ความลับใต้พื้นไม้ปาร์เกต์

"ถ้าคุณกรณ์ยังเอาแต่ใช้สันหนังสือประวัติศาสตร์สถาปัตยกรรมมางัดพื้นไม้ปาร์เกต์แบบส่งเดชอีกทีเดียว พิมพ์จะเอาไม้บรรทัดเหล็กตีมือจริงๆ ด้วยนะครับ... เอ๊ย ไม่ใช่! พิมพ์จะฟ้องคุณธามว่าคุณกำลังทำลายโบราณสถานในความดูแลของห้องสมุดนะครับ!" เสียงหวานที่หลุดคำขู่ปนตกใจดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงัดของมุมอับหลังชั้นหนังสือประวัติศาสตร์ยุโรป พิมพ์ยืนเท้าสะเอว หน้าตาตื่นตระหนกจนแก้มเนียนขึ้นสีแดงระเรื่อจากการพยายามกั้นเสียงไม่ให้ดังไปถึงโซนอ่านหนังสือด้านนอก ดวงตากลมโตภายใต้กรอบแว่นหนาจ้องมองชายหนุ่มที่กำลังนั่งยองๆ อยู่กับพื้นด้วยความหมั่นไส้ระคนระแวง กรณ์ชะืองัด เลิกคิ้วกวนๆ ขึ้นข้างหนึ่งก่อนจะหันมาส่งยิ้มทะเล้นละลายใจตามสไตล์สถาปนิกหนุ่มมาดกวน เจ้าตัวค่อยๆ วางสันหนังสือเล่มหนาลงกับพื้นอย่างทะนุถนอมราวกับมันเป็นไข่ในหิน แล้วเงยหน้าขึ้นสบตาเจ้าของห้องสมุดที่ยืนทำหน้ายุ่งเป็นยุ่งตาน "โห คุณพิมพ์ครับ ใจคอจะโหดร้ายกับสถาปนิกผู้ปฏิบัติงานด้วยความตั้งใจจริงคนนี้เลยเหรอครับเนี่ย ผมแค่วิเคราะห์ตามหลักโครงสร้างนะว่า จุดนี้น่าจะมี 'ช่องว่าง' ที่ถูกซ่อนไว้ใต้พื้นไม้ปาร์เกต์เมื่อสักหสิบหรือยี่สิบปีก่อน เชื่อมือสถาปนิกมือรางวัลอย่างผมเถอะน่า ไม่พังลงมาทับขาโต๊ะทำงานคุณหรอกครับ" "เชื่อไม่ได้ค่ะ... เอ๊ย เชื่อไม่ได้ครับ!" พิมพ์เผลอหลุดเสียงสูงด้วยความลนลานเมื่อเกือบเผลอใช้สรรพนามหลุดโลกออกไป เธอรีบกระแอมไอเบาๆ เพื่อกู้ฟอร์มบรรณารักษ์ผู้เคร่งขระเบียบกลับคืนมา "หมายถึงว่า... คุณกรณ์ไม่มีสิทธิ์มางัดแงะพื้นห้องสมุดผมตามอำเภอใจนะ เราแค่ตกลงกันว่าจะมาสำรวจท่อระบายน้ำใต้ถุนเพื่อเตรียมรีโนเวตมุมกาแฟ ไม่ใช่มาขุดหาขุมทรัพย์สมบัติโบราณสักหน่อย" "อ้าว ก็ไหนคุณบอกเองว่าตึกนี้สร้างตั้งแต่สมัยคุณทวด ป่านนี้อาจจะมีจดหมายรักของหนุ่มสาวในยุค 90 ซ่อนอยู่ใต้พื้นไม้ก็ได้นะครับ เผื่อเราจะได้รู้ว่าบรรณารักษ์ยุคก่อนเขาปากแข็งใส่สถาปนิกเหมือนคุณตอนนี้หรือเปล่า" กรณ์แกล้งหยอกเย้า พลางใช้ปลายนิ้วเรียวยาวเคาะลงไปบนแผ่นไม้ปาร์เกต์เก่าคร่ำคร่า เสียง *ก๊อกๆ* ที่สะท้อนกลับมาโปร่งกว่าจุดอื่นอย่างเห็นได้ชัดทำให้แววตาพราวระยับของชายหนุ่มฉายประกายความตื่นเต้นขึ้นมาทันที "เห็นไหมครับ เสียงมันกลวง... ตรงนี้แหละ มีอะไรซ่อนอยู่ชัวร์" พิมพ์เม้มปากแน่น แม้จะขัดใจกับความเจ้าเล่ห์ของอีกฝ่าย แต่ความอยากรู้อยากเห็นที่ถูกเก็บกดไว้ภายใต้ระเบียบวินัยอันเคร่งครัดมาตลอดชีวิตก็เริ่มทำงาน เธอค่อยๆ ย่อตัวลงนั่งยองๆ ห่างจากเขาเล็กน้อย ใช้มือเรียวผลักกรอบแว่นให้เข้าที่เพื่อเพ่งมองรอยต่อของไม้ปาร์เกต์ที่ถูกฝุ่นเกาะหนา "ถ้ามันไม่มีอะไร... หรือถ้ามันเป็นแค่เศษขยะที่คุณทวดผมทิ้งไว้ คุณกรณ์ต้องเป็นคนเลี้ยงชานมไข่มุกผมเจ็ดวันติดนะครับ" พิมพ์ยื่นข้อเสนอด้วยน้ำเสียงจริงจัง "deal ครับ!" กรณ์ยิ้มกว้างจนตาหยี รอยยิ้มแบบที่ทำให้คนมองใจกระตุกไปวูบหนึ่งอย่างห้ามไม่อยู่ "แต่ถ้าข้างล่างนี้มี 'ความลับ' ที่เราคาดไม่ถึง คุณพิมพ์ต้องยอมให้ผมเลี้ยงข้าวเย็นเป็นการไถ่โทษที่แอบว่าผมเมื่อกี้ตกลงไหมครับ" "ใครว่าอะไรคุณ... เร็วๆ เลยค่ะ เอ๊ย เร็วๆ เถอะครับ มัวแต่พูดมากเดี๋ยวคนอื่นก็เดินมาเห็นหรอก" บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกลดอุณหภูมิลงเหลือเพียงความเงียบงันที่มีแค่เสียงลมหายใจของคนทั้งคู่ กลิ่นอายของกระดาษเก่า ฝุ่นละอองที่ลอยวนในลำแสงแดดอ่อนๆ ที่ลอดผ่านหน้าต่างกระจกสีชา และความใกล้ชิดที่เกินกว่ามาตรฐานเพื่อนร่วมงานเฉพาะกิจ ทำให้หัวใจของบรรณารักษ์สาวเต้นผิดจังหวะอย่างน่าประหลาด กรณ์ใช้ไขควงขนาดเล็กที่พกติดกระเป๋าเครื่องมือค่อยๆ แงะลิ่มไม้ปาร์เกต์ตัวสุดท้ายออกอย่างระมัดระวัง เสียงไม้เก่าลั่นเอี๊ยดอ๊าดเบาๆ ก่อนที่แผ่นไม้ชิ้นนั้นจะหลุดติดมือขึ้นมา เผยให้เห็นความมืดมิดเบื้องล่าง และวัตถุโลหะทรงกระบอกขนาดเท่าแขนเด็กที่นอนสงบนิ่งอยู่บนพื้นดินอัดแน่นใต้ถุน "เฮ้ย... เจอจริงๆ ด้วยวะคุณพิมพ์" กรณ์อุทานด้วยความตื่นเต้น ดวงตาเป็นประกายเหมือนเด็กได้ของเล่นชิ้นโปรด พิมพ์เบิกตากว้างด้วยความทึ่ง เธอโน้มตัวเข้าไปใกล้โดยไม่รู้ตัว มือเรียวยื่นไปจับแขนเสื้อของสถาปนิกหนุ่มโดยอัตโนมัติเพื่อทรงตัว "ระวังนะ... มันคืออะไรอะ กล่องระเบิดหรือเปล่า" "ใครจะเอาตู้บอมมาฝังไว้ใต้ห้องสมุดกันเล่าครับคุณบรรณารักษ์สายเนิร์ด" กรณ์หัวเราะในลำคอเบาๆ ความอบอุ่นจากฝ่ามือและกลิ่นน้ำหอมจางๆ จากตัวเขาโชยแตะจมูกของพิมพ์จนเธอต้องรีบชักมือกลับแทบไม่ทัน ชายหนุ่มค่อยๆ เอื้อมมือลงไปหยิบแคปซูลกาลเวลาทำจากทองเหลืองที่ขึ้นสนิมเขียวคร่ำคร่าขึ้นมาวางไว้บนพื้นไม้ปาร์เกต์ ตัวแคปซูลมีรอยขูดขีดตามกาลเวลา แต่ฝาเกลียวปิดสนิทถูกพันด้วยยางมะตอยเก่าเพื่อกันความชื้น "ช่วยผมบิดหน่อยครับ มันแน่นมาก" กรณ์ส่งแคปซูลมาให้พิมพ์ช่วยจับด้านล่าง ขณะที่มือใหญ่ของเขาออกแรงหมุนฝาเกลียว ปลายนิ้วของทั้งคู่สัมผัสกันโดยบังเอิญท่ามกลางความมืดสลัวใต้ชั้นหนังสือ ความเย็นเฉียบของโลหะตัดกับความอุ่นร้อนจากฝ่ามือของชายหนุ่ม ทำให้พิมพ์สะดุ้งเล็กน้อยแต่ไม่ได้ชักมือหนี ดวงตาคู่นคมของกรณ์เงยขึ้นสบตากับเธอพอดีในระยะประชิด ระยะห่างที่ใกล้จนได้ยินเสียงลมหายใจของกันและกัน *คลิก...* เสียงฝาเกลียวที่สนิมเกรอะหลุดออกจากการผนึก "เปิดแล้ว..." พิมพ์กระซิบเสียงแผ่วเบา หัวใจเต้นโครมครามจนไม่แน่ใจว่าเสียงนั้นมาจากเธอหรือมาจากเขา กรณ์อมยิ้มบางๆ สายตาที่มองเธอนั้นไม่มีความกวนประสาทหลงเหลืออยู่เลย มีเพียงความอ่อนโยนลุ่มลึกที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความเจ้าชู้ ชายหนุ่มค่อยๆ คว่ำแคปซูลลง เพื่อเท "ความลับ" ที่ถูกกาลเวลาเก็บงำไว้ออกมาบนพื้นไม้ กระดาษโน้ตสีเหลืองซีดหลายแผ่น รูปร่างหน้าตาของคนในภาพถ่ายขาวดำยุคโบราณ และ... สมุดบันทึกปกหนังสีน้ำตาลเข้มที่มุมปกมีตัวอักษรย่อสลักไว้ด้วยด้ายทองคำ พิมพ์เอื้อมมือไปหยิบสมุดบันทึกเล่มนั้นขึ้นมาด้วยความทะนุถนอม หน้าแรกของสมุดเปิดออกเผยให้เห็นลายมือหวัดๆ แต่สวยงามด้วยหมึกซึมสีน้ำเงินเข้ม บรรทัดแรกเขียนไว้ด้วยข้อความที่ทำให้ลมหายใจของเธอกระตุกวูบ: *บันทึกของสถาปนิกผู้ตกหลุมรักบรรณารักษ์สาวผู้ไม่ยอมเปิดใจ - วันที่ 12 ตุลาคม ปี ค.ศ. 1994* พิมพ์หันขวับไปมองหน้ากรณ์ทันทีด้วยความตกใจระคนงุนงง ขณะที่สถาปนิกหนุ่มเองก็มีสีหน้าแปลกใจไม่แพ้กันเมื่อก้มลงอ่านข้อความบรรทัดสุดท้ายที่เขียนไว้ตรงปกในของสมุดเล่มนั้น *...และหากใครก็ตามที่เปิดแคปซูลนี้ขึ้นมาในอีกสามสิบปีข้างหน้า ขอให้รู้ไว้ว่า... ประวัติศาสตร์กำลังจะซ้ำรอย* ก่อนที่คนทั้งคู่จะได้ทันเอ่ยปากพูดอะไร เสียงฝีเท้าหนักแน่นคู่หนึ่งก็ดังขึ้นจากทางบันไดวนด้านหน้าห้องสมุด พร้อมกับเสียงเรียกใสๆ ของมีนที่ตะโกนแทรกความเงียบเข้ามา "แก! พิมพ์! อยู่ไหนเนี่ย มีพัสดุด่วนส่งตรงมาจาก... อุ๊ย ขอโทษค่ะ ขัดจังหวะอะไรกันอยู่หรือเปล่าเนี่ยพวกแกสองคน!" พิมพ์สะดุ้งเฮือก รีบผุกลุกขึ้นยืนจนเกือบเซชนชั้นหนังสือ ทว่าก่อนที่เธอจะทันตั้งตัว กรณ์กลับเอื้อมมือมาคว้าข้อมือเธอไว้เบาๆ พร้อมกับกระซิบด้วยเสียงทุ้มต่ำที่แนบชิดติดริมหู จนความร้อนซ่านแล่นริ้วไปถึงใบหู "ดูท่าทาง... ประวัติศาสตร์คงไม่ได้แค่ซ้ำรอยเฉยๆ แล้วล่ะครับคุณบรรณารักษ์ เพราะดูเหมือนว่าสถาปนิกคนนี้... จะไม่ได้รอแค่สามสิบปีซะด้วยสิครับ" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาด้วยกันในตอนนี้นะครับ