ภาพจำในไดอารี่

"เลิกมองหน้าผมแบบนั้นสักทีไทม์... มันน่ารำคาญ" ผมพ่นลมหายใจออกทางจมูก พยายามก้มหน้าก้มตาง่วนอยู่กับการรื้อค้นข้าวของในกระเป๋าเป้ใบเก่ง หวังจะกลบเกลื่อนรอยเลือดฝาดที่กำลังลามขึ้นมาถึงใบหู แต่อีกฝ่ายกลับไม่ยอมปล่อยให้ผมได้อยู่อย่างสงบสุขเลยแม้แต่วินาทีเดียว "ก็นายเล่นทำหน้ามุ่ยเหมือนโดนแย่งขนมแบบนี้ ใครจะอดใจไม่มองไหวล่ะครับคุณวิน" เสียงทุ้มต่ำของคนตัวสูงที่นั่งอยู่บนเตียงข้างๆ ดังขึ้น พร้อมกับสัมผัสแผ่วเบาที่เส้นผม ผมสะดุ้งสุดตัวจนเกือบทำไดอารี่ปกหนังเล่มสีน้ำตาลร่วงจากตัก ไทม์ไม่ได้ถอยหนี เขายังคงนั่งเท้าคางมองผมด้วยแววตาที่บอกไม่ถูก มันไม่ใช่แค่ความกวนประสาทแบบที่เขาชอบทำ แต่มันมีความอ่อนโยน... ประเภทที่ทำให้คนใจแข็งอย่างผมต้องยอมจำนนซ้ำแล้วซ้ำเล่า "หยุดเล่นได้แล้วน่า เรื่องเมื่อตอนกลางวันที่นายไปปะทะกับพวกนั้น... มันอันตรายเกินไป" ผมพยายามเปลี่ยนเรื่อง สวนกลับด้วยน้ำเสียงที่พยายามจะให้ดูแข็งกร้าวที่สุด "ก็บอกแล้วไงครับว่าผมจัดการเอง" ไทม์ยักไหล่ ท่าทางเหมือนเรื่องการเผชิญหน้ากับคนกลุ่มใหญ่เป็นแค่การไปเดินซื้อน้ำแข็งใส "ผมไม่ยอมให้ใครมาทำร้าย 'บล็อกเกอร์คนโปรด' ของผมหรอกนะ... เพราะคนที่จะได้สิทธิ์นั้นน่ะ คือผมคนเดียวเท่านั้น" คำพูดกึ่งหยอกกึ่งจริงของเขามันทำเอาหัวใจผมเต้นผิดจังหวะ ผมรีบคว้าปากกาหมึกซึมขึ้นมาแล้วก้มหน้าจดบันทึกลงไปในไดอารี่ทันที เพื่อปิดบังใบหน้าที่เริ่มจะควบคุมไม่อยู่ *‘บันทึกการเดินทางวันที่ 18: วันนี้ท้องฟ้าสีสวย... แต่คนที่น่ารำคาญที่สุดในทริปนี้กลับทำให้ผมลืมสีของท้องฟ้าไปจนหมดสิ้น ไทม์ยังคงเป็นไทม์ คนที่พูดจาชวนให้หงุดหงิด คนที่ชอบเข้ามาวุ่นวายในพื้นที่ส่วนตัว แต่ทำไม... ยิ่งเวลาผ่านไป ตัวอักษรที่ผมเขียนถึงเขามันถึงได้ยาวขึ้นเรื่อยๆ แบบนี้ก็ไม่รู้’* ผมเขียนไปเรื่อยๆ จนเกือบเต็มหน้ากระดาษ บรรยายถึงแววตาของเขาตอนที่ปกป้องผม บรรยายถึงกลิ่นน้ำหอมจางๆ ของเขาที่ติดตัวผมมาหลังจากเหตุการณ์นั้น บรรยายถึงความรู้สึกแปลกประหลาดที่เริ่มกัดกินหัวใจในทุกครั้งที่สายตาเราประสานกัน "เขียนอะไรอยู่ครับ? ไหนขออ่านหน่อยสิ" "ห้ามดู!" ผมตวาดเสียงหลงพร้อมกับรีบปิดไดอารี่แล้วกอดไว้แนบอก ไทม์ขยับเข้ามาใกล้ขึ้นอีกจนไหล่เราเบียดกัน ความร้อนจากตัวเขาทำให้ผมหายใจติดขัด เขาชะโงกหน้าเข้ามาใกล้จนผมสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นๆ ที่รินรดข้างแก้ม "ทำไมต้องหวงล่ะครับ? หรือว่า... ในนั้นมีชื่อคนกวนประสาทอย่างผมซ่อนอยู่เต็มไปหมดเลย?" "มโนเก่งนะคุณตากล้อง" ผมแค่นหัวเราะกลบเกลื่อน "มันเป็นสมุดบันทึกส่วนตัว ใครจะไปเขียนเรื่องไร้สาระแบบนายกัน" "งั้นเหรอครับ?" ไทม์ลากเสียงยาว มือหนาเอื้อมมาดึงมุมสมุดเบาๆ สายตาคมกริบคู่นั้นจ้องลึกเข้ามาในดวงตาผม เหมือนเขากำลังพยายามอ่านความลับที่ผมซ่อนไว้ในแววตา "ถ้าไม่มีชื่อผม... งั้นคืนนี้ผมขอจองที่ในฝันของนายแทนได้ไหม" ผมหน้าร้อนผ่าวจนแทบจะระเบิด "ไร้สาระ! ไปอาบน้ำไปเลยไป!" ผมผลักเขาเบาๆ ก่อนจะลุกหนีไปที่ระเบียงห้องพัก ปล่อยให้ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ แสงไฟจากเมืองเบื้องล่างสะท้อนกับสายตาที่สับสนของตัวเอง ในมือยังคงกำไดอารี่เล่มนั้นไว้แน่น ผมรู้ดีว่าสิ่งที่เขียนลงไปมันไม่ใช่แค่บันทึกการเดินทาง แต่มันคือหลักฐานที่ยืนยันว่า 'กฎ' ที่ผมตั้งไว้แต่แรก... มันกำลังถูกทำลายลงทีละน้อย โดยคนกวนประสาทที่ชื่อไทม์ ผมพิงหลังกับราวระเบียง ถอนหายใจยาวพลางก้มมองไดอารี่ในมืออีกครั้ง นิ้วโป้งลูบไล้ไปตามปกหนังอย่างเหม่อลอย แต่แล้วเสียงแจ้งเตือนแชตในโทรศัพท์ที่วางทิ้งไว้บนเตียงก็ดังขึ้นรัวๆ จนผมต้องเดินกลับเข้าไปดู มันไม่ใช่แชตจากจีจี้... แต่มันคือแชตจาก 'Time's' ที่เปิดค้างไว้ [Time: คุณวินครับ...] [Time: ผมว่าผมเริ่มซ่อนความรู้สึกไม่ไหวแล้วล่ะ] [Time: ถ้าพรุ่งนี้ผมบอกว่าผมไม่ได้แค่แกล้ง... แต่ผมชอบนายจริงๆ นายจะโกรธไหม?] [Time: และที่สำคัญ... ถ้าผมจูบนายตอนนี้ ผมจะโดนไล่ออกจากทริปไหมครับ?] หัวใจผมหยุดเต้นไปวูบหนึ่งเมื่อเห็นข้อความล่าสุดที่เพิ่งส่งเข้ามาเพียงไม่กี่วินาที มือไม้เริ่มสั่นเทาขณะที่คนต้นเรื่องเดินออกจากห้องน้ำมาพร้อมกับผ้าขนหนูผืนเดียวที่พาดบ่า หยดน้ำเกาะพราวอยู่บนแผงอกกว้างนั่น ไทม์มองโทรศัพท์ในมือผม สลับกับใบหน้าของผมที่คงจะแดงก่ำจนดูไม่ได้ ก่อนที่เขาจะค่อยๆ เผยรอยยิ้มมุมปากที่เจ้าเล่ห์ที่สุดเท่าที่ผมเคยเห็นมา เขาก้าวเข้ามาใกล้ทีละก้าว... ช้าๆ แต่กดดันทุกย่างก้าว จนหลังผมชนเข้ากับผนังห้องโดยไม่มีทางหนี "อ่านเจอแล้วใช่ไหมครับ?" เขาถามเสียงพร่า ทิ้งตัวลงมาปิดกั้นทางหนีด้วยแขนข้างหนึ่งที่ยันผนังไว้เหนือหัวผม "งั้นไม่ต้องตอบเป็นแชตแล้ว... ตอบผมเดี๋ยวนี้เลยดีกว่า ว่าจะให้จูบ หรือจะให้ผมจีบต่อจนกว่าจะยอมใจอ่อน" ขอบคุณที่ร่วมเดินทางและตกหลุมรักไปพร้อมกับวินและไทม์นะครับ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าครับ!