ข่าวลือที่ทำลายภาพลักษณ์

เสียงแฟลชจากกล้องนับสิบตัวที่รัวแสงใส่ไม่ยั้งราวกับพายุฝนกลางฤดูร้อน ไม่ได้ทำให้รินรดาหลบสายตาลงแม้แต่น้อย ริมฝีปากอิ่มสีพีชเหยียดยิ้มบางเบาอย่างเยือกเย็น นิ้วเรียวภายใต้สูทผ้าทวีดสีขาวสะอาดตาจัดปกเสื้อให้เรียบร้อย ขณะก้าวผ่านฝูงไฮยีน่าหิวกระหายที่สวมรอยเป็นสื่อมวลชนหน้าห้องพิจารณาคดี หัวข้อข่าวหน้าหนึ่งในแท็บเล็ตทุกฉบับเช้าวันนี้พาดหัวด้วยตัวอักษรสีแดงฉานน่ากลัว *‘ทนายสาวมือทอง ไต่เต้าด้วยเตียงนอน? ภาพลับหลุดมัดสัมพันธ์อดีตสามีมหาเศรษฐี’* นี่คือเกมสกปรกที่เธอคาดการณ์ไว้แล้ว... เมื่อคนบางกลุ่มจนมุมด้วยหลักฐานทางกฎหมาย พวกมันก็มักจะเลือกใช้ "สงครามจิตวิทยา" และ "การทำลายชื่อเสียง" เป็นทางออกสุดท้ายเพื่อดิสเครดิตคู่กรณี "คุณรินรดาคะ! มีข่าวลือว่าคุณแอบนัดพบกับคุณธันวาหลังเวลาราชการเพื่อแลกกับรูปคดีจริงไหมคะ!" นักข่าวสาวช่องดังพุ่งไมโครโฟนเข้ามาจ่อใกล้ริมฝีปากจนแทบกระแทก รินรดาหยุดเดิน ปรายตามองด้วยแววตานิ่งสนิทราวกับมองฝุ่นผง ไอร้อนจากความโกรธเกรี้ยวในใจถูกสะกดไว้ภายใต้ท่าทีสุขุมนุ่มลึก "ถ้าการทำหน้าที่ปกป้องลูกความของดิฉัน ทำให้สำนักข่าวบางแห่งเข้าใจว่าผู้หญิงต้องใช้ร่างกายแลกกับความสำเร็จ..." รินรดากวาดสายตามองเลนส์กล้องทุกตัวด้วยความมั่น "...ดิฉันคงต้องเรียนตามตรงนะคะว่า มันสะท้อนถึงทัศนคติที่คับแคบและน่าสมเพชของผู้ตั้งคำถามมากกว่าค่ะ เตรียมตัวรับหมายศาลข้อหาหมิ่นประมาทด้วยนะคะ ทุกสำนักเลยค่ะ" สิ้นเสียงหวานแต่ทรงพลัง เธอสะบัดหน้าเดินเข้าสู่ลิฟต์ส่วนตัวของผู้พิพากษาโดยไม่หันกลับไปมองอีกเลย ทิ้งให้เบื้องหลังโกลาหลด้วยความตกตะลึง ทว่า... คลื่นลมภายนอกยังไม่น่ากลัวเท่าคลื่นอารมณ์ที่กำลังซัดสาดอยู่ภายในห้องทำงานส่วนตัว ธันวายืนพิงกระจกบานใหญ่ มองภาพความวุ่นวายเบื้องล่างผ่านหน้าจอสมาร์ทโฟนด้วยใบหน้าเคร่งขรึม กรามขบเข้าหากันจนเป็นสันนูน ดวงตาคมกริบฉายแววคุกกรุ่นราวกับพายุที่พร้อมจะแผดเผาทุกสิ่งที่ขวางหน้า ข่าวลือพวกนี้ไม่ได้ทำลายแค่ชื่อเสียงของรินรดา แต่มันกำลังหยามเกียรติของเขา—คนที่เคยผลักไสเธอ แต่วันนี้... ไม่มีวันยอมให้ใครมาเหยียบย่ำซ้ำสองเด็ดขาด ประตูห้องเปิดออก รินรดาก้าวเข้ามาด้วยท่าทีสง่างาม เธอกวาดตามองร่างสูงที่ยืนรออยู่ก่อนแล้วโดยไม่แสดงความตกใจแม้แต่น้อย "คุณควรจะกลับไปเสีย ธันวา" น้ำเสียงของเธอราบเรียบ ไร้เยื่อใย "การที่คุณมายืนอยู่ในห้องทำงานของฉันตอนนี้ ยิ่งทำให้ข่าวลือพวกนั้นดูมีมูลในสายตาคนนอก" ธันวาหันขวับมามองเธอ ขายาวก้าวเข้าประชิดตัวด้วยความเร็ว รินรดาถอยหลังกรูดจนแผ่นหลังชนเข้ากับบานประตูไม้เนื้อแข็ง ทว่าเขากลับใช้มือหนายันกรอบประตูไว้ กักขังเธอไว้ในวงแขนอย่างจงใจ "ผมไม่สนว่าใครจะพูดอะไร" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยลอดไรฟัน แววตาที่มองเธอนั้นสั่นระริกด้วยความรู้สึกอัดอั้นที่เก็บกดมานาน "ปล่อยให้มันพูดไปสิ ในเมื่อความจริง... เราสองคนกำลังเริ่มต้นใหม่ไม่ใช่เหรอ ริน..." รินรดาแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตากลมโตคู่สวยเงยขึ้นสบตาเขาตรงๆ ไร้ความหวั่นไหว "เริ่มต้นใหม่? คุณเอาความมั่นใจมาจากไหนว่าฉันจะกลับไปเดินบนเส้นทางสายเดิมที่เคยมีรอยแผลเป็นจากฝีมือคุณล่ะคะ ธันวา" คำพูดนั้นบาดลึกราวกับคมมีด ธันวาเจ็บแปลบในอกจนต้องสูดลมหายใจเข้าลึก เขาจำนนด้วยหลักฐานแห่งความผิดบาปในอดีต มือหนาที่เคยผลักไสเธอยามล้มละลาย บัดนี้กลับสั่นเทาเมื่อเอื้อมไปหมายจะแตะแก้มนวล "ผมขอโทษ..." คำพูดนี้มันช่างไร้ค่าในวันที่สายไปแล้ว แต่เขาก็ไม่รู้จะสรรหาคำไหนมาทดแทนความผิดพลาด "ให้ผมจัดการเรื่องข่าวลือพวกนี้เอง ผมจะฟ้องพวกมันให้หมด ให้มันรู้ว่าใครอยู่เบื้องหลังการปล่อยข่าวสกปรกนี้" "ไม่ต้องค่ะ!" รินรดาปัดมือเขาออกอย่างไม่ใยดี ดวงตาคู่คมฉายแววเด็ดเดี่ยว "เกมนี้ฉันเป็นคนเดิน คุณต่างหากที่เข้ามาวุ่นวาย ถ้าคุณยังอยากเห็นฉันชนะ... กรุณาออกไปจากชีวิตฉันชั่วคราว แล้วอยู่เงียบๆ ซะ นั่นคือความช่วยเหลือที่ดีที่สุดจากอดีตสามีอย่างคุณค่ะ" ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ ธันวานิ่งงัน มองผู้หญิงตรงหน้าที่แข็งแกร่งและเย่อหยิ่งยิ่งกว่าเดิม เธอดูล้ำค่าเกินกว่าที่ผู้ชายโง่เง่าอย่างเขาจะเอื้อมถึงอีกต่อไปแล้ว หัวใจของเขาบีบรัดจนเจ็บปวด ก่อนที่ใครจะได้เอื้อnวาจาใดเพิ่ม เสียงเคาะประตูก็รัวเร็วสามครั้งตามด้วยการเปิดผางเข้ามาโดยไม่ได้รับอนุญาต "คุณรินรดาคะ! แย่แล้วค่ะ!" เลขานุการของเธอกึ่งเดินกึ่งวิ่งเข้ามาด้วยใบซีดเผือด ในมือถือแท็บเล็ตสั่นเทา "มี... มีคนปล่อยคลิปเสียงสัมภาษณ์บุคคลปริศนาอ้างว่าเป็นพี่เลี้ยงเด็ก... เธอกำลังแฉเรื่อง... เรื่องที่คุณแอบคลอดลูกลับๆ และเด็กคนนั้น... มีหน้าตาเหมือนกับคุณธันวาค่ะ!" สิ้นประโยค รินรดาชะงักกึก สีหน้าที่เคยเยือกเย็นมาตลอดพังทลายลงในเสี้ยววินาที ดวงตากรอกกลับมามองธันวาที่ยืนแข็งทื่อเป็นหิน ธันวาลืมหายใจ สมองอื้ออึงราวกับถูกค้อนยักษ์ทุบซ้ำ หัวใจกระหน่ำเต้นรัวจนแทบทะลุออกมานอกอก เมื่อความลับที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้กำแพงน้ำตาของเธอ กำลังถูกกระชากหน้ากากออกมาต่อหน้าต่อตาเขา—และเด็กคนนั้น... เด็กที่มีหน้าตาเหมือนกับเขาอย่างนั้นหรือ? ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและอินไปกับความรู้สึกอัดอั้นตันใจนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ - กระจกเงาสะท้อนใจ