ค่ำคืนล่วงเวลาในกองเอกสาร

เสียงกระดาษ A4 นับร้อยแผ่นที่ถูกพลิกสลับกับเสียงถอนหายใจเฮือกใหญ่เป็นรอบที่สิบสี่ของบรรณารักษ์สาว ทำให้สถาปนิกหนุ่มที่นั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาตัวยาวถึงกับต้องยอมวางปากกาในมือลง "คุณพิมพ์ครับ ถ้าคุณยังถอนหายใจอีกสักสามรอบ ผมเกรงว่าออกซิเจนในห้องสมุดอาคารประวัติศาสตร์หลังนี้จะหมดเร็วกว่ากำหนดนะครับ" เสียงทุ้มติดจะกวนประสาทเล็กน้อยดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของยามค่ำคืน พิมพ์ชะงักมือที่กำลังจัดเรียงแฟ้มเอกสารชุดโครงการรีโนเวตห้องสมุดโบราณ เธอกะพริบตาปริบๆ ก่อนจะหันขวับไปค้อนใส่คนที่นั่งทำหน้าทะเล้นอยู่ไม่ไกล "ถ้าคุณกรณ์ว่างมากนัก ช่วยเอาเอกสารหมวดสถาปัตยกรรมยุคโคโลเนียลพวกนี้ไปเย็บเล่มให้เรียบร้อยดีกว่ามานั่งแซاะฉันนะคะ... เอ๊ย! ดีกว่ามานั่งแซวผม... ไม่ใช่สิ!" พิมพ์เกือบหลุดปากเผลอใช้สรรพนามผิดเพี้ยนเพราะความง่วงเล่นงาน เธอรีบสะบัดหัวไล่ความมึนงง พวงแก้มเนียนใสขึ้นสีระเรื่อด้วยความหงุดหงิดปนความอับอายเล็กน้อย กรณ์หัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะทุ้มต่ำนั้นดังสะท้อนเบาๆ ในความเงียบสงบของห้องสมุดยามตีสอง เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวเดินเข้ามาใกล้โต๊ะทำงานไม้สักทองที่เต็มไปด้วยกองกระصสารรกๆ ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งยองๆ ให้ระดับสายตาอยู่ในระนาบเดียวกับเธอ "เหนื่อยก็พักก่อนเถอะครับ คุณเล่นลุยงานติดต่อกันมาห ชั่วโมงเต็มโดยไม่ลุกไปไหนเลยนะ กาแฟในแก้วก็น่าจะเย็นชืดจนกลายเป็นน้ำหล่อเลี้ยงวิญญาณไปแล้วมั้งครับนั่น" "ฉันยังไหวค่ะ... เอ่อ ผมยังไหวครับ" พิมพ์รีบแก้คำพูดตัวเองทันทีเมื่อเผลอสบเข้ากับดวงตาคู่คมที่พราวระยับด้วยรอยยิ้มขบขัน กรณ์มักจะเป็นแบบนี้เสมอ ผู้ชายอะไรก็ไม่รู้ ต่อให้สถานการณ์จะตึงเครียดแค่ไหน เขาก็ยังมีลูกบ้าและพลังงานเหลือเฟือที่จะกวนประสาทเธอได้ตลอดเวลา "ปากแข็งเป็นก้อนอิฐมอญเผาไฟเลยนะครับ" กรณ์เอ่ยด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนลงกว่าเดิมโดยไม่รู้ตัว ปลายนิ้วเรียวยาวของสถาปนิกหนุ่มเอื้อมออกไปปัดเศษฝุ่นกระดาษที่ติดอยู่ตรงข้างแก้มเนียนของหญิงสาวอย่างเบามือ สัมผัสแผ่วเบานั้นทำให้พิมพ์ตัวแข็งทื่อราวกับถูกสาป หัวใจเจ้ากรรมในอกข้างซ้ายกระหน่ำเต้นรัวจนน่ากลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยิน พิมพ์รีบเบือนหน้าหนีสัมผัสอุ่นร้อนนั้น หัวใจดวงน้อยสั่นไหวอย่างควบคุมไม่ได้ เธอกระแอมไอเบาๆ เพื่อกลบเกลื่อนความประหม่า "ข... ขอบคุณค่ะ เอ๊ย ขอบคุณครับ! แต่ช่วยถอยไปไกลๆ หน่อยได้ไหมคะ... ครับ อากาศร้อนจะตายอยู่แล้ว" "ร้อนตรงไหนครับ แอร์ในห้องสมุดตั้งยี่สิบห้าองศาเซลเซียส แถมข้างนอกฝนก็เพิ่งหยุดตก อากาศเย็นสบายจะตายไป... หรือว่าที่คุณพิมพ์หน้าแดงนี่... ร้อนกาย หรือว่าร้อนใจกันแน่ครับเนี่ย" กรณ์เลิกคิ้วขึ้นอย่างหยอกเย้า รอยยิ้มมุมปากของเขามันช่างน่าหยิกเสียเหลือเกินในสายตาของเธอ "คุณกรณ์! ถ้ายังไม่เลิกพูดจาเกາเหลา... เอ๊ย เกາหลี เอ๊ย กวนประสาทฉัน... ผม ผมจะไล่คุณกลับบริษัทแล้วนะ!" "โอเคๆ ยอมแพ้แล้วครับ คุณบรรณารักษ์โหดเหี้ยมที่สุดในสามโลก" กรณ์ยกมือขึ้นยอมจำนนอย่างอารมณ์ดี ก่อนจะเดินเลี่ยงไปหยิบแก้วกาแฟเย็นที่วางอยู่บนโต๊ะข้างๆ แล้วเดินกลับมานั่งที่โซฟาตัวเดิม "งั้นผมขอตัวเคลียร์แบบแปลนส่วนโครงสร้างหลังคาตรงนี้ต่ออีกนิดนะครับ ง่วงเมื่อไหร่ก็นอนก่อนได้เลย ไม่ต้องเกรงใจผม" เวลาผ่านไปเนิ่นนานเท่าไหร่ไม่มีใครล่วงรู้ เสียงนาฬิกาโบราณบนผนังห้องสมุดตีบอกเวลาตีสามครึ่ง ความเหนื่อยล้าสะสมเริ่มกัดกินสติสัมปชัญญะของคนทั้งคู่ทีละน้อย พิมพ์ที่พยายามฝืนตัณหาความง่วงด้วยการอ่านเอกสารประวัติศาสตร์หน้าสุดท้าย ในที่สุดก็พ่ายแพ้ต่อความอ่อนเพลีย ศีรษะทุยๆ เอนพิงพนักเก้าอี้ก่อนจะค่อยๆ สัปหงกฟุบลงไปนอนทับกองเอกสารบนโต๊ะไม้ด้วยความหมดแรง บรรยากาศภายในห้องสมุดกลับคืนสู่ความเงียบสงบอีกครั้ง มีเพียงเสียงลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอของคนทั้งคู่ กรณ์ที่นั่งทำงานอยู่ฝั่งตรงข้ามเงยหน้าขึ้นจากกระดาษร่างแบบแปลน เมื่อสังเกตเห็นความเงียบผิดปกติ เขาจึงวางปากกาลงแล้วเงยขึ้นมอง ภาพที่ปรากฏตรงหน้าทำให้รอยยิ้มบางๆ คลี่ขึ้นบนใบหน้าคมคายโดยอัตโนมัติ พิมพ์กำลังนอนหลับใหลอย่างไม่ระวังตัว แก้มข้างหนึ่งแนบชิดอยู่บนกองกระصสารรายงานการบูรณะ เส้นผมสีดำสนิทที่เคยรวบเก็บไว้เรียบร้อย บัดนี้หลุดลุ่ยตกลงมาเคลียคลออยู่ข้างแก้มเนียนใส ลมหายใจอุ่นๆ เข้าออกเป็นจังหวะสม่ำเสมอทำให้ริมฝีปากอิ่มขยับน้อยๆ อย่างน่ารักน่าเอ็นดู สถาปนิกหนุ่มค่อยๆ ลุกขึ้นจากโซฟาอย่างเงียบเชียบที่สุด ฝ่ายชายเดินย่องเข้ามาใกล้โต๊ะทำงานของเธอทีละก้าว ยิ่งเข้ามาใกล้ เขาก็ยิ่งได้กลิ่นหอมอ่อนๆ คล้ายดอกไม้จางๆ จากตัวเธอ ซึ่งมันช่างตัดกับบุคลิกมาดนิ่งและปากแจ๋วเวลาตื่นเสียจริง กรณ์ยืนมองคนตัวเล็กที่หลับสนิทอยู่ครู่ใหญ่ แววตาคมกริบที่เคยเต็มไปด้วยความเจ้าเล่ห์และมาดกวน เปลี่ยนเป็นความอบอุ่นลึกซึ้งและอ่อนโยนอย่างที่เจ้าตัวไม่เคยแสดงให้ใครเห็นมาก่อน เขาย่อตัวลงนั่งคุกเข่าข้างเก้าอี้ของเธออย่างระมัดระวัง เพื่อไม่ให้เกิดเสียงรบกวนการนอนหลับ ปลายนิ้วอุ่นจัดเอื้อมไปเกลี่ยปอยผมที่ปิดบังใบหน้าหวานออกให้อย่างเบามือที่สุด หัวใจของสถาปนิกหนุ่มเต้นผิดจังหวะไปชั่วขณะเมื่อปลายนิ้วบังเอิญสัมผัสโดนผิวแก้มเนียนนุ่ม สัมผัสนั้นอบอุ่นละมุนละไมจนเขาไม่อยากผละมือออก "เวลาหลับ... ก็ไม่ได้ดุอย่างที่ปากว่านี่นา" กรณ์พึมพำกับตัวเองด้วยรอยยิ้มละไม เขานั่งมองเธอนอนหลับอยู่แบบนั้นเนิ่นนาน ราวกับว่าเวลาของโลกใบนี้ได้หยุดหมุนลงชั่วคราว มีเพียงเสียงหัวใจของเขาเองที่ดังชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ ก่อนที่เขาจะตัดสินใจถอดเสื้อแจ็คเก็ตสูทเนื้อดีของตนเองออกอย่างเงียบๆ แล้วนำมาคลุมไหล่ให้ร่างบางที่กำลังนอนขดตัวด้วยความหนาวจากแอร์เบาๆ ทว่า ในจังหวะที่กรณ์กำลังจะถอดมือกลับ ปลายนิ้วมือของพิมพ์ที่ขยับตัวด้วยความรำคาญ ก็ดันเอื้อมมาคว้าข้อมือหนาของเขาไว้แน่นโดยไม่รู้ตัว พร้อมกับเสียงพึมพำเบาๆ ลอดไรฟันออกมาด้วยความละเมอ "อื้อ... คุณกรณ์... อย่าเพิ่งไป... อยู่เป็นเพื่อนกันก่อน..." กรณ์ชะงักกึก ลลมหายใจสะดุดกVกทันที ดวงตาคมเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจระคนตก and ในขณะที่หัวใจที่เคยเยือกเย็นมาตลอดกลับไหววับยวบยาบราวกับถูกหลอมละลายด้วยประโยคสั้นๆ ประโยคเดียว ยังไม่ทันที่สถาปนิกหนุ่มจะได้ตั้งสติ จู่ๆ หน้าจอโทรศัพท์มือถือวางอยู่บนโต๊ะของพิมพ์ก็สว่างวาบขึ้นมาพร้อมกับเสียงแจ้งเตือนข้อความแชตไลน์จากใครบางคน ปรากฏชื่อบัญชีผู้ส่งเด่นชัดบนหน้าจอ... **[ข้อความใหม่จาก: ธาม (เพื่อนสนิท/วิศวกร)]** *"ไอ้กรณ์ มึงยังอยู่กะยายพิมพ์ป่ะวะ? สารภาพมาซะดีๆ ว่าแอบชอบเขาอยู่ใช่ไหม ทำไมกลับบ้านดึกดื่นป่านนี้ หรือว่ากำลังจีบกันอยู่ เล่ามาเดี๋ยวนี้เลยนะเว้ย!"* กรณ์มองหน้าจอโทรศัพท์สลับกับใบหน้าของคนที่กำลังนอนซบอยู่บนแขนของเขา รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ผุดขึ้นที่มุมปากอีกครั้ง ทว่าในแววตากลับมีความจริงจังบางอย่างซ่อนอยู่... เขาเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์มือถือของพิมพ์ขึ้นมา ตั้งใจจะกดพิมพ์ตอบกลับเพื่อนสนิทตัวดีสักหน่อย แต่ทว่า... ปลายนิ้วเรียวของเขาดันไปกดโดนปุ่ม "โทรออก" ใส่เบอร์ของธามโดยอุบัติเหตุ แถมสัญญาณสายยังเชื่อมต่อติดทันที เสียงรอสายดังขึ้น *ตู๊ด... ตู๊ด...* กลางดึกสงัดในห้องสมุดที่เงียบกริบ! ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามเดินทางร่วมกันมาจนถึงบทนี้นะครับ