แชตลั่นในกลุ่มรวม

"ถอยไปเลยนะไทม์! นายจะแกล้งกันเกินไปแล้ว" ผมผลักอกอีกฝ่ายเต็มแรง แต่มันกลับเหมือนการผลักก้อนหินที่ตั้งตระหง่านอยู่กลางห้องพักโรงแรม ความรู้สึกที่ลมหายใจอุ่นๆ ของเขายังคงวนเวียนอยู่แถวซอกคอ ทำให้ผมใจสั่นจนแทบควบคุมไม่อยู่ ไทม์หัวเราะในลำคอ—เสียงหัวเราะทุ้มต่ำที่ฟังดูเซ็กซี่จนน่าหมั่นไส้ เขายอมถอยห่างออกไปหนึ่งก้าว แต่สายตานั่นยังคงจ้องมองผมเหมือนเสือที่กำลังเล่นกับเหยื่อที่ดิ้นไม่หลุด "ทำเป็นดุ... แต่หูแดงถึงใบหูเลยนะคุณบล็อกเกอร์" เขาว่าพลางหมุนตัวเดินไปหยิบโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนโต๊ะข้างเตียง "อากาศที่นี่เย็นจะตาย แต่นายตัวร้อนฉ่าเชียว สงสัยต้องให้ช่วยตรวจไข้ไหมครับ?" "ไอ้คนบ้า! ออกไปให้ไกลๆ เลย!" ผมรีบคว้าหมอนข้างขว้างใส่เขา แต่ไทม์รับไว้ได้ทันอย่างคล่องแคล่ว ก่อนจะขยิบตาให้หนึ่งทีแล้วเดินออกไปที่ระเบียง ทิ้งให้ผมยืนหอบหายใจอยู่กลางห้องเพียงลำพัง บ้าเอ๊ย... กฎข้อที่หนึ่ง ห้ามตกหลุมรักคนกวนประสาท... ผมเพิ่งทำมันพังไม่เป็นท่าตั้งแต่ยังไม่ทันข้ามคืน! ขณะที่ผมกำลังพยายามปรับลมหายใจให้เป็นปกติ เสียงแจ้งเตือนจากแอปพลิเคชันแชตยอดฮิตก็ดังรัวๆ เหมือนปืนกล **[กลุ่ม: ทริปนี้ไม่มีวันเลิกรา (4)]** **จีจี้:** @วิน @ไทม์ สองคนนั้นน่ะ! ทำอะไรกันอยู่ในห้อง! ทำไมเงียบไปนานจัง! **จีจี้:** หรือว่า... (ส่งสติกเกอร์รูปคนถือป๊อปคอร์นรอดูหนัง) **วิน:** เงียบไปเลยนะจีจี้! ไม่มีอะไรทั้งนั้น ไทม์มันแค่... มันแค่กวนประสาทตามนิสัยมัน! **ไทม์:** (ส่งรูปถ่ายตอนที่ผมกำลังทำหน้ามุ่ยใส่เขาเมื่อครู่) **ไทม์:** หน้าตาแบบนี้เรียกว่ากวนประสาทเหรอครับ? ผมว่าเขากำลังทำหน้า 'อ้อน' มากกว่านะ **วิน:** ไทม์!!! นายลบรูปเดี๋ยวนี้เลยนะ! อย่าให้ฉันต้องลงรูปนายตอนใส่ชุดนอนลายหมีกางเกงหลุดก้นนะ! **จีจี้:** โอ้วววววววววววว! กางเกงหลุดก้นเหรอคะ?! คุณวินขาาาาา รบกวนส่งหลักฐานด่วนๆ เลยจ้า อยากเห็นความน่ารักของตากล้องหนุ่มสายเปย์คนนี้เต็มทีแล้ว! **วิน:** จีจี้! เธอเป็นเพื่อนใครเนี่ย! **ไทม์:** อยากเห็นเหรอครับจีจี้? ถ้าวินยอมให้ผม 'แกล้ง' ต่ออีกนิด ผมอาจจะอนุญาตให้ลงก็ได้นะ ผมแทบจะพ่นไฟออกมาทางจมูก นิ้วสั่นระริกพิมพ์ตอบโต้จนแทบกดผิดกดถูก ความรู้สึกในตอนที่ไทม์ขยับเข้ามาใกล้เมื่อกี้มันยังคงติดตรึงอยู่ในความรู้สึก มันไม่ใช่แค่การแกล้งกันธรรมดา แต่มันมีความรู้สึกบางอย่างที่ผมไม่อาจนิยามได้ซ่อนอยู่ **ไทม์:** เงียบไปเลย... สงสัยกำลังเขินจนทำอะไรไม่ถูกแน่ๆ **ไทม์:** @วิน ครับ ถ้าไม่ตอบ แปลว่ายอมรับนะว่าเขิน ผมกัดริมฝีปากแน่น ในสมองกำลังวางแผนการโต้กลับที่เจ็บแสบที่สุด แต่มือของผมกลับไม่ยอมทำตามที่สั่ง... ใจของผมมันกลับทรยศด้วยการพิมพ์ข้อความหนึ่งลงไป **วิน:** ใครเขินนายกัน! ไอ้คนหลงตัวเอง! ก็แค่... แค่รู้สึกว่านายมันน่ารำคาญที่สุดในโลก! ผมกดส่งไปทันที แต่ทว่าในจังหวะที่หัวใจผมเต้นรัวจนแทบกระเด็นออกมาจากอก มือของผมก็กดส่งข้อความตามหลังไปอีกหนึ่งข้อความโดยที่ไม่ได้ตั้งใจ **วิน:** แต่น่ารำคาญแบบ... ที่ฉันเริ่มจะไม่อยากให้ใครมาทำแทนแล้ว ความเงียบเข้าปกคลุมแชตกลุ่มในทันที จีจี้ที่เคยพิมพ์เร็วเหมือนพิมพ์ดีดหายไปอย่างไร้ร่องรอย แม้แต่ไทม์ที่ออนไลน์อยู่ตลอดเวลาก็หยุดนิ่งไป วินาทีนั้นเอง ผมก็นึกขึ้นได้ว่าผมเพิ่งทำอะไรลงไป! "ฉิบหายแล้ว..." ผมสบถเบาๆ พยายามจะกดยกเลิกข้อความ แต่นิ้วเจ้ากรรมกลับกดค้างจนขึ้นเมนูคำสั่งที่ล่าช้าเกินไป ติ๊ง! มีข้อความใหม่เด้งขึ้นมาจากไทม์ **ไทม์:** พิมพ์แบบนี้... ตั้งใจจะสารภาพรักกันในกลุ่มเลยหรือไงครับ? หัวใจของผมร่วงไปอยู่ที่ตาตุ่ม เสียงฝีเท้าของใครบางคนกำลังเดินกลับเข้ามาในห้องจากระเบียง... ไทม์ยืนอยู่ที่หน้าประตูห้อง พร้อมกับยิ้มที่ทำให้โลกทั้งใบของผมสั่นคลอนไปหมด เขาเลื่อนหน้าจอโทรศัพท์ในมือให้ผมดู ข้อความล่าสุดที่ผมเพิ่งส่งไปปรากฏหราอยู่บนหน้าจอ... และตอนนี้ ไทม์กำลังก้าวเท้าเข้ามาหาผมช้าๆ อย่างมั่นคง "ว่าไงครับคุณบล็อกเกอร์... จะให้ผมรับผิดชอบข้อความนี้ยังไงดี?" ความกดดันในอากาศพุ่งสูงขึ้นจนน่าตกใจ สายตาของเขาไม่ได้ล้อเล่นเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา มันมีความจริงจังที่ทำให้ผมแทบจะกลั้นหายใจตายตรงหน้า นี่คือหายนะที่ผมไม่ได้เตรียมตัวรับมือเลยแม้แต่น้อย หวังว่ารี้ดทุกท่านจะสนุกกับความปั่นป่วนในทริปนี้และเป็นกำลังใจให้วินกันต่อไปนะครับ!