พิมพ์เขียวกับชั้นหนังสือฝุ่นตลบ

"บอกแล้วไงครับว่าอย่ายกกล่องนั้นไปทางนั้น! เดี๋ยวมันก็ล้มลงมาทับความสงบสุขของห้องสมุดหมดหรอกครับคุณวิศวกร!" เสียงทุ้มต่ำแต่เจือแววทะเล้นของกรณ์ดังลั่นโซนหนังสือประวัติศาสตร์เอเชีย กลบเสียงเปิดหน้ากระดาษอันแผ่วเบาที่พิมพ์เพียรพยายามรักษามาตลอดเจ็ดปีเต็มในฐานะบรรณารักษ์ผู้ดูแลความเงียบสงบ พิมพ์สูดลมหายใจเข้าลึกจนเต็มปอด พยายามนับหนึ่งถึงสิบในใจตามหลักจิตวิทยาที่เคยอ่านเจอในหนังสือจิตวิทยาการพิมพ์ครั้งที่สี่ แต่ดูท่าว่าวิธีนี้จะใช้ไม่ได้ผลกับผู้ชายที่สวมเสื้อเชลซีพับแขนเสื้อขึ้นจนเห็นท่อนแขนสมส่วน แถมยังมีรอยเปื้อนฝุ่นปูนขาวตรงสันจมูกโด่งเป็นสันคนนั้นเลย "คุณกรณ์ครับ!" พิมพ์ก้าวฉับๆ เข้าไปขวางหน้าชายหนุ่ม ร่างบางในชุดเดรสยาวสีเขียวเข้มคลุมทับด้วยเสื้อกั๊กไหมพรมถักดูจริงจังและเคร่งขรึมขึ้นเป็นกอง แต่นั่นไม่ได้ทำให้สถาปนิกหนุ่มเกรงกลัวเลยแม้แต่น้อย เขากลับส่งยิ้มกวนประสาทที่มุมปาก พร้อมกับยกมือขึ้นเกาผมชื้นเหงื่ออย่างไม่รู้ร้อนรู้หนาว "ว่าไงครับคุณบรรณารักษ์ หน้าตาเครียดเชียว มีอะไรให้ผมรับใช้เป็นพิเศษไหมครับ หรือว่าจะให้ผมช่วยหาหนังสือหมวด 'วิธีรับมือกับสถาปนิกหน้ามึน' ดีครับ น่าจะมีสักสิบเล่มนะผมว่า" "นี่คุณ!" พิมพ์กัดริมฝีปากแน่นอย่างขัดใจ ดวงตากลมโตภายใต้กรอบแว่นสายตาหนาเตอะฉายแววค้อนควับ "ที่นี่คือห้องสมุดประชาชน ไม่ใช่ไซต์งานก่อสร้างนะคะ... เอ้ย... ครับ! กรุณาลดเสียงลงแล้วก็ช่วยบอกทีมงานของคุณย้ายอุปกรณ์ออกไปจากโซนหนังสือหายากด้วยครับ ตรงนั้นมันสั่นสะเทือนจนปลวกโบราณจะตื่นอยู่แล้ว!" กรณ์หัวเราะในลำคอ เสียงหัวทุ้มต่ำนั้นสั่นพร่าเบาๆ จนคนฟังแอบรู้สึกร้อนผ่าวที่ใบหูอย่างไม่มีสาเหตุ เขาก้าวเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด จนพิมพ์ต้องเอนตัวหนีโดยอัตโนมัติ ระยะห่างระหว่างพวกเขาลดลงเหลือเพียงแค่คืบเดียว กลิ่นหอมจางๆ ของสบู่ผสมกับกลิ่นแดดอ่อนๆ ลอยมาแตะจมูก แทนที่จะเป็นกลิ่นฝุ่นปูนอย่างที่ควรจะเป็น "ปลวกโบราณจะตื่นหรือเปล่าผมไม่รู้หรอกครับ..." กรณ์โน้มใบลงมาเล็กน้อย สายตาคมกริบพินิจมองกรอบแว่นและเส้นผมที่มัดรวบไว้ลวกๆ ของหญิงสาว "แต่ที่รู้แน่ๆ คือ... ตอนนี้คุณพิมพ์กำลังทำให้หัวใจของสถาปนิกคนนี้สั่นสะเทือนยิ่งกว่าเครื่องเจาะคอนกรีตซะอีกนะครับ" "มุกเสี่ยวๆ แบบนี้เก็บไว้ไปหยอดลูกค้าตอนพรีเซนต์งานแบบแปลนเถอะครับ ผมไม่มีอารมณ์มาเล่นด้วย" พิมพ์สะบัดหน้าหนี ซ่อนใบหน้าที่ขึ้นสีแดงเรื่อไว้ใต้ร่มเงาของชั้นหนังสือไม้สักทอง แต่หัวใจเจ้ากรรมกลับเต้นรัวผิดจังหวะจนน่าโมโห "ไม่ได้เล่นสักหน่อยครับ ผมจริงจังนะเนี่ย" กรณ์ยิ้มกว้าง ดวงตาพราวระยับด้วยความสนุกสนานที่ได้แกล้งคนตรงหน้า "ธาม! ทางนั้นเรียบร้อยดีไหม อย่าให้ทีมงานไปโดนชั้นหนังสือนั้นเด็ดขาดนะเว้ย เดี๋ยวคุณพิมพ์เขาจะกินหัวผมซะก่อน" ธาม วิศวกรหนุ่มมาดนิ่งเพื่อนสนิทของกรณ์โผล่หัวออกมาจากหลังเสาปูน พร้อมกับชูนิ้วโป้งให้ "เรียบร้อยดีเว้ย แต่ถ้ามัวแต่จีบบรรณารักษ์ระวังจะโดนเอาไม้บรรทัดเหล็กตีหัวเอานะมึง งานนี้กูไม่ช่วยนะบอกก่อน" พิมพ์หน้าแดงแจ๋ขึ้นไปอีกเมื่อโดนแซวต่อหน้าทีมงานหลายชีวิต เธอยกมือขึ้นดันแว่นตาแล้วถอยหลังไปก้าวหนึ่ง เชิดหน้าขึ้นด้วยมาตร ฐานของบรรณารักษ์ผู้ทรงเกียรติ "ถ้าพวกคุณยังไม่เริ่มวัดพื้นที่ตามกำหนดเวลา แล้วทำให้งานรีโนเวทห้องสมุดล่าช้า ผมจะทำเรื่องร้องเรียนไปทางบริษัทของคุณแน่ครับ ว่าทีมงานไร้ระเบียบวินัยและก่อกวนเจ้าหน้าที่!" "โห... ขู่ซะน่ากลัวเลยนะครับเนี่ย" กรณ์ทำหน้าตาตื่นตระหนกแบบเกินจริง ชวนให้หมั่นไส้มากกว่าน่าสงสาร "ก็ได้ครับๆ เพื่อความสบายใจของคุณบรรณารักษ์คนสวย... เอ้ย คนเก่ง ผมจะรีบจัดการให้เรียบร้อยโดยเร็วที่สุด แต่..." เขายื่นหน้าเข้ามาใกล้กระซิบข้างหูด้วยน้ำเสียงที่เปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้นมาระดับหนึ่ง จนขนอ่อนลุกชัน "ถ้าวัดพื้นที่เสร็จแล้ว... ผมขอใช้สิทธิ์นั่งอ่านหนังสือเงียบๆ สักเล่ม... ข้างๆ โต๊ะทำงานของคุณได้ไหมครับ?" พิมพ์ยังไม่ทันได้อ้าปากปฏิเสธ เสียงฝีเท้าเร่งรีบของใครบางคนก็ดังขึ้นจากทางประตูกระจกด้านหน้าห้องสมุด มีน เพื่อนสนิทสายเม้าท์วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามา ใบหน้าซีดเผือดราวกับเจอผีกลางวันแสม "พิมพ์! แย่แล้วแก..." มีนกวาดสายตามองหน้าเพื่อนสาวสลับกับสถาปนิกหนุ่มร่างสูง แล้วกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ "ไอ้... ไอ้เรื่องที่แกบ่นในกลุ่มแชตเมื่อคืนเรื่องผู้รับเหมาหน้าเลือดน่ะ..." พิมพ์ขมวดคิ้วมุ่น "ทำไม? ฉันตั้งค่าความเป็นส่วนตัวไว้นี่" "เปล่า... แกไม่ได้ตั้งค่า..." มีนชูโทรศัพท์มือถือหน้าจอแตกยับขึ้นมาให้ดู "แกเผลอพิมพ์ส่งเข้ากลุ่มรวมสถาปนิกและผู้รับเหมา ที่มี... เอ่อ... คุณกรณ์อยู่ด้วย... และที่สำคัญที่สุด..." มีนชะงัก หันไปมองกรณ์ที่ยืนยันยิ้มกริ่มอย่างสบายใจเฉิบ "คุณกรณ์เขาเป็น *เจ้าของบริษัท* ที่ชนะการประมูลโปรเจกต์นี้ทั้งหมด... และเขาก็อ่านข้อความนั้นครบทุกบรรทัดแล้วด้วย!" พิมพ์เบิกตากว้าง หันขวับกลับไปมองหน้าสถาปนิกหนุ่มที่ตอนนี้รอยยิ้มกวนประสาทบนใบหน้าขยายวงกว้างขึ้นจนน่าหมั่นไส้ที่สุดในสามโลก --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาอมยิ้มและร่วมติดกับดักความกวนของนายสถาปนิกคนนี้ด้วยกันนะครับ