับ!" พิมพ์ชักสีหน้าใส่ทันทีเมื่อเผลออีกแล้ว "คุณทำผิดกฎข้อที่สองและข้อที่สามอย่างชัดเจน กาแฟประหลาดแก้วนี้ของคุณเกือบจะหยดลงบนต้นฉบับสมุดข่อยโบราณสมัยรัชกาลที่ 3 ถ้านั่นเกิดขึ้น ฉันคงต้องเอาไม้บรรทัดเหล็กตีมือคุณสักทีสองทีฐานไม่ระมัดระวัง!" "โหดจังเลยนะครับเนี่ย..." กรณ์ยิ้มกริ่ม ไม่ได้มีความสะทกสะทองต่อคำขู่เลยสักนิด กลับกัน เขากลับมองรอยย่นที่หว่างคิ้วของเธอด้วยความรู้สึกบางอย่างที่อธิบายไม่ถูก มันเป็นความรู้สึกอบอุ่นแปลกประหลาดที่วิ่งวนอยู่ในอก ทุกครั้งที่เธอทำท่าทางปกป้องสิ่งของในห้องนี้ มันทำให้เขาเห็นประกายความหลงใหลบางอย่างที่ซ่อนอยู่หลังมาดนิ่งๆ นั้น สถาปนิกหนุ่มขยับตัวเข้าไปใกล้โต๊ะอีกนิด กลิ่นน้ำหอมผู้ชายจางๆ เจือกลิ่นกระดาษและกาแฟลอยแตะจมูกพิมพ์จนเธอต้องเผลอกลั้นหายใจโดยอัตโนมัติ "ถ้าผมทำผิดกฎจริงๆ คุณบรรณารักษ์จะลงโทษผมยังไงดีล่ะครับ? จะให้ผมกวาดพื้นห้องสมุด หรือจะให้ผมช่วยจัดหนังสือประวัติศาสตร์สถาปัตยกรรมที่กองอยู่ตรงนั้นให้หมดทุกเล่มดีล่ะครับ ผมยินดีรับใช้... ด้วยความเต็มใจเลยนะ" น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนเป็นนุ่มนวลขึ้นโดยไม่รู้ตัว ทอดเสียงทุ้มต่ำจนคนฟังรู้สึกเหมือนอุณหภูมิรอบตัวมันสูงขึ้นอย่างกะทันหัน พิมพ์ชะงัก เธอกระพริบตาปริบๆ ปรับสีหน้าแทบไม่ทันเมื่อจู่ๆ เขาก็เปลี่ยนโหมดจากกวนประสาทมาเป็นโหมดสายตาพิฆาต หัวใจเจ้ากรรมดันเต้นผิดจังหวะไปเสียดื้อๆ กับประโยคกำกวมที่ชวนให้คิดไกลเกินหน้าที่ "ฉัน... ฉันไม่ได้ว่างขนาดนั้นหรอกค่ะ... ครับ!" พิมพ์เกือบจะกัดลิ้นตัวเองตายให้ได้กับความปากพล่อยของสมองที่รวนไปหมด เธอรีบดึงแว่นตาขึ้นให้เข้าที่เพื่อซ่อนอาการพิรุธ "คุณรีบกิน... เอ้ย! เอาแก้วนี่ออกไปทิ้งแล้วก็กลับบริษัทของคุณไปได้แล้วค่ะ... ครับ! ไปเลยนะ!" เธอดันแก้วกาแฟประหลาดกลับไปหาเขาอย่างแรงจนเกือบหก แต่มือหนากลับเอื้อมมาคว้าฐานแก้วไว้ทัน ปลายนิ้วอุ่นเฉียดโดนหลังมือของเธอเบาๆ ราวกับตั้งใจ และสัมผัสนนั้นก็ทำให้พิมพ์สะดุ้งรีบชักมือกลับราวกับโดนไฟลวก กรณ์อมยิ้มบางๆ กับท่าทางตื่นตูมนั้น เขายอมหยิบแก้วกาแฟขึ้นมาแต่โดยดี แต่สายตายังคงไม่ละไปจากใบหน้าที่เริ่มขึ้นสีระเรื่อของหญิงสาวตรงหน้า "ก็ได้ครับ... ผมจะยอมถอยทัพกลับไปก่อนตามบัญชาของคุณบรรณารักษ์คนเก่ง" กรณ์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขยับสูทให้เข้าที่ พลางก้มลงกระซิบเบาๆ ข้ามโต๊ะ "แต่อย่าเพิ่งดีใจไปนะครับคุณพิมพ์... พรุ่งนี้ผมจะเอา 'สูตรใหม่' ที่อร่อยกว่าเดิมมาให้คุณพิสูจน์อีกรอบแน่นอน" พูดจบ สถาปนิกหนุ่มก็ส่งยิ้มละลายใจให้ทีหนึ่ง ก่อนจะหันหลังเดินผิวปากอารมณ์ดีออกจากโซนค้นคว้าพิเศษไป ทิ้งให้พิมพ์นั่งหายใจฮึดฮัดอยู่คนเดียวท่ามกลางกองหนังสือและความเงียบที่ดูเหมือนจะไม่ได้เงียบสงบเหมือนเดิมอีกต่อไปแล้ว พิมพ์ถอนหายใจยาวเหยียด ยกมือขึ้นแตะแก้มตัวเองที่ร้อนผ่าวอย่างห้ามไม่ได้ เธอส่ายหัวเบาๆ ให้กับความดื้อด้านและลูกตื๊อที่ไม่เข้าเรื่องของอีกฝ่าย *ผู้ชายอะไร น่ารำคาญเป็นบ้าเลย...* เธอบ่นพึมพำกับตัวเองเบาๆ แต่ทว่า... ในความรู้สึกส่วนลึกที่เธอพยายามปฏิเสธ กลิ่นอาราบิก้าจางๆ ที่เขาทิ้งไว้ กับความรู้สึกแปลกใหม่ที่เข้ามาปأسป่วนชีวิตประจำวันอันน่าเบื่อหน่ายของเธอนั้น มันกลับไม่ได้แย่อย่างที่ปากว่าเลยสักนิด พิมพ์ก้มหน้าลงเปิดสมุดบันทึกต่อ แต่สายตากลับเหลือบไปเห็นกระดาษโน้ตแผ่นเล็กๆ ที่แปะอยู่ข้างแก้วกาแฟที่ถูกทิ้งไว้บนโต๊ะ เธอยื่นมือไปหยิบมันขึ้นมาอย่างลังเล ลายมือหวัดๆ แต่สะอาดตาเขียนด้วยปากกาหมึกซึมข้อความสั้นๆ เอาไว้ว่า *[ ขอบคุณที่ยอมเสียเวลาบ่นผมนะครับ... พรุ่งนี้บ่ายโมงเจอกัน กาแฟแก้วเดิม เพิ่มเติมคือความตั้งใจง้อครับ - กรณ์ ]* ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย หัวใจที่สงบเสงี่ยมมาตลอดในดินแดนแห่งความเงียบ กลับเต้นรัวระรัวขึ้นมาอีกครั้งอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย ทว่า ในจังหวะที่พิมพ์กำลังจะวางกระดาษโน้ตแผ่นนั้นลง เสียงแจ้งเตือนข้อความจากโทรศัพท์มือถือที่วางคว่ำอยู่บนกองหนังสือก็ดังขึ้น *ติ๊ง!* เธอหยิบมันขึ้นมาดูด้วยความสงสัย หน้าจอแสดงข้อความจากแอปพลิเคชันแชทสีเขียว เป็นข้อความยาวเหยียดที่ถูกส่งมาจากบัญชีของ "คุณกรณ์สถาปนิกจอมกวน" และที่น่าตกใจยิ่งกว่าคือ... สถานะการส่งมันขึ้นเตือนว่า *'คุณได้กดยกเลิกข้อความนี้แล้ว'* แต่มันดันแสดงตัวอักษรบางส่วนค้างไว้บนหน้าจอจังหวะพอดีเป๊ะก่อนจะจางหายไป... สายตาของพิมพ์กวาดอ่านประโยคที่ถูกลบไปอย่างลนลาน ประโยคที่ทำให้ลมหายใจของเธอสะดุดกึก และทำให้โลกทั้งใบในห้องสมุดเงียบสงบแห่งนี้หยุดหมุนไปชั่วขณะ *[ จริงๆ แล้ว... ที่ผมต้องเดินวนเวียนมาหาคุณทุกวัน ไม่ใช่เพราะกาแฟหรอกนะครับ แต่เพราะ... ]* - สายลมแผ่วเบา - (ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับความรู้สึกอุ่นๆ ในบรรทัดเหล่านี้ด้วยกันนะครับ)