ธันวาปกป้องรินรดา

แสงแฟลชจากสื่อมวลชนนับร้อยชีวิตสาดส่องกระทบใบหน้าคมคายที่เคยเรียบเฉยและเย่อหยิ่ง ทว่าในยามนี้ ธันวา กลับยืนอยู่เบื้องหน้าไมโครโฟนด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความร้าวรานและความเด็ดเดี่ยวในคราวเดียวกัน ห้องแถลงข่าวขนาดใหญ่ของโรงแรมหรูใจกลางเมืองอัดแน่นไปด้วยความเงียบงัน ชนิดที่แม้แต่เสียงลมหายใจก็ยังแทบไม่ได้ยิน ทุกสายตาจับจ้องมายังชายหนุ่มผู้ทรงอิทธิพลแห่งวงการธุรกิจ ผู้ซึ่งไม่เคยยอมก้มหัวให้ใคร แต่วันนี้... เขากำลังจะก้มหัวให้กับความจริง รินรดานั่งไขว่ห้างอยู่เบื้องหลังหน้าจอโทรทัศน์ขนาดใหญ่ในห้องทำงานส่วนตัวของเธอ ดวงตากลมโตภายใต้กรอบแว่นสายตาเรียוניคมกริบ จ้องมองภาพอดีตสามีผ่านจอแก้วด้วยหัวใจที่นิ่งสงบอย่างน่าประหลาด ไร้ซึ่งรอยยิ้มสะใจ ไร้ซึ่งหยดน้ำตาแห่งความอาลัย มีเพียงความว่างเปล่าที่ถูกหล่อหลอมขึ้นมาจากรอยแผลในอديต "ผม... ธันวา วรโชติเมธี วันนี้ผมยืนอยู่ ณ ที่นี้ เพื่อยอมรับผิดต่อทุกสิ่งที่เกิดขึ้นในอดีตครับ" เสียงทุ้มต่ำผ่านไมโครโฟนดังสะท้อนก้องกังวาน บาดลึกเข้าไปในความรู้สึกของผู้ฟังทั่วประเทศ ธันวาหยุดเว้นจังหวะเล็กน้อย ดวงตาคู่คมไหววับยามกวาดมองไปรอบห้องราวกับกำลังมองหาใครบางคน ก่อนที่เขาจะตัดสินใจเอ่ยถ้อยคำที่คนทั้งสังคมคาดไม่ถึง "ตลอดเวลาที่ผ่านมา ผมใช้ความเย็นชาและความถือดีทำลายชีวิตของผู้หญิงคนหนึ่ง... ผู้หญิงที่ซื่อสัตย์และรักผมด้วยใจจริงในวันที่ผมยังไม่มีอะไรเลย แต่วันที่เธอล้มละลายและต้องการผมมากที่สุด ผมกลับเป็นคนผลักไสเธอกล่าวหาว่าเธอเป็นภาระ และเลือกที่จะเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของเธอเพื่อความทะเยอทะยานของตัวเอง" เสียงฮือฮาดังระเบิดขึ้นในห้องแถลงข่าวทันที นักข่าวหลายคนส่งเสียงกระซิบกระซาบด้วยความตกตะลึง ไม่เคยมีใครคาดคิดว่านักธุรกิจหนุ่มผู้ทรงอิทธิพลจะกล้าเปิดโปงความเน่าเฟะของตัวเองต่อหน้าสาธารณชนเช่นนี้ รินรดากำมือแน่นเข้าหากันโดยไม่รู้ตัว หัวใจที่เคยด้านชาเริ่มไหววูลอย่างควบคุมไม่ได้ คำสารภาพนั้น... มันมาช้าเกินไป เกินกว่าที่จะเยียวยาหัวใจที่ตายด้านไปแล้วของเธอ แต่มันก็หนักแน่นพอที่จะสั่นคลอนกำแพงที่เธอสร้างขึ้นมาปกป้องตัวเอง "ทุกข่าวลือ ทุกเอกสารหลักฐานที่หลุดรอดออกไป... ทุกอย่างคือความจริงที่ผมเป็นคนสร้างมันขึ้นมาจากความเห็นแก่ตัวของผมเอง รินรดาไม่เคยทำผิดอะไร เธอยืนหยัดด้วยลำแข้งของตัวเองหลังจากที่ผมทำลายเธอจนไม่เหลือชิ้นดี และวันนี้... ผมไม่ใช่สามีที่เธอต้องการอีกต่อไปแล้ว แต่ผมขอใช้พื้นที่ตรงนี้ ประกาศให้ทุกคนได้รู้ว่า ทรัพย์สินและสิทธิ์ทั้งหมดในนามบริษัทวรโชติเมธี ผมได้ทำการโอนกรรมสิทธิ์ครึ่งหนึ่งให้กับ 'รินรดา' ในฐานะการชดใช้บาปที่ผมไม่มีวันล้างออก" เปรี้ยง! ราวกับมีสายฟ้าฟาดลงกลางห้องแถลงข่าว ทรัพย์สินมูลค่าหมื่นล้านถูกยกให้อดีตภรรยาอย่างไม่มีเงื่อนไข! ธันวาเงยหน้าขึ้นสบตากับเลนส์กล้องหลักที่ถ่ายทอดสดตรงไปยังหน้าจอทั่วประเทศ แววตาคู่นั้นแดงก่ำและเปี่ยมไปด้วยความเจ็บปวดลึกซึ้งที่ส่งตรงถึงใครบางคนที่กำลังนั่งดูอยู่ "ริน... ถ้าเธอกำลังดูอยู่ โปรดรู้ไว้ว่าฉันไม่ได้ทำเพื่อหวังจะให้เธอกลับมาอภัยให้ฉัน ฉันรู้ว่าสิ่งที่ฉันทำมันเลวร้ายเกินกว่าจะให้อภัย... แต่ฉันแค่อยากให้โลกใบนี้ได้รู้ว่า ผู้หญิงที่ฉันเคยโง่เขลาทอดทิ้ง คือผู้หญิงที่มีค่ามากที่สุดในชีวิตของฉัน และฉัน... จะขอชดใช้ความผิดนี้ด้วยลมหายใจที่เหลืออยู่" รินรดานิ่งงัง น้ำใสๆ เอ่อคลอขึ้นมาบังทัศนียภาพตรงหน้าโดยไม่ได้รับอนุญาต เธอลุกขึ้นยืนช้าๆ เดินเข้าไปใกล้หน้าจอโทรทัศน์ราวกับถูกสะกดจิต ภาพของผู้ชายคนที่เธอเคยเกลียดชังจนเข้ากระดูกดำ กำลังโค้งศีรษะลงขอขมาต่อหน้าสื่อมวลชนอย่างไม่เหลือคราบท่านประธานผู้หยิ่งผยอง ทว่า... ในวินาทีที่เธอกำลังจะเอื้อมมือไปปิดหน้าจอโทรทัศน์เพื่อตัดขาดจากเรื่องราวทั้งหมด เสียงเคาะประตูก็รัวเร็วขึ้น พร้อมกับร่างของเลขาฯ สาวที่พรวดพราดเข้ามาด้วยใบหน้าซีดเผือด "คุณรินคะ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วค่ะ!" รินรดาหันขวับไปมองด้วยความตกใจ "มีอะไร เสียงดังทำไมคะ?" เลขาฯ สาวหอบหายใจถี่กระชั้น ยื่นแท็บเล็ตในมือมาตรงหน้าเธอ มือเรียวสั่นเทาจนเกือบทำเครื่องตกพื้น "มีคน... มีคนส่งพัสดุด่วนพิเศษมาถึงคุณค่ะ หน้าซองระบุว่าเป็น... เป็นผลตรวจ DNA และภาพถ่ายล่าสุดของเด็กชายคนหนึ่ง ที่... ที่หน้าตาถอดแบบมาจากคุณธันวาไม่มีเพี้ยนเลยค่ะ!" ดวงตาของทนายสาวเบิกกว้างขึ้น หัวใจกระตุกวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม เมื่อก้มลงมองภาพบนหน้าจอแท็บเล็ต เด็กชายวัยราวๆ ห้าขวบที่มีรอยยิ้มคุ้นตาอย่างประหลาดกำลังถือลูกโป่งสีฟ้า และข้อความท้ายซองพัสดุก็กระชากวิญญาณเธอให้หลุดลอย *“ลูกชายของคุณกับธันวา... ยังไม่ตายอย่างที่ถูกทำให้เข้าใจ”* ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและอินไปกับความรู้สึกอัดอั้นตันใจนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ - กระจกเงาสะท้อนใจ