จุดเปลี่ยนก่อนเริ่มโปรเจกต์จริง

"ถ้าคุณยังเดินเร็วกว่านี้อีกแค่ก้าวเดียว ผมจะถือว่าคุณกำลังวิ่งหนีความจริงนะครับ คุณพิมพ์" เสียงทุ้มติดจะกวนประสาทดังขึ้นจากด้านหลัง ท่ามกลางความเงียบสงบของห้องสมุดเก่าแก่ที่ตอนนี้ถูกรื้อถอนโครงสร้างฝ้าเพดานออกไปจนเห็นคานเหล็กดิบๆ พิมพ์ชะงักฝีเท้าที่กำลังกึ่งเดินกึ่งวิ่งหนี เธอกำแฟ้มเอกสารในมือแน่นจนกระดาษด้านในยับยู่ยี่ หญิงสาวสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อระงับอาการหัวใจเต้นผิดจังหวะที่เริ่มกำเริบขึ้นมาอีกแล้ว ตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะที่แค่เสียงก้าวเดินของสถาปนิกหนุ่มมาดกวนคนนี้ สามารถทำลายระบบระเบียบในสมองของบรรณารักษ์ผู้รักความสงบอย่างเธอได้ราบคาบขนาดนี้ พิมพ์หันกลับไปเผชิญหน้า พร้อมกับส่งค้อนวงใหญ่ให้คนที่ยืนพิงเสาปูนเปลือยด้วยท่าทางสบายๆ กรณ์ในชุดเสื้อเชิ้ตพับแขนขึ้นถึงข้อศอกและกางเกงสแลคเข้ารูป กำลังส่งยิ้มมุมปากที่เป็นเอกลักษณ์มาให้ รอยยิ้มที่เธอมักจะเถียงกลับไม่เคยชนะเลยสักครั้ง "ใครหนีคะ... เอ้ย! ใครหนีครับ!" พิมพ์เกือบหลุดปากคำลงท้ายเดิมออกไปโดยไม่รู้ตัว เธอรีบแก้คำพูดแทบไม่ทันเมื่อเห็นสายตาพราวระยับของอีกฝ่ายที่จ้องมองมา "ฉัน... ผมแค่จะรีบไปตรวจเช็กแปลนฝั่งตึกทิศเหนือต่างหาก พื้นที่ตั้งเยอะแยะ ทำไมคุณต้องมาเดินตามติดผมเป็นเงาตามตัวด้วยเนี่ย" "ก็เพราะผมไม่อยากให้ 'เงา' ของผม มันคลาดสายตาจากเจ้าของห้องสมุดน่ะสิครับ" กรณ์ก้าวเท้าเข้ามาใกล้ทีละนิด ระยะห่างระหว่างคนทั้งคู่ค่อยๆ ลดลงจากหลักเมตรเหลือเพียงหลักคืบ กลิ่นน้ำหอมจางๆ ผสมกับกลิ่นฝุ่นปูนและกลิ่นกระดาษเก่าๆ ลอยวนอยู่ในอากาศ สร้างบรรยากาศแปลกประหลาดที่ทำให้พิมพ์ไม่กล้าสบตาตรงๆ ตลอดสองสัปดาห์ที่ผ่านมาของการสำรวจพื้นที่เพื่อเตรียมรีโนเวทห้องสมุดประจำ M-University ทั้งคู่ต้องทำงานร่วมกันอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ จากเดิมที่เป็นคู่กัดฝีปากกล้าที่พร้อมจะปะทะกันทุกครั้งที่มีโอกาส แต่เมื่อเวลาผ่านไป ความใกล้ชิดและความใส่ใจในรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ที่กรณ์แสดงออกต่อหนังสือหายากและการจัดเก็บหมวดหมู่ของพิมพ์ กลับค่อยๆ พังทลายกำแพงความระแวดระวังในใจของหญิงสาวลงทีละน้อย เช่นเดียวกับสถาปนิกหนุ่มจอมกวน ที่เริ่มค้นพบว่าความดุและท่าทีตึงใส่ของบรรณารักษ์สาว แท้จริงแล้วซ่อนความอ่อนโยนและความเอาใจใส่ที่หาได้ยากในผู้หญิงยุคนี้ "เลิกหยอดคำหวานเลี่ยนๆ แบบนั้นสักทีเถอะครับ มันหมดเวลาเวลาทำงานแล้วนะ" พิมพ์เบี่ยงสายตาไปมองโต๊ะไม้ยาวโบราณที่กองไปด้วยเอกสารการสำรวจ แทนที่จะมองใบหน้าหล่อเหลาที่อยู่ใกล้เกินความจำเป็น "อีกอย่าง พรุ่งนี้ก็เริ่มเข้าสู่ขั้นตอนการก่อสร้างจริงแล้ว ทุกอย่างต้องเป๊ะ ห้ามมีข้อผิดพลาดเด็ดขาด" กรณ์ถอนหายใจเบาๆ เขายอมหยุดระยะห่างไว้แค่นั้น แม้ในใจจะอยากเอื้อมมือไปปัดเศษฝุ่นที่ติดอยู่บนแก้มใสของอีกฝ่ายมากแค่ไหนก็ตาม สายตาของชายหนุ่มทอดมองท่าทีที่พยายามสร้างเกราะกำบังของพิมพ์ด้วยความรู้สึกเอ็นดูระคนเห็นใจ เขารู้ดีว่าลึกๆ แล้วพิมพ์กลัวการเปลี่ยนแปลง กลัวว่าห้องสมุดที่เป็นดั่งโลกทั้งใบของเธอจะสูญเสียจิตวิญญาณเดิมไปหลังการรีโนเวท "คุณไม่ต้องห่วงหรอกครับพิมพ์..." น้ำเสียงของกรณ์เปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้นโดยไม่มีปี่มีขลุ่ย ความกวนประสาทเมื่อครู่หายวับไป เหลือเพียงความอบอุ่นที่ส่งผ่านทางแววตาคู่คม "สถาปนิกคนนี้... จะไม่มีวันยอมให้ใครมาทำลายความทรงจำและกลิ่นอายที่คุณรักในสถานที่แห่งนี้เด็ดขาด ผมสัญญา" คำพูดเรียบง่ายแต่จริงใจนั้น ทำให้พิมพ์ชะงักไป หัวใจที่เคยเต้นรัวด้วยความตื่นตระหนกเมื่อครู่ กลับเปลี่ยนเป็นความอบอุ่นซ่านลึกที่แผ่ขยายเข้ามาในอกอย่างช้าๆ เธอเงยหน้าขึ้นสบตากับเขา และในเสี้ยววินาทีนั้น ไม่มีบทสนทนากวนๆ ไม่มีคำเถียงใดๆ มีเพียงความเงียบงันระหว่างคนสองคนที่กำลังบอกเล่าเรื่องราวผ่านสายตา—ความรู้สึกที่เปลี่ยนไปจากวันแรกอย่างสิ้นเชิง "Ehum! ขอโทษที่ขัดจังหวะเวลาสวีทนะครับคุณสถาปนิกและคุณบรรณารักษ์ แต่ถ้าพวกคุณยังไม่เคลียร์แบบแปลนฉบับสุดท้ายกับทางวิศวกร ธามคนนี้คงจะต้องนอนเฝ้าไซต์งานแทนการกลับไปนอนคอนโดหรูๆ แล้วล่ะครับ" เสียงกวนๆ ของธามที่เดินถือม้วนพิมพ์เขียวเข้ามาจากมุมตึก ทำเอาทั้งพิมพ์และกรณ์สะดุ้งผละออกจากกันแทบไม่ทัน พิมพ์หน้าแดงซ่านด้วยความเขินอาย เธอรีบก้มหน้าก้มตาเก็บแฟ้มเอกสารในมือเพื่อซ่อนพิรุธทันที "แกนี่นะธาม มาถูกจังหวะซะจริงเชียว" กรณ์หันไปแยกเขี้ยวใส่เพื่อนสนิทเบาๆ แต่ริมฝีปากยังคงมีรอยยิ้มเจืออยู่ "ก็เห็นยืนมองตากingตากระแสไฟฟ้าพุ่งปิ๊ดๆ อยู่ตรงนี้ ใครจะกล้าขัดถ้าไม่ใกล้เวลาส่งงานล่ะครับเพื่อน" ธามแซṭต่อด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ ก่อนจะหันไปทางพิมพ์ "จริงไหมครับคุณพิมพ์ หน้าแดงเชียว อากาศที่นี่ร้อนเกินไปหรือว่าเขินใครแถวนี้หรือเปล่าเอ่ย" "พูดมากน่าคุณธามค่ะ... เอ้ย! คุณธามครับ ไปตรวจแปลนกันได้แล้วครับ!" พิมพ์แหวใส่กลบเกลื่อนความเขิน ก่อนจะเดินนำลิ่วออกไปจากตรงนั้นทันที โดยไม่กล้าแม้แต่จะหันกลับมามองสถาปนิกหนุ่มที่ยืนอมยิ้มมองตามหลังเธอด้วยความเอ็นดู ตกดึก ณ ห้องพักส่วนตัวของกรณ์ ชายหนุ่มนั่งมองหน้าจอแท็บเล็ตที่แสดงภาพแปลนห้องสมุด 3D รุ่นสุดท้ายที่ปรับแก้ตามความต้องการของพิมพ์จนสมบูรณ์แบบ นิ้วเรียวเลื่อนปิดหน้าจอลง ก่อนที่สายตาจะเหลือบไปเห็นสมุดบันทึกเล่มเล็กปกสีน้ำตาลอ่อนที่พิมพ์เผลอวางลืมไว้บนโต๊ะทำงานในไซต์งานช่วงเย็น แล้วเขาหยิบติดมือมาโดยไม่ได้ตั้งใจ กรณ์หยิบสมุดเล่มนั้นขึ้นมาเปิดดูด้วยความบังเอิญ หน้ากระดาษด้านในเต็มไปด้วยลายมือเป็นระเบียบเรียบร้อย บันทึกข้อความเกี่ยวกับประวัติหนังสือ หนังสือหายาก และความต้องการในการจัดเก็บแต่ละหมวดหมู่ แต่แล้วสายตาก็ต้องสะดุดกับข้อความที่เขียนด้วยลายมือหวัดๆ อยู่ที่มุมล่างสุดของหน้ากระดาษหน้าหนึ่ง *‘แอบกวนประสาทเหมือนกันนะเนี่ย... แต่แปลกที่อยู่ใกล้แล้วใจเต้นไม่เป็นจังหวะเลย’* กรณ์นิ่งง้างไปชั่วขณะ หัวใจกระตุกวูบด้วยความตกใจและดีใจในเวลาเดียวกัน เขาทบทวนข้อความนั้นซ้ำไปซ้ำมา รอยยิ้มกว้างค่อยๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าคมสันอย่างห้ามไม่อยู่ ติ๊ง! เสียงแจ้งเตือนข้อความแชตจากสมาร์ตโฟนบนโต๊ะดังขึ้น ขัดจังหวะความคิดของเขา กรณ์ละสายตาจากสมุดบันทึกแล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู ปรากฏว่าเป็นข้อความจากพิมพ์ที่ส่งเข้ามาดึกดื่น *[Pim Lbr]: คุณกรณ์... สมุดบันทึกสีน้ำตาลของฉัน อยู่ที่คุณใช่ไหมคะ... เอ้ย! อยู่ที่คุณใช่ไหมครับ!* กรณ์หัวเราะเบาๆ ในลำคอด้วยความมันเขี้ยว นิ้วเรียวรีบพิมพ์ข้อความตอบกลับไปทันทีด้วยความรวดเร็ว *[Korn Arch]: อยู่ครับ... คิดค่าไถ่เป็นดินเนอร์มื้อนึงพรุ่งนี้หลังเลิกงานนะครับ* *[Pim Lbr]: ไม่เอาค่ะ! เอ้ย! ไม่เอาครับ! ส่งคืนมาเลยนะ ไม่งั้นฉันจะ...* พิมพ์ที่กำลังพิมพ์ข้อความปฏิเสธด้วยความลนลาน เผลอกดส่งสติ๊กเกอร์หน้าโกรธไปรัวๆ ก่อนจะรีบกดปุ่มยกเลิกข้อความ แต่มือเจ้ากรรมดันไปกดโดนปุ่มผิดพลาด ทำเอาข้อความสำคัญอีกบรรทัดที่เธอเพิ่งพิมพ์ค้างไว้ ถูกส่งตรงไปยังหน้าจอของกรณ์โดยที่เธอไม่ทันตั้งตัว— *[Pim Lbr]: พรุ่งนี้... ฉันยอมไปกินกับคุณก็ได้ค่ะ... เอ้ย! ผมหมายถึง... บ้าที่สุด!* กรณ์เบิกตากว้างเล็กน้อยเมื่ออ่านข้อความนั้นจบ ก่อนที่รอยยิ้มเจ้าเล่ห์และแววตาอบอุ่นจะระบายเต็มดวงหน้า นิ้วของเขากดพิมพ์ข้อความตอบกลับไปสั้นๆ แต่ทำเอาอีกฝ่ายที่อยู่ปลายทางแทบอยากจะมุดดินหนี *[Korn Arch]: รับทราบครับ... พรุ่งนี้ผมจะรอรับ 'บรรณารักษ์สายเนิร์ด' ไปเดท... เอ้ย ไปทานข้าวด้วยกันนะครับ* ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาด้วยกันในตอนนี้นะครับ - สายลมแผ่วเบา -