ความผิดที่ไม่มีคำแก้ตัว

กลิ่นอายของกาแฟดำราคาแพงที่เย็นชืดจนหยดสุดท้าย ไม่ได้ทำให้บรรยากาศในห้องทำงานหรูหราแห่งนี้ผ่อนคลายลงเลยแม้แต่น้อย รินรดากวาดสายตามองเอกสารทางกฎหมายชุดสุดท้ายบนโต๊ะด้วยความนิ่งงัน ปลายเล็บเรียวสวยเคาะเบาๆ ลงบนแฟ้มหนังสีดำสนิท ราวกับจะตอกย้ำจังหวะการเต้นของหัวใจที่มั่นคงและไร้ซึ่งความลังเล ตรงข้ามกับเธอ ธันวานั่งหลังตรงราวกับถูกตรึงไว้ด้วยความผิดบาป ดวงตาคมกริบที่เคยฉายแววเย่อหยิ่งและเย็นชา บัดนี้กลับแดงก่ำและเต็มไปด้วยร่องรอยความเหนื่อยล้าจากการไม่ได้นอนมาหลายคืน มือหนาทั้งสองข้างประสานกันแน่นบนตัก ราวกับกำลังพยายามยึดเหนี่ยวเศษซากสุดท้ายของศักดิ์ศรีที่เหลืออยู่ "คุณริน..." เสียงทุ้มต่ำที่เคยทรงอำนาจและบาดลึกหัวใจเธอในอดีต บัดนี้กลับแหบพร่าและสั่นเครืออย่างน่าสมเพช "ถ้าผมบอกว่า... ทุกอย่างที่แม่ผมทำในวันนั้น ผมเพิ่งมารู้ความจริงทั้งหมด... คุณจะเชื่อผมไหม" รินรดาแค่นหัวเราะออกมาเบาๆ เสียงหัวเราะที่ไร้ความสุข ไร้ความโกรธเกรี้ยว แต่เต็มไปด้วยความเยียบเย็นจนน่ากลัว เธอยกชาเขียวอุ่นขึ้นจิบนิดๆ ก่อนจะวางลงช้าๆ อย่างใจเย็น "คำว่า 'เพิ่งมารู้' ของคุณ ธันวา มันมีราคาเท่ากับชีวิตพังๆ ของผู้หญิงคนหนึ่งที่เคยเชื่อมั่นในคำว่าครอบครัวเลยนะคะ" รินรดาเงยหน้าขึ้นสบตาเขา แววตาสีเข้มคมกริบราวกับใบมีดอาบยาพิษ "คุณลืมไปแล้วหรือไงคะว่าในวันที่ฉันล้มละลาย ในวันที่แม่ของคุณเอาเอกสารปลอมมาโยนใส่หน้าฉัน พร้อมกับข้อหาฉ้อโกงที่คุณเองก็เป็นคนเซ็นอนุมัติให้ตรวจสอบ... วันนั้น คุณอยู่ตรงไหนคะ?" ธันวาผุดลุกขึ้นโดยไม่รู้ตัว มือหนาสั่นเทาอย่างควบคุมไม่อยู่ เขาก้าวเข้ามาใกล้โต๊ะทำงานของเธอราวกับคนใกล้จะขาดใจ "วันนั้น... ผมถูกแม่กรอกหูว่าคุณกำลังจะฮุบกิจการบริษัทของครอบครัว ผมมันโง่! ผมมันตาบอดและหูเบาจนยอมแลกความสุขของตัวเองกับคำว่ากตัญญูจอมปลอม! พอผมมารู้ความจริงว่าบริษัทไม่ได้ล้มละลายเพราะคุณ แต่เป็นเพราะแม่กับหุ้นส่วนเก่าที่ร่วมมือกันยักยอกเงิน แล้วโยนความผิดทั้งหมดให้คุณเพื่อล้างหนี้... ทุกอย่างมันก็สายไปแล้ว" "สายไปแล้วจริงๆ ค่ะ" รินรดาพูดแทรกขึ้นทันที น้ำเสียงของเธอนิ่งเรียบแต่เฉียบคม บาดลึกเข้าไปถึงขั้วหัวใจของคนฟัง "เพราะคนที่เคยรอคำขอโทษจากคุณในวันที่หนาวเหน็บที่สุด... เธอได้ตายไปจากตึกสำนักงานทนายความแห่งนั้นตั้งแต่วันที่คุณเซ็นใบหย่าอย่างไร้เยื่อใยแล้วค่ะ ธันวา" คำพูดนั้นราวกับมีดสั้นที่กรีดลงแผลเก่าซ้ำแล้วซ้ำเล่า ธันวารู้สึกราวกับหายใจไม่ออก หน้าอกข้างซ้ายบีบรัดจนเจ็บแปลบ เขาคุกเข่าลงข้างเก้าอี้ของเธออย่างไม่กลัวเสียฟอร์ม มือหนายื่นออกไปหมายจะคว้ามือเธอมาุม แต่รินรดากลับชักมือกลับอย่างรวดเร็ว ราวกับรังเกียจที่จะให้ผิวเนื้อของเขาสัมผัสโดนตัวเธอแม้แต่น้อย สายตาของรินรดาที่มองลงมายังชายหนุ่มผู้เคยเป็นสามี เต็มไปด้วยความสมเพชและสมน้ำหน้าในคราวเดียวกัน "คุณคิดว่าการสารภาพความลับเรื่องแม่และธุรกิจในอดีต จะทำให้ฉันใจอ่อน ยอมยกโทษให้ แล้วกลับไปกอดคุณเหรอคะ? คุณคิดตื้นเกินไปหรือเปล่า ธันวา... ในโลกธุรกิจและการแก้แค้น ไม่มีพื้นที่ให้สำหรับความโง่เขลาและความน่าสงสารชั่วคราวหรอกนะคะ" "ผมไม่ได้ขอให้คุณกลับมารักผมตอนนี้..." ธันวากล่าวเสียงสั่น หยดน้ำตาของผู้ชายที่แข็งกระด้างมาตลอดชีวิตค่อยๆ ไหลรินลงมาตามโครงหน้าคมคาย "แต่ผมขอโอกาส... ให้ผมได้ชดใช้ ได้แก้ตัวในสิ่งที่ผมทำผิดพลาดไป แม้จะต้องแลกด้วยบริษัททั้งหมดที่ผมสร้างมา ผมก็ยอม" "บริษัทของคุณ... มันไม่มีค่าอะไรในสายตาฉันตั้งแต่แรกแล้วค่ะ" รินรดาโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย จ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่เต็มไปด้วยความสำนึกผิดของเขา "สิ่งที่ฉันต้องการ คือการทำให้คนที่พรากทุกสิ่งทุกอย่างไปจากฉัน... ได้ลิ้มรสความรู้สึกของการสูญเสียจนหมดสิ้นเหมือนที่ฉันเคยเจอ และคุณ... ธันวา คือหมากตัวสำคัญที่สุดในกระดานนี้" บรรยากาศในห้องเงียบงันลงทันที เสียงเครื่องปรับอากาศทำงานแข่งกับเสียงหัวใจที่เต้นระรัวของคนทั้งคู่ ธันวายังคงคุกเข่าอยู่เบื้องหน้าเธอ ยอมรับความพ่ายแพ้โดยสมบูรณ์ต่อหน้าอดีตภรรยาที่บัดนี้กลายเป็นผู้กุมชะตาชีวิตของเขาไว้ในมือ ก๊อกๆ! เสียงเคาะประตูดังขึ้นขัดจังหวะความตึงเครียด ก่อนที่ประตูห้องทำงานจะเปิดออกโดยเลขาหน้าห้อง "คุณรินคะ มีเอกสารด่วนจากสำนักงานทนายความฝั่งโจทก์ส่งมาเพิ่มเติมค่ะ... แล้วก็... มีเด็กผู้ชายคนหนึ่งเดินตามเข้ามา บอกว่ามาหาคุณค่ะ" รินรดาขมวดคิ้วเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจ ปกติแล้วไม่มีเด็กที่ไหนกล้ามาเดินเล่นแถวห้องทำงานทนายความมือหนึ่งอย่างเธอ ธันวาก็ค่อยๆ ลุกขึ้นยืน ปาดน้ำตาลวกๆ พยายามปรับสีหน้าให้เป็นปกติขณะหันไปมองทางประตู ร่างเล็กป้อมในชุดเอี๊ยมน่ารักก้าวเข้ามาในห้องอย่างกล้าหาญ ดวงตากลมโตสุกใสเป็นประกาย จมูกรั้น และรอยยิ้มมุมปากที่ถอดแบบมาจากธันวาอย่างไม่มีผิดเพี้ยน เด็กน้อยถือห่อขนมในมือแน่น ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองชายหนุ่มแปลกหน้าที่ยืนตัวแข็งทื่ออยู่ข้างโต๊ะทำงานของแม่ "คุณปู่... เอ๊ย! คุณอาหน้าดุคนนี้ เป็นใครเหรอครับแม่ ทำไมหน้าเหมือนผมจังเลย?" ธันวาร่างกายชาวาบไปทั้งร่าง ลมหายใจสะดุดกくกคอ ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงเมื่อก้มลงมองใบหน้าของเด็กชายตัวน้อยที่ยืนอยู่ตรงหน้า... ภาพความทรงจำในอดีต ภาพวันที่เธอหายตัวไปก่อนจะเซ็นใบหย่า และความจริงที่ถูกปิดตาย ก็พรั่งพรูเข้ามาในหัวสมองราวกับพายุใหญ่ ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและอินไปกับความรู้สึกของตัวละครด้วยกันนะคะ / กระจกเงาสะท้อนใจ