ความผิดบาปที่ติดตัว

"ถ้าพ่อเป็นคนทำจริง... แล้วผมจะเหลืออะไรให้ศรัทธาอีกครับ?" เสียงของเมฆาแหบพร่าและสั่นไหวเล็กน้อย เขาไม่ได้หันไปมองรินรดาที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามในห้องทำงานส่วนตัวที่เต็มไปด้วยเอกสารเก่าเก็บ กลิ่นอับของกระดาษและหมึกพิมพ์ที่ถูกปิดตายมานานหลายปีอบอวลอยู่รอบตัว แสงไฟสลัวจากโคมไฟตั้งโต๊ะฉาบใบหน้าของชายหนุ่มให้ดูคมเข้มและหม่นหมองในคราวเดียวกัน รินรดาวางแฟ้มข้อมูลคดีฆาตกรรมเมื่อยี่สิบปีก่อนลงบนโต๊ะไม้โอ๊คอย่างแผ่วเบา เธอไม่ได้ตอบคำถามนั้นทันที แต่เลือกที่จะปล่อยให้ความเงียบทำหน้าที่ของมัน เมฆาจ้องมองลายเซ็นของผู้เป็นบิดา—ดร.พิชัย—ที่ปรากฏอยู่บนเอกสารอนุญาตเข้าถึงพื้นที่หวงห้ามในคืนที่เกิดเหตุโศกนาฏกรรมครอบครัวของเขาเอง ลายเซ็นนั้นหนักแน่น มั่นคง และที่สำคัญที่สุด... มันคือลายเซ็นที่เขาเคยยกย่องว่าเป็นสัญลักษณ์ของความซื่อสัตย์มาตลอดชีวิต "หลักฐานชิ้นนี้ไม่ได้บอกว่าคุณพ่อเป็นฆาตกรนะคะเมฆา แต่มันบอกว่าท่าน 'รู้อะไรบางอย่าง' ที่คนอื่นไม่รู้" รินรดาเอ่ยขึ้น น้ำเสียงของเธอราบเรียบแต่แฝงความเห็นใจ "รู้อะไรบางอย่าง? รินครับ... บันทึกหน้าที่สิบสองของแฟ้มนี้ระบุว่า ท่านอนุมัติการโอนย้ายรหัสผ่านฐานข้อมูลลับให้แก่ชายที่ชื่อ 'อัครพล' เพียงไม่กี่นาทีก่อนที่บ้านของเราจะถูกวางเพลิง" เมฆากำหมัดแน่นจนเส้นเลือดที่หลังมือปูดโปน "ท่านไม่ได้แค่รู้ แต่ท่านกำลังเปิดประตูให้โจรเข้าบ้านตัวเอง... เพื่อแลกกับอะไร? เงินทอง หรือความปลอดภัย?" "เรายังสรุปไม่ได้จนกว่าจะหาต้นตอของเอกสารชุดนี้พบ เมฆา... คุณกำลังมองโลกในแง่ร้ายเกินไปหรือเปล่า หรือจริงๆ แล้วคุณแค่กลัวความจริงที่อาจจะพบ?" รินรดาโน้มตัวไปข้างหน้า สายตาของเธอจ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่วูบไหวของเขา "ความเชื่อใจที่พังทลายมันเจ็บปวดกว่าการถูกทรยศจากคนแปลกหน้านะคะ" เมฆานิ่งอึ้ง เขาพยายามระงับอารมณ์ที่ตีรวนอยู่ในอก พ่อของเขาไม่ใช่แค่พ่อ แต่เป็นวีรบุรุษในอุดมคติที่เขายึดเหนี่ยวมาตลอดนับตั้งแต่วันที่สูญเสียครอบครัวไป แต่ยิ่งขุดคุ้ย รอยร้าวในภาพลักษณ์อันงดงามนั้นก็ยิ่งขยายกว้างจนน่าสะพรึงกลัว เขาเดินไปที่ผนังห้อง กดรหัสลับเพื่อเปิดตู้เซฟฝังผนังที่เขาเก็บรักษาสิ่งของชิ้นเดียวที่เหลืออยู่จากเหตุการณ์นั้น... กล่องดนตรีไม้แกะสลักที่พ่อให้เขาก่อนตาย ทว่า ทันทีที่เปิดออก สิ่งที่อยู่ข้างในกลับไม่ใช่แค่กล่องดนตรี แต่มีซองจดหมายสีเหลืองกรอบซุกซ่อนอยู่ใต้ฐานไม้ เมฆาหยิบมันออกมา หัวใจเต้นรัวจนแทบจะทะลุออกจากอก "นี่คืออะไร?" รินรดาขยับเข้ามาใกล้ เมฆาเปิดซองจดหมายออก ในนั้นมีเพียงภาพถ่ายใบเดียว... ภาพถ่ายของดร.พิชัย พ่อของเขากำลังยืนจับมืออยู่กับอัครพลในงานเลี้ยงกาล่าเมื่อยี่สิบปีก่อน ทั้งคู่ยิ้มให้กล้องอย่างสนิทสนม โดยที่ด้านหลังของภาพมีลายมือของพ่อเขียนกำกับไว้เพียงสั้นๆ ว่า *'ความผิดบาปที่ไม่มีวันลบเลือน เริ่มต้นที่การยอมรับอำนาจมืดเพื่อปกป้องลมหายใจของลูก'* เมฆาถึงกับหน้าซีดเผือด รินรดาคว้าภาพถ่ายไปดู มือของเธอสั่นเทาเล็กน้อย "เขาทำไปเพราะคุณ... เขาทำไปเพื่อปกป้องคุณ เมฆา" เธอพึมพำ "ปกป้องหรือผลักไสให้ผมต้องใช้ชีวิตอยู่บนกองเลือดของคนอื่นกันแน่!" เมฆาตวาดเสียงต่ำ ความโกรธแค้นและผิดหวังถาโถมเข้ามาดั่งคลื่นยักษ์ เขาหันหลังกลับไปที่โต๊ะทำงานด้วยความรู้สึกเหมือนคนเสียสติ ทุกสิ่งที่เขาทำมาตลอดชีวิต ทุกการแก้แค้นที่เขาวางแผนไว้เพื่อทวงคืนความยุติธรรมให้กับพ่อ... กำลังกลายเป็นเรื่องตลกที่ไร้ค่าที่สุด ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนดังขึ้นจากโถงทางเดินด้านนอกห้องทำงาน ทั้งสองนิ่งค้าง รินรดารีบเก็บเอกสารเข้าแฟ้มและปิดมันลงอย่างรวดเร็ว เสียงฝีเท้าหยุดลงตรงหน้าประตูไม้บานใหญ่ก่อนที่เสียงเคาะจังหวะสามครั้งจะดังขึ้น... เป็นจังหวะที่เมฆาจำได้แม่นยำ มันคือรหัสมอร์สที่ใช้กันเฉพาะในหน่วยลับที่พ่อของเขาเคยสังกัด ประตูเปิดออกช้าๆ ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีเข้มก้าวเข้ามา กลิ่นยาสูบจางๆ ที่ลอยมาแตะจมูกทำให้เมฆาต้องขบกรามแน่น "ยินดีที่ได้พบกันอีกครั้งนะ หลานชาย" อัครพลก้าวเข้ามาในห้อง แววตาของเขาเย็นเยียบและเต็มไปด้วยความเย้ยหยัน "ดูเหมือนนายจะเจอของขวัญที่ฉันฝากไว้ในตู้เซฟนั้นแล้วสินะ พ่อของนายเขาเตรียมทางเลือกไว้ให้นายตั้งแต่วันที่เขาสิ้นลม... ทางเลือกที่จะยอมรับความจริง หรือจะยอมตายไปพร้อมกับคำโกหกที่งดงามนั่น" เมฆาจ้องมองศัตรูคู่อาฆาตที่บัดนี้กลายเป็นคนกุมกุญแจความลับทั้งหมดของชีวิตเขา มือที่สั่นเทาของเขาล่วงเข้าไปในลิ้นชักโต๊ะ สัมผัสถึงความเย็นเยียบของเหล็กกล้าจากปืนพกที่ซ่อนอยู่ภายใน "คุณไม่ได้มาที่นี่เพื่อแค่ข่มขู่ผมใช่ไหม อัครพล?" เมฆาถาม น้ำเสียงเรียบนิ่งอย่างน่ากลัว อัครพลยิ้มมุมปาก ก่อนจะวางแฟ้มเอกสารสีน้ำเงินเข้มอีกชุดลงบนโต๊ะเหนือรูปถ่ายใบนั้น "ฉันมาเพื่อบอกว่า... พ่อของนายไม่ได้แค่ทรยศกฎหมายเพื่อปกป้องนาย แต่เขายังเก็บ 'บางอย่าง' ไว้ในที่ที่นายไม่มีวันเอื้อมถึง... และบางอย่างนั้นแหละ ที่จะทำให้ทั้งเมืองนี้ลุกเป็นไฟในคืนนี้" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและดำดิ่งไปกับความมืดมิดในรอยจารึกนี้ด้วยกันนะครับ เมทริกซ์ซีโร่