คำสารภาพจากปากอดีตสามี

เสียงกระแทกของแฟ้มเอกสารคดีสิทธิการเลี้ยงดูบุตรบนโต๊ะกระจกใสในห้องทำงานส่วนตัว ดังสะท้อนก้องความเงียบงันจนรินรดาต้องละสายตาจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ ใบหน้าเรียบเฉยของทนายความสาวไม่ได้แสดงความตกใจแม้แต่น้อย มีเพียงมุมปากที่ยกขึ้นเล็กน้อยอย่างเย้ยหยัน—เย้ยหยันโชคชะตา หรือเย้ยหยันผู้ชายตรงหน้าที่กำลังทำลายเกราะกำบังอันเย็นชาของตัวเองลงทีละน้อย "คุณไม่มีสิทธิ์มาสั่งให้ฉันถอนฟ้องธันวา" รินรดากล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง ทว่าบาดลึกทุกพยางค์ ดวงตาคู่คมจ้องมองอดีตสามีที่ยืนค้ำโต๊ะทำงานของเธออยู่ แววตาของธันวาในยามนี้ไม่มีคราบของนักธุรกิจผู้ทรงอิทธิพลและไร้หัวใจที่เธอเคยรู้จักหลงเหลืออยู่อีกแล้ว มันมีแต่ความร้าวรานและความพยายามที่จะคว้าเศษแก้วที่เขาเป็นคนทุบทำลายมันเองกับมือ "ผมไม่ได้มาสั่ง... ริน" ธันวากลืนก้อนความขื่นขมลงคอ เสียงของเขาแหบพร่าและสั่นเทาเล็กน้อย ชายหนุ่มผู้ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใคร ยอมทิ้งศักดิ์ศรีทั้งหมดที่มีไว้แทบเท้าผู้หญิงที่เขาเคยผลักไสไล่ส่งอย่างไร้เยื่อใย "ผมมาขอร้อง... ขอโอกาสให้ผมได้แก้ไขสิ่งที่ผิดพลาด" รินรดายกยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่กรีดลึกลงไปในใจของคนมองจนธันวารู้สึกเจ็บแปลบราวกับถูกเข็มนับพันเล่มทิ่มแทง "แก้ไขหรือคะ?" เธอทวนคำ น้ำเสียงราบเรียบแต่เต็มไปด้วยแรงกดดันมหาศาล รินรดาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เอกสารทางกฎหมายในมือถูกวางลงอย่างช้าๆ เธอก้าวเข้าไปประชิดอดีตสามีทีละก้าว ปล่อยให้กลิ่นอายของความเจ็บปวดในอดีตลอยอบอวลอยู่ระหว่างคนทั้งสอง "วันที่ฉันล้มละลาย วันที่ฉันถือใบตรวจครรภ์ไปยืนร้องขอความเห็นใจจากคุณ... คุณบอกฉันว่าอย่างไรนะคะ ธันวา? คุณบอกว่าเด็กคนนั้นเป็นภาระ และฉันเป็นแค่ผู้หญิงโลภมากที่เกาะคุณกินไม่ใช่หรือ?" คำพูดเหล่านั้นพุ่งตรงเข้าเสียบแทงหัวใจของธันวาอย่างแม่นยำ ทุกถ้อยคำคือคมมีดที่เขาเคยกรีดใส่รินรดา และในวันนี้ มันกำลังย้อนกลับมาเชือดเฉือนเขาอย่างสาสม "วันนั้น... ผมมันตาบอด หูหนวก และโง่เง่าที่สุด" ธันวารemวตาก้มลงมองผู้หญิงที่ครั้งหนึ่งเขาเคยคิดว่าอ่อนแอจนไร้ค่า แต่บัดนี้เธอกลับสง่างามและทรงพลังยิ่งกว่าใคร ดวงตาคู่สวยที่เคยฉายแววอ้อนวอน บัดนี้มีเพียงความว่างเปล่าที่น่ากลัว "ผมปล่อยให้ความทะเยอทะยานและทิฐิบดบังจนมองไม่เห็นว่า ใครคือคนที่รักผมด้วยใจจริง... ริน ผมทรมานมาตลอดหลายปีที่ผ่านมา ทุกครั้งที่หลับตา ผมเห็นแต่วันที่คุณเดินจากไปพร้อมกับน้ำตา" "น้ำตาของฉันมันราคาถูกเกินกว่าที่คุณจะเอามาใส่ใจในตอนนี้หรอกค่ะ" รินรดาตัดบทด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด ไร้ซึ่งเยื่อใยใดๆ เจือปน เธอยืนกอดอก มองดูความพังทลายของอดีตสามีด้วยหัวใจที่ด้านชาจนเกือบสมบูรณ์ "คุณบอกว่าคุณเสียใจ คุณบอกว่าคุณสำนึกผิด... แล้วยังไงต่อคะ? คุณคิดว่าคำขอโทษเพียงไม่กี่คำ จะสามารถลบเลือนช่วงเวลาที่ฉันต้องดิ้นรนคลอดลูก เลี้ยงลูกตามลำพัง และต่อสู้คดีความตัวคนเดียวได้งั้นเหรอ?" "ผมรู้ว่ามันไม่พอ..." ธันวาก้าวเข้าไปใกล้ ชายหนุ่มทรุดตัวลงคุกเข่าข้างหนึ่งลงบนพื้นพรมเบื้องหน้ารินรดา การกระทำที่ทำลายศักดิ์ศรีทั้งหมดของประธานบริษัทชื่อดัง ทำให้รินรดากรอกตาเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจระคนสมเพช "ต่อให้คุณจะให้ผมชดใช้ด้วยชีวิต หรือเอาทุกอย่างที่ผมมีแลกกับการที่คุณยอมอภัยให้ ผมก็ยอม... ขอแค่โอกาสให้ผมได้ทำหน้าที่พ่อ และได้ดูแลคุณในฐานะผู้ชายคนหนึ่งที่รักคุณสุดหัวใจ" ห้องทำงานตกอยู่ในความเงียบงันชั่วขณะ มีเพียงเสียงลมหายใจที่ติดขัดของธันวา และแววตาที่สั่นระริกด้วยความหวังอันน้อยนิด รินรดาก้มลงมองอดีตสามีที่คุกเข่าอยู่เบื้องล่าง หัวใจของเธอกระตุกวูบไหวไปชั่วเสี้ยววินาทีด้วยความทรงจำเก่าๆ แต่สำนึกแห่งความเจ็บปวดก็รีบดึงเธอกลับมาสู่ความเป็นจริง ความรู้สึกสะใจตีตื้นขึ้นมาในอก แต่มันกลับเจือปนไปด้วยความขมขื่นที่ยากจะอธิบาย เธอโน้มตัวลงไปกระซิบข้างหูเขา น้ำเสียงเยียบเย็นราวน้ำแข็งขั้วโลก "ความรักของคุณในตอนนี้ มันสายเกินไปแล้วค่ะ ธันวา... และจำใส่ใจเอาไว้ว่า เกมแก้แค้นนี้ เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น" รินรดาผละตัวออกอย่างไม่ใยดี เธอหยิบกระเป๋าเอกสารเตรียมจะเดินเลี่ยงออกไปจากห้อง ทว่าจังหวะนั้นเอง ประตูห้องทำงานก็ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้มารยาท พร้อมกับร่างเล็กของเด็กชายวัยหวานคนหนึ่งที่วิ่งดุ๊กๆ เข้ามาโอบกอดขาของเธอไว้ พร้อมกับเสียงใสแจ๋วที่ดังลั่นห้อง "มมี๊ฮะ! น้องนะโมหิวขนมแล้วน้า ทำไมมมี๊คุยกับลุงคนนี้นานจัง..." ธันวาที่ยังคงคุกเข่าอยู่ ชะงักง้างไปในทันที ร่างสูงแข็งทื่อราวกับถูกสาปให้เป็นหินเมื่อใบหน้ารูปไข่และดวงตากลมโตของเด็กน้อยเงยขึ้นมองสบตาเขา—ดวงตาคู่นั้น... ถอดแบบมาจากกระจกเงาของเขาเองไม่มีผิดเพี้ยน ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและอินไปกับความรู้สึกของตัวละครด้วยกันนะคะ / กระจกเงาสะท้อนใจ