ความจริงที่แชตไม่ได้บอก

หน้าจอมือถือสว่างวาบขึ้นในความมืด ข้อความจากไทม์ยังคงค้างหราอยู่ตรงนั้น—*[Time]: "งั้นเปลี่ยนจากถอยห่าง... มาเป็นขยับเข้ามาเป็นแฟนกันเลยดีไหมครับ? (ส่งแล้ว ห้ามลบด้วย)"*—ตัวอักษรสีขาวบนพื้นหลังสีเข้มเด่นชัดราวกับกำลังตะโกนใส่หน้าผมที่นั่งขมวดคิ้วอยู่บนเตียงนอน ให้ตายเถอะ... นี่มันมุกจีบระดับอนุบาลชัดๆ แต่ทำไมหัวใจเจ้ากรรมถึงได้เต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอกแบบนี้วะเนี่ย! ผมใช้ปลายนิ้วเคาะลงบนหน้าจอเบาๆ อย่างคนคิดไม่ตก จะพิมพ์ตอบกลับว่ายังไงดีวะไอ้วิน? จะบอกว่าบ้าไปแล้วเหรอ หรือจะแกล้งทำเป็นเนียนเปลี่ยนเรื่องดี? แต่ประโยค *“ส่งแล้ว ห้ามลบด้วย”* ของมันนี่สิ ที่มัดมือชกจนผมขยับไปไหนไม่รอด ครืดดด... เสียงสั่นเบาๆ ของสมาร์ทโฟนบนโต๊ะไม้ข้างเตียงดึงผมออกจากภวังค์ ไม่ใช่ข้อความแชตใหม่จากไทม์... แต่เป็นเสียงแจ้งเตือนจากแอปพลิเคชันจดบันทึกที่เด้งขึ้นมาเพราะความจุเครื่องใกล้เต็ม ทว่าสิ่งที่สะดุดตากลับไม่ใช่การแจ้งเตือนระบบ หากแต่เป็นไฟล์สมุดบันทึกดิจิทัลที่ซิงค์อัตโนมัติมาจากแท็บเล็ตเครื่องเก่า—อุปกรณ์ที่ผมเคยยกให้ไทม์ยืมใช้ระหว่างทริปตะลุยเกาะเมื่อเดือนก่อน ชื่อไฟล์ระบุไว้สั้นๆ ว่า... *'Win_Journey.note'* นิ้วมือที่กำลังจะกดปิดหน้าจอชะงักกึก ความสงสัยเข้าเกาะกุมจิตใจทันที ไทม์เปิดสมุดบันทึกของผมทำไม? หรือเจ้าตัวกำลังเขียนอะไรทิ้งไว้? ด้วยความอยากรู้ที่พุ่งสูงจนห้ามไม่อยู่ ผมตัดสินใจกดเปิดไฟล์นั้นขึ้นมา... แต่อึดใจต่อมา ลมหายใจของผมก็สะดุดกึกเมื่อพบว่า หน้ากระดาษดิจิทัลนับร้อยหน้าไม่ได้มีแค่บันทึกการเดินทางของผมอย่างที่ควรจะเป็น แต่มันมี "ไดอารี่" อีกเล่มซ่อนอยู่... เล่มที่ถูกเขียนขึ้นด้วยลายมือหวัดๆ ของผู้ชายชื่อ "ไทม์" *วันที่ 1 ของทริป: จุดเริ่มต้นของความซวย (หรือความโชคดีวะ?)* *"ไอ้บล็อกเกอร์ปากจัดคนนี้ชื่อวินสินะ ตัวเล็กนิดเดียวแต่เสียงดังชะมัด แถมยังทำท่าทางเหมือนแมวหวงก้างเวลาโดนแซว... น่าแกล้งชะมัด หวังว่าทริปสิบวันนี่ ผมคงจะไม่เผลอใจไปตกหลุมรักรอยยิ้มงี่เง่าของมันเข้าหรอกนะ"* ผมกะพริบตาปริบๆ อ่านทวนประโยคเดิมซ้ำไปซ้ำมาสองรอบ ใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ ไอ้นี่... มันแอบมองผมตั้งแต่ วันแรกเลยงั้นเหรอวะเนี่ย! สายตาสั่นระริกเลื่อนอ่านหน้าถัดไปอย่างหยุดไม่อยู่ *วันที่ 4: บนรถไฟสายเหนือ* *"วันนี้วินเผลอหลับไหล่ตกมาพิงไหล่ผม ยอมรับเลยว่าตอนนั้นไม่กล้าขยับตัวเลยสักนิด กลัวมันตื่น กลัวว่าช่วงเวลาที่ได้กลิ่นแชมพูอ่อนๆ จากกลุ่มผมนุ่มๆ นั่นจะหายไป... ทำไมเด็กนี่ถึงมีอิทธิพลกับจังหวะการเต้นของหัวใจผผมขนาดนี้วะ เป็นบ้าไปแล้วแน่ๆ ไทม์เอ๊ย"* บรรทัดต่อบรรทัด ข้อความในไดอารี่ค่อยๆ เปิดเผยความรู้สึกที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้รอยยิ้มกวนประสาทและแววตานิ่งๆ คู่นั้น ภาพเหตุการณ์ต่างๆ ตลอดทริปย้อนกลับเข้ามาในหัวเป็นฉากๆ ทุกครั้งที่ไทม์คอยยื่นน้ำให้ ทุกครั้งที่มันแกล้งแย่งของกิน หรือแม้แต่ตอนที่มันทำท่าทางหึงหวงแบบเนียนๆ... ทุกอย่างไม่ใช่เรื่องบังเอิญ แต่มันคือความตั้งใจของคนที่แอบรักผมมาตลอด หัวใจของผมเต้นรัวยิ่งกว่าตอนอ่านข้อความสารภาพรักเมื่อครู่เสียอีก ความรู้สึกอุ่นวาบแผ่ซ่านจากอกลามไปจนถึงปลายนิ้วมือ ความจริงที่ว่า "อีกฝ่ายรู้สึกเหมือนกัน" มันชัดเจนยิ่งกว่าคำพูดเป็นร้อยเป็นพันคำเสียอีก ผมเลื่อนหน้าจอลงมาเรื่อยๆ จนกระทั่งสะดุดตากับหน้ากระดาษล่าสุด ซึ่งถูกเขียนขึ้นเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนนี่เอง *วันที่ X: วันที่จะไม่ยอมปล่อยมือแล้ว* *"ถ้าความกลัวมันทำให้เราต้องยืนมองเธอจากระยะห่าง... งั้นผมขอเลือกที่จะวิ่งเข้าหาดีกว่า ถึงแม้ว่าผลลัพธ์มันจะโดนปฏิเสธกลับมา อย่างน้อยก็ได้ทำตามหัวใจตัวเองสักครั้ง... วินครับ เลิกใจแข็งแล้วหันมามองคนกวนประสาทคนนี้ทีเถอะนะ"* ตึ้ง! เสียงข้อความแชตเด้งขึ้นมาอีกครั้ง ตัด1เข้ากับบรรยากาศเงียบงันในห้องนอน *[Time]: "ว่าไงครับคนเก่ง... อ่านไดอารี่ที่ผมแอบ (เนียน) บันทึกไว้จบหรือยัง?"* ผมเบิกตากว้างด้วยความตกใจ รีบหันขวับไปมองหน้าต่างห้องนอนที่ปิดสนิททันที ก่อนจะก้มลงมองหน้าจอมือถือสลับกับหน้าจอแท็บเล็ต หัวใจหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม ไอ้บ้านี่... มันไม่ได้แค่ทิ้งระเบิดไว้ในแชต แต่มันกำลังนั่งมองผมผ่านกล้องวงจรปิดตัวจิ๋วในห้องนี้ต่างหากเล่า! เสียงเคาะกระจกเบาๆ ดังขึ้นที่ระเบียงห้อง พร้อมกับรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ของร่างสูงที่ยืนกอดอกพิงขอบระเบียงอยู่ภายใต้แสงจันทร์... ไทม์ไม่ได้ส่งข้อความมาจากที่ไกลแสนไกล แต่มันมายืนรอคำตอบอยู่ตรงหน้าห้องผมนานแล้ว (โปรดติดตามตอนต่อไปครับ) ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางและใจฟูไปกับความสัมพันธ์กวนๆ ของทั้งคู่เสมอนะครับ