กฎที่ต้องพังทลาย

"คุณถอยไปอีกสิ! เตียงออกจะกว้าง ทำไมต้องมาเบียดฝั่งนี้ด้วยเล่า!" เสียงกระซิบกระซาบที่พยายามกดให้เบาที่สุดดังขึ้นแข่งกับเสียงฝนที่กำลังกระหน่ำซัดสาดหลังคาสังกะสีของโฮมสเตย์กลางหุบเขา เสียงฟ้าร้องคำรามครื้นเครงด้านนอกราวกับจงใจกลั่นแกล้ง ทว่าสิ่งที่น่ากลัวกว่าพายุฝนข้างนอก กลับเป็นไอร้อนจากร่างกายของคนที่นอนอยู่ข้างๆ นี่ต่างหาก วินขยับตัวยุกยัก พยายามดันแผงอกของคนที่ถือวิสาสะนอนตะแคงหันหน้ามาทางเขาออกไปให้พ้นทาง แต่ยิ่งผลัก ไทม์ก็ยิ่งขยับเข้ามาใกล้ จนปลายจมูกแทบจะชนกันในความมืดสลัวที่มีเพียงแสงไฟจากหน้าจอโทรศัพท์มือถือส่องสว่างเรืองรอง "จะให้ถอยไปไหนล่ะวิน ดูก็รู้ว่าเตียงเสริมมันยุบลงไปครึ่งแถบ แถมพายุเข้าจนน้ำรั่วใส่ฝั่งนู้นแล้วนะ หรือจะให้ผมยอมเปียกปอดบวมตายตรงนั้น คุณจะได้นอนสบายคนเดียว?" ไทม์ตอบกลับด้วยน้ำเสียงงงๆ เจือความขี้เล่นตามสไตล์ ถึงแม้ในความมืดจะมองเห็นใบหน้าไม่ชัดเจนนัก แต่สัมผัสจากลมหายใจอุ่นๆ ที่เป่ารดอยู่ตรงซอกคอ ทำให้หัวใจของบล็อกเกอร์หนุ่มสายชิลล์เต้นระรัวผิดจังหวะจนน่าโมโห ไอ้ตากล้องบ้านี่... ตั้งแต่เกิดเรื่องรถเสียกลางทางจนต้องมาติดแหง็กอยู่ในโฮมสเตย์ไม้เก่าๆ หลังนี้ที่มีห้องพักเหลือเพียงห้องเดียว ไทม์ก็แปลงร่างเป็นเจ้าเล่ห์สารพัดวิธีที่จะหาเศษหาเลยกับเขาตลอดเวลา วินเม้มริมฝีปากแน่นอย่างขัดใจ พยายามเบี่ยงหน้าหนีสายตาพราวระยับคู่นั้น ถึงปากจะบอกว่าเกลียดนักคนกวนประสาท แต่ลึกๆ แล้วเขาก็ปฏิเสธไม่ได้เลยว่า สัมผัสอุ่นๆ ที่โอบล้อมอยู่รอบกายในคืนที่เหน็บหนาวนี้ มันให้ความรู้สึกปลอดภัยอย่างประหลาด หน้าจอโทรศัพท์มือถือในมือของจีจี้—เพื่อนสนิทตัวชงที่ส่งข้อความเข้ามาจี้ใจดำในแชตกลุ่มตั้งแต่เมื่อครู่ ยังคงสั่นเตือนไม่หยุด *(กลุ่ม: หนีเที่ยวให้ผู้เลี้ยง)* **จีจี้ตัวแม่:** เป็นไงบ้างจ๊ะคุณนกรักป่า นอนกอดกันกลมแก้หนาวหรือยัง ระวังนะยะ "กฎ" ที่ตั้งไว้ว่าจะไม่ตกหลุมรัก ระวังมันจะพังไม่เป็นท่าคืนนี้นี่แหละ! **วินผู้รอดชีวิต:** เงียบไปเลยนะยัยจีจี้ แกนี่มันตัวสร้างเรื่องเลยนะ! รู้ทั้งรู้ว่าโฮมสเตย์นี้เหลือห้องเดียว ทำไมไม่จองให้ดีตั้งแต่แรกห๊ะ! **ไทม์ (ที่แอบชะโอบหน้ามามองจอด้วย):** อ้าว โทษเพื่อนเฉยเลยนะวิน ยอมรับความจริงเถอะว่าคุณแอบดีใจที่ได้นอนกับผมใช่ไหมล่ะ วินรีบกดปิดหน้าจอโทรศัพท์แทบไม่ทัน พวงแก้มเนียนร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ ทั้งที่ห้องนี้อุณหภูมิต่ำจนลมหายใจเป็นไอ "ใครดีใจกัน! ฝันไปเถอะไทม์ ถอยออกไปไกลๆ เลยนะ ไม่งั้นผมถีบคุณตกเตียงจริงๆ ด้วย" "ถ้าถีบผมตกเตียง คุณก็ต้องนอนหนาวคนเดียวนะ... เอาอย่างนี้ไหมล่ะ ถ้าคุณกลัวว่าจะเผลอใจไปมากกว่านี้..." ไทม์จงใจเว้นจังหวะ น้ำเสียงทุ้มต่ำนุ่มนวลขึ้นอย่างกะทันหัน จนจังหวะหัวใจของวินสะดุดกึก ความเงียบสงบเข้าปกคลุมชั่วขณะ มีเพียงเสียงฝนตกกระทบหลังคาเป็นฉากหลัง "เรามาทบทวนกฎข้อนั้นกันใหม่ดีไหมครับ... ว่าจริงๆ แล้ว ใครกันแน่ที่เป็นฝ่ายอยากให้มันพังทลายลงก่อน" ปลายนิ้วอุ่นจัดของไทม์เอื้อมมาเกลี่ยปอยผมที่ปรกลงมาข้างแก้มของวินอย่างแผ่วเบา สัมผัสแผ่วเบานั้นทำเอาสติที่ตั้งกำแพงไว้มาตลอดทริปกระเจิงหายไปในพริบตา วินกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ดวงตากลมโตสบเข้ากับประกายตาจริงจังที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความกวนประสาทเป็นนิจ มันไม่ใช่แววตาของการล้อเล่น แต่มันคือความรู้สึกบางอย่างที่ชัดเจนเสียจนหัวใจเต้นโครมครามดังยิ่งกว่าเสียงพายุข้างนอก "ไทม์..." วินกระซิบเรียกชื่ออีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงที่สั่นพร่าโดยไม่รู้ตัว ทว่า ในวินาทีที่บรรยากาศกำลังหวานซึ้งและใกล้ชิดกันจนแทบไม่เหลือช่องว่าง หน้าจอโทรศัพท์ในมือของไทม์ที่วางอยู่บนหมอนก็สว่างวาบขึ้นมาพร้อมกับเสียงแจ้งเตือนสายเรียกเข้าจากเบอร์แปลกปลอม—และชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอทำเอาทั้งคู่ชะงักกึกทันที ไทม์ขมวดคิ้วมุ่นทันทีที่เห็นเบอร์นั้น ส่วนวินที่เหลือบไปเห็นพอดิบพอดี หัวใจที่กำลังเต้นฟูฟ่องเมื่อครู่กลับหล่นวูบลงไปอยู่ที่ตาตุ่ม บรรยากาศอบอุ่นในห้องแคบๆ พังทลายลงในเสี้ยววินาที ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและลุ้นไปกับความโบ๊ะบ๊ะของทั้งคู่ในตอนนี้ด้วยนะครับ