แผนซ้อนแผน

“หลักฐานชิ้นนี้... มากพอที่จะทำให้คุณเดินออกจากบริษัทนี้ด้วยมือเปล่า และไปเริ่มต้นชีวิตใหม่ในคุกได้เลยนะคะ คุณกมล” รินรดาเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าทรงพลังจนความเงียบงันเข้าปกคลุมห้องประชุมใหญ่ เธอนั่งไขว่ห้างด้วยท่าทางสง่างาม มือเรียวบางวางแฟ้มเอกสารสีน้ำตาลลงบนโต๊ะไม้ขัดเงาอย่างเชื่องช้า สายตาคมกริบดุจใบมีดโกนจ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่เริ่มสั่นระริกของฝ่ายตรงข้าม กมล ผู้จัดการฝ่ายการเงินที่เคยหยิ่งผยองด้วยอำนาจมืด พยายามเค้นเสียงหัวเราะออกมา แต่มันกลับฟังดูแหบพร่าและไร้ความน่าเชื่อถือ “คุณรินรดา... นี่คุณกำลังจะบอกว่าการปลอมแปลงลายเซ็นในเอกสารโอนเงินข้ามประเทศเป็นฝีมือผมงั้นเหรอ? อย่ามาใส่ร้ายกันด้วยกระดาษพวกนี้เลยครับ มันไม่มีน้ำหนักพอหรอก” “น้ำหนักพอหรือไม่... คุณน่าจะรู้ดีกว่าใครนะคะ” รินรดาขยับตัวเข้าใกล้ แววตาของเธอไม่มีความปรานีเหลืออยู่ “ดิฉันไม่ได้มีแค่เอกสารชุดนี้ แต่ดิฉันยังมี ‘คน’ ที่พร้อมจะยืนยันว่าเห็นคุณโอนข้อมูลเข้าเซิร์ฟเวอร์ส่วนตัวในเวลาตีสองของเมื่อสามวันก่อน” ธันวาที่นั่งเงียบอยู่หัวโต๊ะมาตลอดกาลขยับกายเล็กน้อย นัยน์ตาคมปลาบของเขาจับจ้องไปยังรินรดาด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน ความเก่งกาจและดุดันของเธอในยามนี้ช่างแตกต่างจากอดีตภรรยาที่เคยอ่อนโยนและยอมให้เขาเหยียบย่ำเหลือเกิน เขารู้ดีว่าเขากำลังมองคนที่เขารักที่สุด... แต่เป็นคนที่เขาไม่มีสิทธิ์จะครอบครองอีกต่อไป “คุณธันวาครับ! คุณจะปล่อยให้ทนายคนนี้ใส่ร้ายผมแบบนี้ไม่ได้นะ!” กมลหันไปร้องขอความช่วยเหลือด้วยท่าทีตื่นตระหนก ทว่า ธันวากลับส่งยิ้มบางๆ ที่ดูเย็นเยียบเสียยิ่งกว่าน้ำแข็ง “ในเมื่อทนายรินรดาเขากล้าพูดขนาดนี้ ผมว่าคุณกมลควรฟังสิ่งที่เธอจะพูดให้จบดีกว่านะครับ ผมเองก็อยากรู้เหมือนกันว่า... ใครกันแน่ที่อยู่เบื้องหลังการยักยอกเงินส่วนที่เหลือ” รินรดากระตุกยิ้มที่มุมปาก “การที่คุณกมลกล้าทำเรื่องอุกอาจขนาดนี้ ไม่ใช่เพราะความโลภเพียงอย่างเดียวหรอกค่ะ แต่เป็นเพราะความมั่นใจว่าจะมีคนคอยปิดบังความผิดให้... ใช่ไหมคะ คุณเลขานุการ?” คำถามของรินรดาพุ่งตรงไปยังหญิงสาวที่ยืนตัวสั่นอยู่มุมห้อง เธอคือเลขาส่วนตัวที่ธันวาไว้ใจที่สุด แต่ตอนนี้ใบหน้าของเธอกลับซีดเผือดเหมือนคนไร้วิญญาณ “ฉัน... ฉันไม่เกี่ยว!” เลขาสาวตะโกนขึ้นอย่างควบคุมอารมณ์ไม่อยู่ “ทุกอย่างเป็นแผนของเขา เขาบังคับฉัน!” “แผนซ้อนแผนน่ะค่ะ” รินรดาหยิบแท็บเล็ตขึ้นมาเปิดคลิปวิดีโอที่บันทึกไว้ “ดิฉันปล่อยข่าวลือเรื่องการตรวจสอบบัญชีปลอมออกไป เพื่อดูว่าใครจะร้อนรนจนเผลอทำลายหลักฐาน... และใช่ค่ะ คุณสองคนตกลงกันว่าจะล้างข้อมูลทั้งหมดในเย็นวันนี้ แต่โชคร้ายหน่อยนะคะ ที่บริษัทอัปเกรดระบบรักษาความปลอดภัยใหม่ทั้งหมดตามคำแนะนำของดิฉัน... ข้อมูลที่พวกคุณ ‘พยายาม’ จะลบ มันถูกสำรองไว้บนคลาวด์หมดแล้ว” ความโกลาหลเริ่มก่อตัวขึ้นในห้อง กมลทรุดตัวลงกับเก้าอี้ด้วยสีหน้าสิ้นหวัง ธันวาจ้องมองภาพเหตุการณ์ทั้งหมดด้วยสายตาที่ทึ่งในตัวรินรดา เขาเห็นความเด็ดขาดที่ไม่มีความลังเลแม้แต่นิดเดียว เธอไม่ได้ทำเพื่อบริษัทของเขา แต่เธอทำเพื่อศักดิ์ศรีที่เคยถูกเหยียบย่ำ... เหมือนกับที่เขาเคยทำกับเธอ เมื่อการเผชิญหน้าจบลงด้วยชัยชนะของรินรดา บรรยากาศภายในห้องประชุมก็เปลี่ยนเป็นความเงียบที่กดดัน รินรดาเก็บของอย่างเป็นระเบียบ เตรียมตัวที่จะก้าวเดินออกจากที่แห่งนี้ไปโดยไม่หันกลับมามองอดีตสามีที่นั่งรอจังหวะจะพูดคุยกับเธอ “ริน...” เสียงของธันวาดังขึ้นขณะที่เธอเดินผ่านประตู “ขอบคุณนะที่ช่วย... และผมขอโทษสำหรับทุกอย่างที่ผ่านมา” รินรดาหยุดชะงัก เธอไม่ได้หันกลับไป แต่แผ่นหลังของเธอยังคงตั้งตรง “คำขอโทษของคนรวยไม่ได้ทำให้ชีวิตที่พังทลายของคนอื่นกลับมาเป็นเหมือนเดิมได้หรอกค่ะคุณธันวา สิ่งที่ดิฉันทำวันนี้ เพื่อพิสูจน์ให้คุณเห็นว่า... ต่อให้ไม่มีคุณ ดิฉันก็ยืนหยัดได้ดีกว่าตอนที่อยู่กับคุณเป็นร้อยเท่า” เธอก้าวเท้าเดินออกไป ทิ้งให้ธันวานั่งจมอยู่กับความอ้างว้างในห้องทำงานที่ดูใหญ่โตเกินไปสำหรับคนเพียงคนเดียว ขณะที่รินรดากำลังรอลิฟต์ สายตาของเธอเหลือบไปเห็นกระเป๋าเอกสารของเธอที่วางอยู่บนม้านั่งข้างๆ มันเปิดแง้มอยู่เล็กน้อย ทำให้ซองจดหมายสีขาวที่เธอเก็บไว้อย่างดีเลื่อนออกมา สิ่งนั้นไม่ใช่เอกสารคดีความ แต่เป็นรูปถ่ายใบหนึ่งที่เพิ่งได้รับมาจากโรงพยาบาลในต่างประเทศ จู่ๆ เสียงฝีเท้าของใครบางคนก็ก้าวเข้ามาใกล้ รินรดารีบหันกลับไป แต่กลับพบธันวายืนมองมาที่พื้น สายตาของเขาจดจ้องไปที่ซองจดหมายที่ร่วงหล่นลงมาพอดี รูปถ่ายใบนั้นหลุดออกมาจากซอง... เป็นรูปของเด็กน้อยคนหนึ่งที่มีโครงหน้าชัดเจนมาก—จมูกโด่ง รอยยิ้มมุมปากที่เหมือนกับธันวาไม่ผิดเพี้ยน ธันวาคุกเข่าลงหยิบรูปถ่ายนั้นขึ้นมา นิ้วมือของเขาสั่นระริกขณะที่ไล้ไปบนใบหน้าของเด็กชายในรูป ความทรงจำที่เขาเคยปิดตายกลับพรั่งพรูออกมาราวกับเขื่อนแตก “ริน... นี่มันหมายความว่ายังไง?” เขาเงยหน้าขึ้นถามเสียงสั่น “เด็กคนนี้... ลูกของเราเหรอ?” รินรดานิ่งงัน หัวใจของเธอเต้นรัวด้วยความกลัวและความสะใจที่ปะปนกัน เธอไม่ได้เตรียมใจที่จะต้องเผชิญหน้ากับความจริงข้อนี้ในวันนี้... แต่ในเมื่อมันเปิดเผยออกมาแล้ว เธอจะใช้มันให้เป็นอาวุธที่เจ็บปวดที่สุด “ลูกของดิฉันค่ะ” เธอตอบเสียงเย็นชา “ส่วนลูกของคุณ... ดิฉันไม่เคยมีค่ะ” กราบขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามเดินทางผ่านบททดสอบของหัวใจมาด้วยกันจนถึงตอนนี้ค่ะ ด้วยความเคารพในความรักและแรงสนับสนุนจากทุกท่านเสมอ — กระจกเงาสะท้อนใจ —