ความลับของครอบครัวเมฆา

“ถ้ามือนายสั่นเกินกว่าจะเหนี่ยวไก ก็ส่งกระเป๋านั่นมาให้ฉันดีกว่า เมฆา” น้ำเสียงทุ้มต่ำของอัครพลไม่ได้แสดงอาการตื่นตระหนกแม้แต่น้อย เขายืนอยู่ท่ามกลางเงามืดของห้องสมุดส่วนตัว กลิ่นซิการ์ราคาแพงอบอวลกลบกลิ่นหนังสือเก่า ทว่าสำหรับเมฆา กลิ่นนั้นกลับเหมือนกลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งอยู่ในมโนภาพของเขามาตลอดหลายปี เมฆากัดฟันแน่นจนกรามขึ้นสันนูน มือขวาที่ล้วงเข้าไปในเสื้อแจ็คเก็ตสัมผัสได้ถึงความเย็นเฉียบของโลหะที่ซุกซ่อนอยู่ หัวใจของเขาเต้นรัวราวกับกลองรบที่กำลังจะแตกดับ แต่ในขณะเดียวกัน ความเยือกเย็นก็เริ่มแผ่ซ่านไปทั่วสรรพางค์กาย “คุณมั่นใจเหลือเกินนะว่าผมจะทำแบบนั้น” เมฆาเอ่ยสวนกลับ เสียงของเขาเรียบสนิทจนน่ากลัว “ทั้งที่คนตรงหน้าผมคือคนที่ทำให้ครอบครัวของผมต้องกลายเป็นเถ้าถ่านในกองเพลิงเมื่อสิบปีก่อน” อัครพลหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เขาขยับตัวเข้าใกล้แสงไฟจากโคมไฟตั้งโต๊ะ เผยให้เห็นแววตาที่ว่างเปล่าราวกับหลุมศพ “ความแค้นเป็นพลังงานที่ดี แต่มันก็มักจะทำให้คนเรามองข้ามความจริงที่ชัดเจนที่สุดไปเสมอ นายคิดว่าพ่อของนายเป็นเหยื่ออย่างนั้นหรือ? นายคิดว่าความบริสุทธิ์ของครอบครัวเมฆาคือสิ่งที่ต้องปกป้องด้วยชีวิตงั้นสิ?” เมฆาชะงัก ลมหายใจสะดุดกึกในอก “หมายความว่ายังไง” อัครพลเดินไปที่ตู้เซฟขนาดใหญ่หลังโต๊ะทำงาน เขาหมุนรหัสอย่างใจเย็น ก่อนจะดึงแฟ้มเอกสารปกหนังสีน้ำตาลเข้มออกมา แล้วโยนมันลงบนโต๊ะตรงหน้าเมฆา เอกสารภายในกระจัดกระจาย เผยให้เห็นรูปถ่ายเก่าๆ และสำเนาสัญญาฉบับหนึ่งที่มีตราประทับทางกฎหมายชัดเจน “อ่านดูสิ” อัครพลกล่าวพลางจุดซิการ์อีกครั้ง “นั่นไม่ใช่สัญญาจ้าง แต่มันคือสัญญาหุ้นส่วน... หุ้นส่วนที่รุ่งเรืองที่สุดในยุคนั้น ระหว่าง ‘อัครพล’ กับ ‘อรรถพล เมฆา’ พ่อของนายเอง” เมฆารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหยุดหมุน มือที่ถืออาวุธอยู่สั่นเทาโดยไม่อาจควบคุมได้ เขาหยิบสำเนาสัญญาขึ้นมาอ่าน ตัวอักษรที่จดจ้องอยู่ดูเหมือนจะพร่าเลือนไปชั่วขณะ ลายเซ็นของพ่อเขา... ลายเซ็นที่เขาเคยเห็นในสมุดบันทึกเก่าๆ มันอยู่บนสัญญาฉบับเดียวกับผู้ชายที่เขาต้องการจะลากคอไปลงนรก “ไม่จริง...” เมฆาพึมพำ “พ่อผมไม่มีวันทำธุรกิจสกปรกแบบคุณ” “คนเราทุกคนล้วนมีราคาค่างวดที่ต้องจ่ายเพื่อความทะเยอทะยาน เมฆา” อัครพลก้าวเข้ามาใกล้จนได้ยินเสียงลมหายใจ “พ่อของนายไม่ได้แค่เป็นหุ้นส่วน แต่เขาคือผู้ออกแบบโครงสร้างการฟอกเงินทั้งหมดที่ฉันใช้อยู่จนถึงทุกวันนี้ ที่เขาตาย... ก็เพราะเขาเริ่มกลัวบาปกรรมและคิดจะถอนตัวกลางคัน... พร้อมกับกุมความลับทั้งหมดที่จะทำลายฉันได้” รินรดาที่แอบเฝ้าสังเกตการณ์อยู่หลังม่านหน้าต่างห้องสมุด แทบจะกลั้นหายใจ เธอรู้ดีว่าหากเมฆารู้ความจริงนี้ จิตใจที่พังทลายของเขาจะถูกกัดกินด้วยความว่างเปล่าเสียยิ่งกว่าความแค้น เธอขยับกายเตรียมจะพุ่งเข้าไปขัดจังหวะ แต่ทว่ามีบางอย่างที่เธอเห็นผ่านรอยแยกของผ้าม่าน—เสียงฝีเท้าหนักๆ ของคนหลายคนกำลังมุ่งหน้ามาทางนี้ “เมฆา... ออกมาเดี๋ยวนี้!” เสียงของรินรดากระซิบผ่านเครื่องสื่อสารตัวจิ๋วที่ติดไว้ในหูของเขา “คนของอัครพลล้อมห้องไว้นหมดแล้ว นายต้องรีบออกมา!” เมฆาไม่ได้ยินเสียงของรินรดา สติสัมปชัญญะของเขาจมดิ่งอยู่กับตัวเลขในบัญชีสุดท้ายของพ่อ ตัวเลขที่แสดงให้เห็นว่าอรรถพล เมฆา ได้โอนเงินก้อนสุดท้ายให้ลูกชายเพียงคนเดียวก่อนตาย... เงินจำนวนมหาศาลที่ถูกซ่อนไว้ในบัญชีลับที่เขาเพิ่งค้นพบจากกุญแจในกระเป๋าเอกสาร “ฉันไม่ได้อยากฆ่านายหรอกนะ เมฆา” อัครพลวางซิการ์ลง “ถ้าเพียงแต่นายจะยอมรับมรดกที่เป็นบาปของพ่อ และกลับมาสานต่อสิ่งที่เขาเริ่มไว้... เราอาจจะเป็นพาร์ทเนอร์ที่ยอดเยี่ยมเหมือนในอดีตได้” เมฆาเงยหน้าขึ้น ดวงตาของเขาฉายแวววาวด้วยความเจ็บปวดที่แปรเปลี่ยนเป็นความมุ่งมั่นอันเย็นชา เขาไม่ได้ลดปืนลง แต่กลับยกระดับอาวุธขึ้นเล็งไปที่หัวใจของอัครพลตรงๆ “สิ่งที่พ่อผมทิ้งไว้ให้ ไม่ใช่เงินหรือความร่ำรวยอย่างที่คุณคิดหรอกครับ” เมฆาเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าสั่นเครือ “มันคือสิ่งที่ทำให้คุณต้องจบสิ้นในคืนนี้” เขากดปุ่มส่งข้อมูลในสมาร์ทโฟนที่ซ่อนอยู่ในอุ้งมือ ทันใดนั้น ไฟทั้งคฤหาสน์ก็ดับวูบลงเหลือเพียงความมืดมิดที่เข้าปกคลุม ทุกอย่างเงียบสงัดจนได้ยินเสียงหัวใจของตัวเอง ทว่าในความมืดนั้น เสียงปืนดังขึ้นหนึ่งนัด! ไม่ใช่จากปืนของเมฆา แต่เป็นเสียงปืนที่ดังมาจากตำแหน่งที่รินรดาควรจะอยู่ แต่ทว่า... ปลายกระบอกปืนนั้นกลับจ่ออยู่ที่หลังของเมฆาจากคนอีกคนที่เขาไม่เคยคาดคิดมาก่อนว่าจะมาอยู่ที่นี่ ในเงามืดนั้น เสียงกระซิบที่คุ้นเคยเอ่ยขึ้นมาว่า “ขอโทษนะเมฆา... แต่ข้อมูลชุดนั้น ต้องตกเป็นของฉันเพียงคนเดียว” เมฆาสะดุดกึกเมื่อเห็นใบหน้าที่โผล่พ้นเงามืดออกมา... คนที่รินรดาบอกว่าตายไปแล้วตั้งแต่เหตุการณ์เมื่อสิบปีก่อน... พ่อของเขาเอง ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและดำดิ่งไปกับความมืดมิดในรอยจารึกนี้ด้วยกันนะครับ เมทริกซ์ซีโร่