รูมเมทจอมป่วน

"นี่คุณ! ผมบอกแล้วใช่ไหมว่าโซนเตียงใครเตียงมัน ห้ามข้ามฝั่งมาเด็ดขาด!" เสียงโวยวายของผมดังลั่นห้องพักขนาดกะทัดรัดในโฮสเทลใจกลางเมืองเชียงใหม่ ไทม์ที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จเดินเช็ดผมออกมาด้วยผ้าขนหนูผืนเดียวพาดบ่า เขากำลังยืนเท้าแขนอยู่ตรงขอบเตียงของผม รอยยิ้มมุมปากนั่นมันน่าหมั่นไส้จนผมอยากจะหยิบหมอนฟาดให้หน้าหงาย "กฎอะไรของคุณครับวิน? นี่มันห้องพักรวมนะ ไม่ใช่คุกที่ต้องขีดเส้นแบ่งเขตแดน" ไทม์ตอบกลับด้วยน้ำเสียงเนิบนาบ แต่แฝงความกวนประสาทชนิดที่ทำเอาเลือดในตัวผมเดือดพล่าน "กฎของผมคือ กฎ! ผมเขียนแปะไว้ที่หัวเตียงแล้วว่าห้ามล้ำเส้น แล้วดูนี่..." ผมชี้ไปที่กองเสื้อผ้าที่เขากองไว้ข้างๆ หมอนของผม "คุณเอาเสื้อไปพาดตรงนั้นได้ยังไง? นี่มันพื้นที่ส่วนตัวของผมนะ!" ไทม์ไม่ตอบ แต่เขากลับโน้มตัวลงมาจนหน้าของเราห่างกันไม่ถึงคืบ กลิ่นสบู่อ่อนๆ จากตัวเขาปะทะเข้าจมูกผมเต็มเปา มันไม่ใช่กลิ่นที่ทำให้รู้สึกผ่อนคลาย แต่มันทำให้จังหวะหัวใจของผมเต้นผิดจังหวะอย่างประหลาด "พื้นที่ส่วนตัวเหรอครับ?" เขาเลิกคิ้ว สายตาคมกริบจ้องลึกเข้ามาในดวงตาผม "งั้นถ้าผมบอกว่าผมอยากเป็น 'ส่วนหนึ่ง' ของพื้นที่ส่วนตัวของคุณบ้างล่ะครับ จะว่ายังไง?" ผมเบิกตากว้าง ผลักอกเขาออกเต็มแรงจนคนตัวสูงเสียหลักเซไปนิดหน่อย "เพ้อเจ้อ! กลับไปนอนฝั่งคุณเดี๋ยวนี้เลยนะไทม์ ก่อนที่ผมจะแจ้งทางโฮสเทลว่าคุณคุกคามผู้เข้าพัก!" "คุกคามตรงไหนครับ? ผมแค่อยากยืมที่ชาร์จแบตฯ ของคุณหน่อย พอดีของผมลืมไว้ที่สนามบิน" ไทม์ทำหน้าซื่อตาใส แต่ดวงตาคู่นั้นไม่มีความสำนึกผิดเลยสักนิด "ก็ไปขอคนอื่นสิ! ทำไมต้องมาเอาของผม!" "ก็ผมอยากได้ของวินนี่ครับ... ไม่ได้เหรอ?" คำว่า 'ของวิน' ที่เขาเน้นเสียง ทำเอาหน้าผมร้อนผ่าวจนต้องรีบหันหลังหนี ผมคว้าไอแพดขึ้นมาทำเป็นนั่งเช็กงาน ทั้งที่จริงตัวหนังสือในหน้าจอไม่ได้เข้าหัวเลยสักนิด ผมพยายามหายใจเข้าลึกๆ เพื่อสงบสติอารมณ์ แต่ดูเหมือนคนข้างหลังจะไม่ได้ให้ความร่วมมือเลยสักนิด เพราะตอนนี้เขากำลังเดินอ้อมมานั่งลงที่ขอบเตียงของผมจริงๆ "ออกไปนะไทม์!" ผมกัดฟันพูด "ไม่ครับ คืนนี้ผมว่าเราต้องทำความตกลงกันใหม่หน่อยเรื่องกฎกติกาการอยู่ร่วมกัน ไม่งั้นผมคงนอนไม่หลับแน่ๆ" ไทม์แย่งไอแพดจากมือผมไปวางไว้ข้างตัว ก่อนจะคว้าข้อมือผมเบาๆ ไม่ให้ลุกหนี "ไม่มีอะไรต้องตกลง กฎก็คือกฎ!" "โอเคครับ ถ้างั้นผมขอเสนอเงื่อนไขใหม่..." เขาขยับเข้ามาใกล้จนผมสัมผัสได้ถึงไออุ่นจากร่างกายเขา "ถ้าผมทำตัวดีตลอดทริปนี้ วินต้องยอมให้ผมไปเที่ยวด้วยในทุกหมุดหมายที่วินจดไว้ในลิสต์... ห้ามปฏิเสธ ห้ามไล่ และห้ามแกล้งทำเป็นมองไม่เห็นผม ตกลงไหมครับ?" ผมจ้องหน้าเขาด้วยความสับสน คนตรงหน้าคือตากล้องหนุ่มที่ใครๆ ก็รู้ว่าเข้าถึงยาก แต่ทำไมพออยู่กับผม เขาถึงดูเหมือนหมาบ้าที่จ้องจะปั่นหัวผมทุกวินาทีแบบนี้กันนะ? "ถ้าผมไม่ตกลงล่ะ?" ผมลองเชิง ไทม์ขยับยิ้มกว้าง รอยยิ้มที่ทำให้ใจผมกระตุกวูบ ก่อนที่เขาจะหยิบโทรศัพท์มือถือของผมที่วางอยู่ข้างๆ ขึ้นมา แล้วกดรัวๆ ก่อนจะโยนกลับมาคืนบนตักผม "ตกลงแล้วนะครับ... ผมกดส่งข้อความหาจีจี้ให้แล้วว่าวินตกลงจะดูแลผมตลอดทริปนี้" ผมรีบคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาดูด้วยความตกใจ ใจหายวาบเมื่อเห็นข้อความที่เขาส่งไปในกลุ่มแชตสามคนระหว่างผม จีจี้ และไทม์ *ไทม์: 'ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะครับจีจี้ วินเขารับปากดูแลผมอย่างดีตลอดทริปนี้เลย คืนนี้เราเพิ่งตกลงกฎใหม่กันเสร็จ หวานมากบอกเลย'* "ไอ้บ้าไทม์! คุณส่งอะไรไปเนี่ย! ไปลบเดี๋ยวนี้เลยนะ!" ผมโวยวายพร้อมกับพยายามแย่งโทรศัพท์คืน แต่เขากลับคว้าตัวผมไว้แล้วรวบเข้ามากอดแน่น "ยกเลิกไม่ทันแล้วครับ... จีจี้อ่านแล้วด้วย" ผมชะงักค้างเมื่อเห็นหน้าจอโทรศัพท์สว่างวาบขึ้นมา พร้อมกับข้อความตอบกลับจากจีจี้ที่เด้งขึ้นมารัวๆ จนแทบอ่านไม่ทัน *จีจี้: 'ฮัลโหล! วิน! นี่พวกแกทำอะไรกัน! อย่าบอกนะว่าเปิดทริปวันแรกก็เข้าหอกันแล้ว?! ไทม์! แกทำอะไรเพื่อนฉัน!'* *จีจี้: 'วิน! ส่งโลเคชั่นมาเดี๋ยวนี้! ฉันจะไปสมทบพรุ่งนี้เช้า! พวกแกห้ามมีอะไรเกินเลยกันเด็ดขาดนะโว้ยยยย!'* ผมหันไปมองไทม์ที่ตอนนี้กำลังยิ้มกริ่มอย่างผู้ชนะ เขาไม่ได้แค่ทำลายกฎของผม แต่เขากำลังทำให้ทริปที่ผมตั้งใจจะมาพักผ่อน กลายเป็นสมรภูมิหัวใจที่ผมไม่มีทางหนีพ้นไปได้เลย "ยินดีด้วยนะครับวิน... พรุ่งนี้เราจะได้มีเพื่อนร่วมทางเพิ่มอีกคนแล้ว" ไทม์กระซิบข้างหูผมก่อนจะทิ้งตัวลงนอนเบียดพื้นที่บนเตียงของผมอย่างหน้าตาเฉย "นอนได้แล้วครับ พรุ่งนี้เราต้องออกเดินทางกันแต่เช้านะ" หัวใจของผมเต้นรัวเหมือนกลองรบ ผมมองร่างสูงที่หลับตาพริ้มอยู่ข้างๆ ก่อนจะค่อยๆ ขยับตัวหนี แต่เขากลับคว้าเอวผมไปกอดไว้แน่นเหมือนหมอนข้าง "อย่าดื้อสิครับ... ถ้าไม่อยากให้ผมทำอะไรที่มากกว่านี้" คำขู่นั้นทำเอาผมแข็งทื่อไปทั้งตัว ลมหายใจอุ่นๆ ของเขาเป่ารดต้นคอผมอย่างจงใจ คืนนี้ผมคงไม่ได้นอนแล้ว... และที่แย่กว่านั้นคือ ผมรู้สึกว่ากฎที่ผมตั้งขึ้นมาทั้งหมด มันพังทลายลงไปพร้อมกับใจของผมที่เริ่มเต้นตามจังหวะของคนข้างๆ เสียแล้ว ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางและคอยลุ้นไปกับความวุ่นวายของวินและไทม์นะครับ แล้วมาติดตามกันต่อในตอนหน้านะครับ!