รอยร้าวในอดีตที่ค่อยๆ เชื่อม

"คุณกำลังเล่นเกมอะไรอยู่กันแน่คะคุณธันวา" น้ำเสียงของรินรดาราราบเรียบ ทว่าเฉียบคมราวกับใบมีดโกนที่เคลือบด้วยน้ำตาลทราย เธอไม่ได้ขยับถอยหนีแม้แต่น้อย แม้แผ่นหลังของเธอจะแนบชิดติดกับผนังห้องทำงานเย็นเยียบของสำนักงานทนายความส่วนตัว โดยมีร่างสูงใหญ่ของอดีตสามีตรึงเธอไว้ด้วยวงแขนที่กักขักอิสระ ธันวาไม่ตอบทันที นัยน์ตาสีเข้มคมกริบของเขาคู่นั้นทอดมองใบหน้าเรียวรีที่สะท้อนความเย็นชาและไร้เยื่อใย กลิ่นกายหอมสะอาดผสมผสานกับกลิ่นน้ำหอมราคาแพงที่คุ้นเคยยังคงวนเวียนอยู่ในห้วงคำนึงของเขา แม้เวลาจะผ่านมาเนิ่นนานแค่ไหน ผู้หญิงคนนี้ไม่เคยอ่อนแอให้เขาเห็นอีกเลย นับตั้งแต่วันที่เขาเป็นคนผลักไสเธอกลับสู่กองเพลิงแห่งความล้มละลายด้วยมือของเขาเอง "ผมไม่ได้เล่นเกม ริน" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยชิดริมใบหูของเธอ ลลมหายใจอุ่นร้อนที่รินรดรารู้สึกได้ทำให้หัวใจที่เธอพยายามสร้างกำแพงเหล็กห่อหุ้มไว้กลับกระตุกวูบอย่างน่าสมเพช "ผมแค่กำลังทำในสิ่งที่ควรทำตั้งแต่แรก... สิ่งที่ผมโง่เขลาเกินกว่าจะรักษาไว้ในวันนั้น" รินรดาสบตาเขา แววตาสีน้ำตาลคู่สวยไหวระริกเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะกลับมาแข็งกร้าวตามเดิม เธอหัวเราะในลำคออย่างเย้ยหยัน รอยยิ้มที่ปรากฏบนริมฝีปากเคลือบลิปสติกสีแดงระเรื่อช่างดูเจ็บปวดและงดงามในเวลาเดียวกัน "คำว่า 'สายไป' มันมีความหมายสำหรับคุณบ้างไหมคะ?" รินรดาเอ่ยถาม พลางใช้ปลายนิ้วเรียวยาวดันแผงอกกว้างของเขาออกห่างอย่างไม่เกรงกลัว "วันที่ฉันอ้อนวอนขอความเห็นใจ วันที่ฉันไม่มีแม้แต่เงินจ่ายค่าเช่าห้อง วันที่เด็กในท้องของฉัน... เอ่อ" เธอกลืนคำพูดนั้นกลับลงไปแทบไม่ทัน ดวงตาคู่คมเบนหลบไปทางอื่นอย่างรวดเร็วเพื่อซ่อนความร้าวราญที่ตีตื้นขึ้นมาจุกอก เกือบไปแล้ว... เกือบจะหลุดปากเรื่องสำคัญที่เธอเอาชีวิตและศักดิ์ศรีเป็นเดิมพันในการปกปิดมันมาตลอดสามปี ธันวาชะงักไปเล็กน้อย คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันอย่างสงสัยกับอาการสะดุดคำพูดของเธอ "เด็กในท้อง? ริน... คุณหมายถึงอะไร ทำไมคุณถึงพูดเรื่องนี้ขึ้นมา?" "ไม่มีอะไรค่ะ!" รินรดาตัดบทเสียงแข็ง ดวงตาตวัดกลับมาจ้องเขม็งราวกับแมวป่าที่พร้อมจะข่วนทุกคนที่ล้ำเส้น "ปลดปล่อยฉันได้แล้วค่ะคุณธันวา ฉันมีเอกสารทางคดีที่ต้องสะสางอีกมาก และที่สำคัญ... เราไม่ได้มีความเกี่ยวข้องกันทางกฎหมายหรือทางพฤตินัยใดๆ ทั้งสิ้น อย่าลืมสิคะว่าเราหย่ากันอย่างเป็นทางการแล้ว ใบหย่าใบนั้นคุณเป็นคนเซ็นเองกับมือ" ทุกถ้อยคำเปรียบเสมือนเข็มเล่มเล็กๆ ที่นับร้อยพันเล่มพุ่งเข้าปักอกของธันวา เขาเจ็บปวด... ใช่ เขาสมควรได้รับมัน แต่วันนี้ความรู้สึกผิดบาปในอดีตกลับถูกแทนที่ด้วยความโหยหาและความรู้สึกบางอย่างที่คอยกัดกินหัวใจ เขามองท่าทีที่ห่างเหินและสายตาที่มองมาอย่างดูแคลน รอยร้าวในอดีตที่เขาเป็นคนสร้างขึ้น บัดนี้มันไม่ได้สมานเข้าหากันง่ายดายอย่างที่เขาเคยคิดภาพเพ้อฝันไว้เลย แต่ทว่า... ความใกล้ชิดที่เกิดขึ้นจากคดีความที่พวกเขาต้องร่วมมือกันในฐานะทนายโจทก์และพยานคนสำคัญ กลับทำให้เกราะป้องกันของรินรดาสั่นคลอนลงทีละน้อย บรรยากาศภายในห้องเงียบงันลง มีเพียงเสียงลมหายใจของคนทั้งคู่ที่สอดประสานท่ามกลางความอึดอัด ธันวายังคงไม่ขยับหนี เขากลับโน้มใบหน้าลงมาใกล้ขึ้น จนปลายจมูกแทบจะชนกัน รินรดากลั้นหายใจ หัวใจเจ้ากรรมเต้นโครมครามจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยินมัน "ต่อให้เราหย่ากันแล้ว... แต่รอยแผลที่คุณบอกว่าผมเป็นคนสร้าง ผมจะขอเป็นคนใช้ทั้งชีวิตที่เหลือในการรักษาคมแผลนั้นเอง ริน" เสียงของเขาจริงจังและลึกซึ้งจนทนายสาวผู้เยือกเย็นถึงกับนิ่งงัดไป ในวินาทีที่บรรยากาศกำลังเปราะบางและเต็มไปด้วยแรงดึงดูดอันตราย เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นขัดจังหวะ ทำลายมนต์สะกดนั้นลงอย่างไม่ไยดี ก๊อก! ก๊อก! "คุณรินรดาคะ มีพัสดุด่วนส่งตรงถึงมือค่ะ เป็นเอกสารสำคัญระบุชื่อคุณและ... มีข้อความเขียนไว้ว่า 'ความลับจากโรงพยาบาลเอกชน' ค่ะ" เสียงเลขาสาวหน้าห้องดังทะลุเข้ามา รินรดารีบผลักธันวาออกสุดแรง เธอจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่ด้วยมือที่สั่นเทาเล็กน้อย ก่อนจะสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ เพื่อดึงความนิ่งสงบกลับคืนมา "เข้ามาได้ค่ะ" เธอเอ่ยอนุญาต ประตูห้องเปิดออก พร้อมกับเลขาสาวที่เดินถือซองเอกสารสีน้ำตาลหนาทึบเข้ามาวางไว้บนโต๊ะทำงาน รินรดามองซองเอกสารนั้นด้วยความรู้สึกสังหรณ์ใจประหลาด มือเรียวยิบซองขึ้นมาเปิดดูอย่างช้าๆ ท่ามกลางสายตาที่จ้องมองอย่างสงสัยของธันวา กระดาษแผ่นแรกถูกดึงออกมา... มันคือสำเนาประวัติการรักษาและผลตรวจสุขภาพเมื่อสามปีก่อน โรงพยาบาลแห่งเดิมที่เธอเคยเข้ารับการผ่าตัดและคลอดบุตรในคืนที่มืดมนที่สุดของชีวิต ทว่า สิ่งที่ทำให้ลมหายใจของรินรดาสะดุดกึก และทำให้โลกทั้งใบของเธอหยุดหมุนในทันที คือกระดาษบันทึกข้อความอีกแผ่นที่ร่วงหล่นลงมาต่อหน้าต่อตา มันคือจดหมายจากพยาบาลห้องเด็กแรกเกิดในอดีต พร้อมกับรูปถ่ายโพลลาไรด์ใบเล็กของเด็กชายฝาแฝดหน้าตาน่ารักน่าชัง ที่มีดวงตากลมโตและโครงหน้าที่ถอดแบบพิมพ์มาจากธันวาอย่างไม่ผิดเพี้ยน... และข้อความลายมือหวัดๆ ที่เขียนไว้ท้ายภาพว่า *"เด็กคนหนึ่งอยู่ที่คุณรินรดา... แต่อีกคนหนึ่ง... ตอนนี้กำลังยืนอยู่ข้างกายคุณในฐานะบุตรบุญธรรมของเศรษฐีตระกูลดัง และเขากำลังตามหาความจริงว่าใครคือพ่อแม่ที่แท้จริงค่ะ"* รินรดาหน้าซีดเผือก มือที่ถือกระดาษสั่นเทาจนแทบควบคุมไม่ได้ ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนกสุดขีดเมื่อหันไปสบตากับธันวาที่ยืนขมวดคิ้วด้วยความสงสัย และกำลังก้มลงมองรูปถ่ายในมือของเธออย่างพินิจพิเคราะห์! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและอินไปกับความรู้สึกของตัวละครด้วยกันนะคะ / กระจกเงาสะท้อนใจ