การตัดสินใจครั้งใหม่

กลิ่นอายจางๆ ของชาคาโมมายล์บนโต๊ะทำงานตัวเดิม ไม่ได้ช่วยให้บรรยากาศระหว่างคนทั้งคู่ผ่อนคลายลงเลยแม้แต่น้อย รินรดากวาดสายตามองเอกสารข้อตกลงฉบับใหม่ที่เพิ่งถูกเลื่อนมาตรงหน้า ปลายนิ้วเรียวภายใต้ชุดสูทเข้ารูปสีเทาเข้มแตะลงบนกระดาษแผ่นนั้นอย่างแผ่วเบา ราวกับกำลังชั่งน้ำหนักระหว่างเศษซากความทรงจำอันเจ็บปวดกับความจริงที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ในปัจจุบัน "คุณแน่ใจแล้วเหรอคะ ธันวา..." น้ำเสียงของเธอเรียบนิ่ง เย็นชา และเว้นจังหวะราวกับคมมีดที่กรีดลงบนความเงียบ "ว่าสิ่งที่คุณกำลังพยายามจะสร้างขึ้นมาใหม่... มันไม่ใช่แค่ความรู้สึกผิดที่ค้างคาอยู่ในใจคุณมาตลอดหลายปี" ธันวาเงยหน้าขึ้นสบตาอดีตภรรยา แววตาของนักธุรกิจหนุ่มผู้เคยเย่อหยิ่งและเย็นชา บัดนี้ไหววับด้วยความเจ็บปวดที่เขาไม่เคยคิดว่าผู้ชายอย่างตัวเองจะมีสิทธิ์ได้รับ ผู้ชายที่เคยผลักไสเธอกลับสู่กองเพลิงแห่งความล้มละลายเมื่ออดีต บัดนี้กลับเป็นฝ่ายนั่งหลังงอ รอคอยเพียงการตัดสินใจจากผู้หญิงที่เขาเคยเหยียบย่ำศักดิ์ศรี "ผมไม่ได้ขอให้คุณให้อภัยผมในวันนี้ ริน..." เสียงทุ้มต่ำของธันวาแหบพร่าอย่างเห็นได้ชัด เขากลืนก้อนความขื่นขมลงคอก่อนจะพูดต่อด้วยความสัตย์จริงที่กลั่นออกมาจากก้นบึ้งหัวใจ "แต่สิ่งที่ผมพูด... ทุกตัวอักษรในเอกสารฉบับนี้ มันคือความจริงที่ผมเพิ่งตระหนักได้ว่า ตลอดเวลาที่ผ่านมา ชีวิตของผมมันว่างเปล่าแค่ไหนหลังไม่มีคุณ" รินรดายิ้มหยันที่มุมปาก รอยยิ้มที่สะท้อนความเจ็บช้ำนับครั้งไม่ถ้วนในอดีต หัวใจของเธอไม่ใช่แผ่นกระจกที่แตกแล้วจะประสานกลับมาได้ง่ายดายเพียงแค่คำขอโทษ ความลับที่เพิ่งถูกเปิดเผยออกมาก่อนหน้านี้ มันคือเครื่องเตือนใจชั้นดีว่า บาดแผลที่เธอต้องแบกรับไว้คนเดียวในวันที่ไร้ลมหายใจนั้น มันหนักหนาเกินกว่าจะลืมเลือนได้ด้วยชั่วข้ามคืน เธอลุกขึ้นยืนช้าๆ ปล่อยให้ความเงียบเข้าปกคลุมพื้นที่ระหว่างกัน รินรดากล่าวด้วยน้ำเสียงที่เด็ดขาดและเฉียบคมตามวิสัยทัศน์ของทนายความมือหนึ่ง "ถ้าเราจะเริ่มต้นกันใหม่บนพื้นฐานความจริง อย่างที่คุณต้องการ..." รินรดาก้มลงมองหน้าเขา ดวงตาสองคู่ประสานกันอย่างไม่มีใครยอมใคร "ความจริงข้อแรกที่คุณต้องยอมรับให้ได้ก็คือ ฉันไม่ใช่รินรดาคนเดิมที่เคยรอคอยความเมตตาจากคุณอีกต่อไปแล้วค่ะ" ธันวานิ่งงันไปชั่วขณะ หัวใจกระตุกวูบกับความเด็ดเดี่ยวที่ฉายชัดในแววตานั้น เขารู้ดีว่านี่ไม่ใช่การประชดประชัน แต่มันคือความจริงที่เขาต้องแลกมาด้วยหยาดเหงื่อและน้ำตา "ผมยอมรับ..." ชายหนุ่มเอ่ยเสียงเบาแต่หนักแน่น พร้อมกับลุกขึ้นยืนเผชิญหน้ากับเธอ "ผมยอมรับทุกเงื่อนไข ขอแค่คุณให้โอกาสผมได้พิสูจน์ตัวเองอีกสักครั้ง" ในจังหวะที่บรรยากาศกำลังตึงเครียดและเต็มไปด้วยแรงกดดันทางอารมณ์ เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นขัดจังหวะสามครั้งสั้นๆ ก่อนที่ประตูด้านนอกจะเปิดออกโดยไม่ทันรอให้เจ้าของห้องอนุญาต ร่างเล็กของเด็กชายวัยอนุบาลในชุดนักเรียนก้าวเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มสดใส โดยมีพี่เลี้ยงวิ่งกระหืดกระหอบตามเข้ามาติดๆ "คุณแม่คะ! น้องคีย์หิวน้ำ..." เสียงใสๆ นั้นหยุดชะงักลงทันที เมื่อเด็กชายหันมาเห็นชายแปลกหน้าตัวสูงใหญ่ที่ยืนอยู่ข้างโต๊ะทำงานของมารดา ธันวาชะงักกึก ลมหายใจของเขาติดขัดในลำคอเมื่อดวงตาสีดำสนิทคู่นั้นเงยขึ้นสบตากับเขา ใบหน้าจิ้มลิ้มและโครงหน้าที่ถอดแบบมาจากเขาราวกับส่องกระจก ทำให้โลกทั้งใบของนักธุรกิจหนุ่มหยุดหมุนไปในพริบตาเดียว รินรดายืนนิ่งค้าง สีหน้าเปลี่ยนสีไปชั่วขณะ ความลับที่เธอพยายามปกปิดไว้ภายใต้ก้นบึ้งแห่งความเจ็บปวดตลอดหลายปี บัดนี้กลับถูกเปิดเผยออกมาต่อหน้าต่อตาของธันวาในเสี้ยววินาทีนี้เอง ขอขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและอินไปกับเรื่องราวของพวกเขานะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!