ความหึงคือเรื่องใหญ่

"นายจะยืนค้างอยู่ตรงนั้นอีกนานไหม หรือต้องให้ฉันไปลากตัวกลับมาถึงจะเลิกทำหน้าโง่ๆ แบบนั้นใส่คนอื่นเสียที?" เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยดังขึ้นจากเงามืดของระเบียงทางเดิน คำพูดนั้นไม่ได้มาพร้อมกับรอยยิ้มกวนประสาทเหมือนทุกครั้ง แต่มันหนักแน่นและเย็นชาจนผมรู้สึกได้ถึงแรงกดดันที่แผ่ซ่านออกมา ไทม์ก้าวเท้าออกจากมุมมืดช้าๆ แสงไฟสลัวจากหลอดนีออนเหนือหัวสะท้อนเงาบนใบหน้าหล่อเหลาที่ตอนนี้ดูเคร่งขรึมเสียจนผมแทบลืมหายใจ ผมหันไปเผชิญหน้ากับเขา มือที่กำลูกบิดประตูไว้อยู่ก่อนหน้าสั่นน้อยๆ ไม่ใช่เพราะกลัว แต่เพราะความรู้สึกที่อัดอั้นมันกำลังจะระเบิดออก "ทำหน้าโง่ๆ อะไรของนาย ไทม์ นายมีสิทธิ์อะไรมาพูดจาดูถูกกันแบบนี้?" ผมสวนกลับทันควัน ความรู้สึกน้อยใจที่สะสมมาจากการกระทำของเขาตลอดทั้งวันที่เอาแต่ไปวุ่นวายกับคนอื่นเริ่มเปลี่ยนเป็นความโกรธ ไทม์แค่นหัวเราะในลำคอ สายตาเขายังคงจ้องมองผมไม่วางตา "สิทธิ์เหรอ? เออ... ฉันคงไม่มีสิทธิ์หรอก มิน่าล่ะ ถึงได้เห็นนายไปยืนหัวเราะร่าคุยกับคนอื่นได้หน้าตาเฉย ทั้งที่ก่อนหน้านี้ไม่กี่นาที นายยังทำหน้าเหมือนโลกจะแตกใส่ฉันอยู่เลย" "ก็เพราะนายมันกวนประสาทไง!" ผมขึ้นเสียง "นายทำตัวเหมือนคนไม่มีสมอง อยากจะไปคุยกับใครก็คุย อยากจะหยอดใครก็หยอด นายคิดว่าฉันเป็นตุ๊กตาที่นายจะมาเขี่ยเล่นตอนไหนก็ได้งั้นเหรอ?" "ผมไม่ได้คิดแบบนั้น..." ไทม์ขยับตัวเข้ามาใกล้ขึ้น ระยะห่างระหว่างเราลดลงจนผมได้กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ที่เป็นเอกลักษณ์ของเขา กลิ่นที่มักจะทำให้ใจผมเต้นผิดจังหวะเสมอ แต่วันนี้มันกลับทำให้ผมรู้สึกปั่นป่วนจนอยากจะร้องไห้ "แต่สิ่งที่นายทำมันฟ้อง!" ผมตะคอกเบาๆ พยายามข่มเสียงไม่ให้สั่น "นายกับจีจี้... นายคิดว่าฉันไม่เห็นเหรอตอนที่นายกระซิบอะไรกันน่ะ? นายสนุกมากใช่ไหมที่เห็นฉันหึง? นายชอบนักใช่ไหมที่เห็นคนอื่นเขาทุกข์ใจเพราะความสนุกของนาย?" ไทม์ชะงักไปครู่หนึ่ง แววตานิ่งเรียบนั้นสั่นไหววูบหนึ่ง ก่อนจะเปลี่ยนเป็นความขุ่นมัวที่เดาทางไม่ได้ เขาขยับเข้ามาจนหน้าอกเราแทบจะชิดกัน ผมต้องแหงนหน้ามองเขา ความกดดันนี้มันทำให้ผมอึดอัดจนแทบบ้า "ใช่... ฉันชอบ" เขาตอบเสียงเรียบ แต่แฝงความนัยที่ทำให้หัวใจผมกระตุก "ฉันชอบที่เห็นนายแสดงออกว่านาย 'แคร์' ฉันมากแค่ไหน แต่วันนี้มันเกินไปวิน นายกำลังทำให้ฉันรู้สึกว่าสิ่งที่ฉันทุ่มเทไปทั้งหมดมันไม่มีความหมาย" "ทุ่มเท? นายเรียกว่าการปั่นหัวคนอื่นว่าการทุ่มเทเหรอ?" ผมแค่นยิ้มประชดประชัน น้ำตาเริ่มคลอหน่วย "ถ้างั้นนายก็เก่งมากครับ เก่งจนฉันเกลียดตัวเองที่ดันมาหลงกลคนอย่างนาย... หลงกลคนที่ไม่ได้คิดอะไรกับฉันเลยสักนิด!" ความเงียบเข้าปกคลุมพื้นที่ระเบียงทันทีหลังจากคำพูดนั้นสิ้นสุดลง ไทม์มองหน้าผมนิ่ง คิ้วเข้มขมวดมุ่นเหมือนคนกำลังอดกลั้นกับบางอย่างที่ถาโถมเข้ามาในใจ "นายพูดเองนะว่าฉันไม่ได้คิดอะไร..." ไทม์ก้าวเข้ามาจนชิดแผ่นอกผม มือหนาเอื้อมมาคว้าข้อมือผมไว้แน่น "งั้นนายจะโกรธทำไม? นายจะหึงทำไมถ้าไม่ได้รู้สึกอะไรกับคนกวนประสาทอย่างฉัน?" "ฉันไม่ได้หึง! ฉันแค่รำคาญ!" ผมพยายามสะบัดมือออก แต่เขากลับยิ่งรั้งไว้แน่นขึ้น "โกหก" เขาขยับใบหน้าเข้ามาใกล้จนลมหายใจอุ่นๆ รดลงบนหน้าผากผม "ถ้านายไม่รู้สึกอะไรจริงๆ นายจะใจสั่นทำไมตอนนี้? นายจะหลบตาฉันทำไม?" ผมจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยที่วันนี้ดูเศร้าสร้อยและจริงจังเกินกว่าที่ผมจะรับมือไหว ผมโกรธเขา โกรธที่เขาทำให้ผมกลายเป็นคนงี่เง่า โกรธที่เขาเป็นเหตุผลเดียวที่ทำให้โลกทั้งใบของผมหมุนไปรอบๆ จนควบคุมตัวเองไม่ได้ "ปล่อยนะไทม์... ฉันไม่อยากคุยกับนายแล้ว" "ไม่ปล่อย" เขาสวนทันควัน น้ำเสียงอ่อนลงจนเกือบจะกลายเป็นอ้อน "จนกว่านายจะยอมรับว่าที่ทำไปทั้งหมด... เพราะนาย 'หึง' ฉัน" ในขณะที่ผมกำลังจะอ้าปากเถียง เสียงแจ้งเตือนแชตในมือถือที่ผมถือติดมือมาด้วยก็ดังขึ้นถี่ๆ พร้อมกับหน้าจอที่สว่างวาบขึ้นมา จีจี้ส่งข้อความเข้ามาในกลุ่มแชตที่เราคุยกันประจำ แต่สิ่งที่ทำให้หัวใจผมหล่นวูบลงไปถึงตาตุ่ม ไม่ใช่ข้อความของจีจี้... มันคือหน้าต่างแชตส่วนตัวที่เด้งขึ้นมาแทนที่ โดยมีชื่อของ 'ไทม์' ปรากฏอยู่หรา ข้อความนั้นเขียนว่า: *'ถ้าบอกว่ารักตอนนี้ จะสายไปไหมที่นายจะเลิกไล่ฉันไปไกลๆ สักที?'* ผมเบิกตากว้าง หันไปมองคนตรงหน้าทันที ไทม์ในตอนนี้ไม่ได้ดูเกรี้ยวกราดเหมือนเมื่อครู่แล้ว เขากำลังยืนมองผมด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความหวัง... และความสับสน เขายกมือถือของเขาขึ้นมาโชว์ให้ผมเห็นหน้าจอที่กำลังค้างอยู่ตรงหน้าแชตของผม พร้อมกับรอยยิ้มจางๆ ที่มุมปากที่ผมไม่เคยเห็นมาก่อน "ฉันส่งไปแล้วนะ... แต่ถ้าอยากให้ลบ ก็บอกมาคำเดียว" ผมค้างไปทันที ลมหายใจสะดุดกึกเมื่อเห็นว่านิ้วชี้ของเขาจ่ออยู่ตรงปุ่ม 'ยกเลิกข้อความ' ของฝั่งเขา และเขากำลังรอคำตอบจากผมในระยะประชิดแบบที่ผมหนีไปไหนไม่ได้เลยแม้แต่นิดเดียว ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับผมในตอนนี้นะครับ หวังว่าทุกคนจะลุ้นไปกับวินและไทม์ในตอนต่อไปนะครับครับ