จุดแตกหัก

กลิ่นอับชื้นของโกดังร้างผสมผสานกับฝุ่นผงที่ลอยคว้างในอากาศ ยิ่งขับเน้นความน่าสะพรึงกลัวของสถานที่แห่งนี้ให้เด่นชัดขึ้น รินรดาถูกมัดติดกับเก้าอี้ไม้เก่า ริมฝีปากบางเฉียบมีคราบเลือดแห้งกรังจากการถูกกระชากลากถูเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน แต่ดวงตาคู่สวยที่เคยฉายแววอ่อนแอในอดีต กลับไม่มีน้ำตาแม้แต่หยดเดียว มีเพียงประกายความแข็งกร้าวและเยือกเย็นที่สะท้อนผ่านความมืด "คิดไม่ถึงเลยนะว่าทนายสาวผู้ทรงเกียรติ จะต้องมานั่งรอความตายในที่โสมmๆ แบบนี้" เสียงทุ้มต่ำและเย้ยหยันดังขึ้นจากมุมมืด พลอยพยัคฆ์ ก้าวออกมาจากเงาสลัว ชายผู้เป็นศัตรูทางธุรกิจตัวฉกาจของธันวา และเป็นคนที่รินรดาเคยกระชากหน้ากากฉ้อโกงเขาในชั้นศาลเมื่อปีก่อน เขาย่อตัวลงตรงหน้าเธอ ใช้ปลายกระบอกปืนเย็นเฉียบแตะที่คางมน บังคับให้เธอเงยหน้าขึ้นสบตา "คุณมันหมาลอบกัด..." รินรดาเค้นเสียงลอดไรฟัน น้ำเสียงไม่ได้สั่นเทาเลยแม้แต่น้อย "ใช้ผู้หญิงไม่มีทางสู้มาเป็นเครื่องมือต่อรอง... ธันวาไม่มีทางปล่อยคุณไว้แน่" พลอยพยัคฆ์หัวเราะในลำคอ แววตาเต็มไปด้วยความแค้นเคืองที่สะสมมานาน "ฮึ! ธันวางั้นเหรอ? นายทศกัณฐ์ผู้เย่อหยิ่งและเย็นชาคนนั้น ตอนนี้คงกำลังหัวหมุนกับการหาตัวเธอจนพลิกแผ่นดิน... แต่เสียใจด้วยนะ รินรดา เธอเป็นแค่หมากตัวหนึ่งที่จะลากไอ้ธันวาลงมาตายแทบเท้าฉันต่างหากล่ะ" ในขณะเดียวกัน ที่สำนักงานกฎหมายใจกลางเมือง ธันวากำลังยืนมองโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะทำงานด้วยหัวใจที่เต้นรัวผิดจังหวะ เอกสารคดีสำคัญกระจัดกระจายไม่เป็นระเบียบ ตั้งแต่รินรดาหายตัวไปหลังออกจากห้องประชุมเมื่อช่วงบ่าย สัญชาตญาณดิบในตัวเขาก็กรีดร้องเตือนภัยอย่างรุนแรง หน้าจอโทรศัพท์สว่างวาบพร้อมสายเรียกเข้าจากเบอร์แปลก ธันวารับสายทันทีโดยไม่ต้องเสียเวลาคิด "ฉันรู้นะว่าคุณกำลังตามหาเมียเก่าสุดที่รักอยู่... อ้อ ไม่สิ ตอนนี้เป็นแค่ทนายสาวผู้โชคร้ายต่างหากล่ะ" เสียงปลายสายหัวร่อต่อกระซิก ธันวากำโทรศัพท์ในมือแน่นจนข้อต่อนิ้วขาวซีด เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนด้วยความโกรธเกรี้ยว "แกต้องการอะไร... พลอยพยัคฆ์" ธันวาเอ่ยชื่อนั้นออกมาด้วยน้ำเสียงที่เย็นเยียบและเหี้ยมเกรียมที่สุดในชีวิต ราวกับภูตผีที่พร้อมจะฉีกกระชากอีกฝ่ายเป็นชิ้นๆ "ง่ายมาก... โอนหุ้นทั้งหมดของบริษัทคุณมาให้ฉัน และเอาตัวคุณมาที่โกดังร้างท่าเรือหมายเลข 7 ภายในหนึ่งชั่วโมง... ถ้ามาช้ากว่านั้น ฉันไม่รับรองนะว่าทนายรินรดาคนสวย จะยังมีลมหายใจกลับไปคุยโวเรื่องกฎหมายกับคุณอีกหรือเปล่า!" *ตู๊ด...* สายถูกตัดไปทันที ธันวานิ่งงันไปชั่วอึดใจ ความเย็นยะเยือกแล่นพล่านไปทั่วไขสันหลัง ภาพวันเก่าๆ ที่เขาเคยผลักไสไล่ส่งเธอในวันที่เธอล้มละลายผุดขึ้นมาซ้ำแล้วซ้ำเล่า ความรู้สึกผิดที่กัดกินหัวใจมาตลอดตอกย้ำให้รู้ว่า เขาเกือบจะสูญเสียผู้หญิงคนนี้ไปตลอดกาลไม่ได้อีกแล้ว "ริน... รอผมก่อน อย่าเพิ่งเป็นอะไรไปเด็ดขาด" เขาพึมพำกับตัวเอง คว้ากุญแจรถบนโต๊ะแล้ววิ่งออกไปอย่างบ้าคลั่ง ณ โกดังร้างริมท่าเรือ บรรยากาศตึงเครียดจนแทบหายใจไม่ออก รินรดายังคงนั่งนิ่งอยู่บนเก้าอี้ ถึงแม้ร่างกายจะเริ่มชาไปทั้งแถบเพราะพิษบาดแผลและการถูกมัดแน่น แต่สมองของเธอยังคงหมุนติ้วเพื่อหาทางเอาตัวรอด สายตาคมกริบเหลือบไปเห็นเศษแก้วแตกจากขวดน้ำที่วางอยู่บนโต๊ะไม่ไกลนัก พลอยพยัคฆ์ที่กำลังเดินวนเวียนรอเหยื่อ หันมามองเธอด้วยสายตาหื่นกระหายและสมเพชในเวลาเดียวกัน "ดูท่าทางเธอจะไม่กลัวตายเลยสินะ รินรดา... สมแล้วที่เป็นทนายปากแข็ง แต่ไม่รู้ว่าปากเก่งๆ แบบนี้ เวลาเจอความเจ็บปวด จะยังร้องเสียงหวานแบบนี้อยู่หรือเปล่า" เขายื่นมือหยาบกร้านออกไปหมายจะกระชากเสื้อรินรดาด้วยความโมโห รินรดาอาศัยจังหวะที่เขาย่ามใจ เกร็งกล้ามเนื้อสุดแรงแล้วทิ้งน้ำหนักตัวไปด้านข้างพร้อมกับเก้าอี้ไม้ จนร่างของเธอกลิ้งไปกระแทกกับพื้นใกล้กองลังไม้ที่มีเศษแก้วซ่อนอยู่ "ยัยนี่! นังตัวแสบ!" พลอยพยัคฆ์คำรามลั่นด้วยความโกรธ พุ่งเข้าไปกระชากผมเธอลากให้ลุกขึ้นยืน รินรดากัดฟันแน่นด้วยความเจ็บปวดจนน้ำตาคลอเบ้า แต่เธอไม่ยอมส่งเสียงร้องออกมาแม้แต่นصفคำเดียว เธอใช้มือที่ถูกมัดไขว้หลังพยายามเกี่ยวเศษแก้วชิ้นเล็กๆ ขึ้นมาจากพื้นอย่างเงียบเชียบ เพล้ง! เสียงประตูเหล็กบานใหญ่ของโกดังถูกถีบพังกระเด็นด้วยแรงมหาศาล แสงไฟหน้ารถยนต์สาดส่องเข้ามาภายในความมืด พร้อมกับร่างสูงสง่าของธันวาที่ก้าวเข้ามาด้วยแววตาดุดั่งพญามัจจุราช "ปล่อยเธอซะ!" เสียงตะคอกของธันวาคำรามก้องราวกับราชสีห์บ้าเลือด เขายืนจังก้าอยู่ตรงทางเข้า ลมหายใจหอบกระชั้นด้วยความโกรธขึงที่พุ่งทะยานถึงขีดสุด พลอยพยัคฆ์ชะงัก หันไปมองก่อนจะหัวเราะร่าด้วยความสะใจ พร้อมกับยกปืนขึ้นจ่อขมับรินรดาแน่น "ฮ่าๆๆ มาไวšดีนี่ ธันวา! แกมารับศพเมียเก่าของแกได้เลย!" ธันวาก้าวเท้าเข้ามาทีละก้าว แววตาที่มองพลอยพยัคฆ์เต็มไปด้วยจิตสังหารที่น่ากลัว แต่ขณะเดียวกัน สายตากลับทอดมองรินรดาด้วยความเจ็บปวดสำนึกผิดลึกซึ้ง "อยากได้อะไร แกก็เอาชีวิตฉันไปแทน... ปล่อยเธอซะ" "ใจเย็นๆ สิ นายธันวาผู้ยิ่งใหญ่..." พลอยพยัคฆ์แสยะยิ้มเหี้ยม เกี่ยวนิ้วไว้ที่ไกปืน "ก่อนจะตายกันไปข้าง... แกช่วยก้มกราบลงแทบเท้าฉันให้ดูหน่อยสิ วะ ha ha ha!" ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง ที่พลอยพยัคฆ์กำลังระเบิดเสียงหัวเราะเยาะเย้ย รินรดาที่ซ่อนเศษแก้วไว้ในมืออาศัยจังหวะที่อีกฝ่ายเผลอ ใช้แรงเฮือกสุดท้ายกรีดเชือกที่มัดข้อมือจนขาดสะบั้น! ก่อนที่พลอยพยัคฆ์จะทันรู้ตัว รินรดาก็ดีดตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง พุ่งศอกเข้าใส่ชายโครงของเขาอย่างแม่นยำและไร้ความปรานี จนพลอยพยัคฆ์เซถลาล้มลงไปกองกับพื้น ปืนในมือหลุดกระเด็น ธันวาไม่รอช้า พุ่งเข้าประชิดตัวแล้วซัดหมัดหนักๆ เข้าที่ใบหน้าของศัตรูซ้ำๆ จนสลบเหมือดคาที่ ความเงียบสงบกลับมาเยือนโกดังร้างอีกครั้ง มีเพียงเสียงหอบหายใจของคนทั้งสอง ธันวารีบวิ่งเข้ามาหารินรดา ใช้มือสั่นเทาแกะเชือกที่ขาและแก้รอยแผลตามตัวเธอ ร่างบางทรุดฮวบลงสู่อ้อมกอดของเขาโดยอัตโนมัติ "ริน... คุณเป็นยังไงบ้าง? เจ็บตรงไหนไหม?" ธันวาละล่ำละลักถาม น้ำเสียงสั่นเครืออย่างที่รินรดาไม่เคยเห็นมาก่อนในชีวิต ชายผู้เย่อหยิ่งคนนั้นกำลังร้องไห้ รินรดาเงยหน้าขึ้นสบตาอดีตสามี แววตาของเธอไม่ได้มีความอ่อนโยนหรือยินดีปรีดา มีเพียงความว่างเปล่าและความเด็ดเดี่ยวที่พร้อมจะตัดขาดทุกสิ่ง เธอดันอกเขาออกเบาๆ แล้วถอยหลังไปหนึ่งก้าว "ขอบคุณที่มาช่วยค่ะ..." รินรดายิ้มเยาะด้วยมุมปาก รอยยิ้มที่แทงทะลุหัวใจธันวาจนเจ็บปวดร้าวราน "แต่เรื่องของเรา... มันจบลงตั้งแต่เมื่อปีก่อนแล้วค่ะคุณธันวา" เธอกำลังจะหันหลังเดินออกจากโกดัง แต่สายตากลับเหลือบไปเห็นเอกสารคดีสำคัญที่ร่วงหล่นออกจากกระเป๋าเสื้อของพลอยพยัคฆ์ มันคือแฟ้มประวัติลับที่ระบุชื่อผู้บงการตัวจริง และมีเอกสารชิ้นหนึ่งปลิวมาแทบเท้าเธอ รินรดาก้มลงหยิบมันขึ้นมาอ่าน ทันทีที่กวาดสายตาผ่านตัวอักษรบรรทัดแรก ดวงตาคู่สวยก็เบิกกว้างด้วยความตกตะลึงจนลมหายใจสะดุด มือเรียวสั่นเทาอย่างควบคุมไม่อยู่ เมื่อความจริงอันน่าตกใจที่ธันวาพยายามปกปิดมาตลอด ถูกเปิดเผยออกมาต่อหน้าต่อตาในวินาทีนี้เอง! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมลุ้นและอินไปกับความรู้สึกบีบคั้นหัวใจนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ - กระจกเงาสะท้อนใจ