เสียงกระซิบยามค่ำคืน

“ริน... เก็บมือถือเธอซะ” เมฆากระซิบด้วยน้ำเสียงต่ำพร่า นัยน์ตาคมกริบของเขายังคงจับจ้องไปที่วงแหวนบนนิ้วของอัครพล ซึ่งตอนนี้ดูเหมือนมันจะมีชีวิต สลักลวดลายบิดเบี้ยวคล้ายรากไม้ที่กำลังเลื้อยผ่านโลหะสีเงิน รินรดาสะดุ้ง มือของเธอที่กำสมาร์ทโฟนไว้แน่นสั่นระริก เธอพยายามกดบันทึกภาพตราประทับนั้น แต่ภาพบนหน้าจอเริ่มเบลอ ราวกับมีม่านพลังงานบางอย่างรบกวนสัญญาณดิจิทัล เธอหันไปมองเมฆา ใบหน้าของเขาซีดเผือดผิดปกติ ความเงียบงันในโถงจัดเลี้ยงที่เคยดูหรูหรา บัดนี้กลับให้ความรู้สึกเหมือนกรงขังที่อากาศกำลังจะหมดลง อัครพลหันมายิ้ม มุมปากที่ยกขึ้นเพียงเล็กน้อยนั้นไร้ซึ่งความอบอุ่น มันเป็นรอยยิ้มของนักล่าที่รู้ว่าเหยื่อกำลังติดกับ “คุณดูสนใจแหวนวงนี้จังนะ... คุณเมฆา สนใจจะมาดูใกล้ๆ ไหม?” เมฆาไม่ตอบ เขาคว้าข้อมือรินรดาแล้วดึงให้เดินห่างออกมาจากกลุ่มคนพลุกพล่าน แรงบีบนั้นแน่นหนาจนรินรดารู้สึกถึงความกังวลที่อัดแน่นอยู่ในใจเขา ทั้งคู่กึ่งเดินกึ่งวิ่งไปจนถึงมุมมืดหลังเสาหินอ่อน เมฆาปล่อยมือแล้วพิงหลังกับกำแพง ลมหายใจเขาสะดุด “มันไม่ใช่เรื่องบังเอิญ” รินรดาเริ่มพูดทันทีเมื่อตั้งสติได้ “ตราประทับนั่น... มันคือสัญลักษณ์เดียวกับสร้อยคอที่คุณเก็บได้จากที่เกิดเหตุวันนั้น เมฆา อัครพลเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้แน่ๆ หรือว่าเขาคือ...” “เขาคือคนที่ต้องการให้เราขุดคุ้ย” เมฆาตัดบท เสียงของเขาแหบแห้ง “เขารู้แล้วว่าเรากำลังตามหาอะไร และเขากำลังเล่นเกมกับเรา ริน... คืนนี้กลับไปที่พักแล้วล็อกประตูให้แน่นที่สุด อย่าเปิดให้ใครเด็ดขาด” “แล้วคุณล่ะ?” “ผมมีสิ่งที่ต้องทำ” --- เมฆากลับมาถึงห้องพักในอพาร์ตเมนต์เก่าแก่ย่านชานเมืองตอนเกือบตีสอง ความเงียบสงัดของตึกนี้มักจะทำให้เขารู้สึกปลอดภัย แต่คืนนี้ทุกอย่างดูผิดปกติ เสียงไม้ลั่นจากพื้นห้องที่เคยชินกลับฟังดูเหมือนเสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนที่กำลังเหยียบย่าง เขาปิดล็อกประตู ลั่นกลอนทั้งสามชั้นก่อนจะทรุดตัวลงบนโซฟาเก่าๆ แสงไฟจากหน้าต่างส่องกระทบฝุ่นที่ลอยเคว้งในอากาศ เขาวางรูปถ่ายเก่าๆ ของครอบครัวลงบนโต๊ะไม้ ความทรงจำเกี่ยวกับคืนที่บ้านถูกเผาวอดวายหวนกลับมาพร้อมกับกลิ่นไหม้ที่เขาจินตนาการไปเอง *กริ๊ก* เสียงโลหะกระทบกันที่บานพับประตูห้องนอนทำให้เมฆาสะดุ้งสุดตัว เขาคว้ามีดพกที่ซ่อนไว้ใต้เบาะโซฟาขึ้นมา มือที่ถือมีดนิ่งสนิทราวกับรูปปั้น นี่ไม่ใช่เสียงลมพัด และไม่ใช่เสียงแมว เขาจำเสียงปลดล็อกประตูด้วยกุญแจผีได้แม่นยำ ร่างเงาในชุดสีดำสนิทก้าวผ่านประตูห้องนอนเข้ามาโดยไม่มีเสียงฝีเท้า คนบุกรุกไม่ได้เร่งรีบ ท่าทางการเดินนั้นมั่นคงและเยือกเย็น เมฆาตัดสินใจพุ่งตัวออกไปจากมุมมืด หวังจะกดร่างนั้นให้ติดกับพื้น แต่คนบุกรุกกลับหมุนตัวหลบได้อย่างพริ้วไหวราวกับอ่านความคิดเขาออก “แกเป็นใคร!” เมฆาตวาด มีดในมือจ่อเข้าที่คอหอยของอีกฝ่าย คนบุกรุกนิ่งงัน แสงจันทร์เผยให้เห็นใบหน้าที่สวมหน้ากากครึ่งซีก แต่แววตาคู่นั้น... มันช่างคุ้นเคยอย่างประหลาด มันไม่ใช่แววตาของนักฆ่า แต่มันคือแววตาของคนที่กำลังแบกรับความลับไว้จนแทบจะแตกสลาย “อย่าขัดขืน” เสียงของผู้บุกรุกแหบพร่าคล้ายคนไม่ได้ใช้เสียงมานานหลายปี “สิ่งที่นายตามหา... มันไม่ใช่แค่ความจริง แต่มันคือคำสาปที่ครอบครัวนายต้องจ่ายด้วยชีวิต” “แกพูดเรื่องอะไร?” เมฆากดมีดลึกขึ้นจนเห็นรอยแดงที่ผิวหนังใต้หน้ากาก “ในลิ้นชักที่นายไม่ได้เปิดมาเป็นสิบปี... ไปดูที่นั่นซะ ถ้ายังอยากรอดชีวิตไปจนถึงเช้า” ทันใดนั้น ไฟในห้องก็ดับวูบลงพร้อมกับเสียงกระจกหน้าต่างแตกละเอียด เมฆารีบพุ่งตัวไปที่หน้าต่างแต่กลับคว้าได้เพียงอากาศ คนบุกรุกหายไปแล้ว ทิ้งไว้เพียงกลิ่นดินชื้นๆ และความเย็นเยียบที่เกาะกินหัวใจ เมฆาข่มความสั่นเทาในมือ เดินตรงไปที่โต๊ะเขียนหนังสือไม้โอ๊กเก่าแก่ที่เขาสืบทอดมาจากพ่อ เขาหยิบกุญแจดอกเล็กที่ซ่อนอยู่ในรอยแยกของไม้เปิดลิ้นชักลับออกมา สิ่งที่อยู่ข้างในไม่ใช่บันทึกหรือรูปถ่ายอย่างที่เขาคาดไว้ แต่มันคือหีบไม้แกะสลักที่มีลวดลายตราประทับเดียวกันกับแหวนของอัครพลเป๊ะๆ! เขาสูดหายใจลึกขณะค่อยๆ แง้มฝาหีบออก แสงสีฟ้าอ่อนจางๆ สะท้อนขึ้นมาแตะใบหน้าของเขา เมฆาเบิกตากว้างเมื่อสิ่งที่อยู่ภายในหีบไม่ใช่สมบัติ แต่เป็นรายชื่อบุคคลที่มีตราประทับเดียวกันนี้ประทับอยู่หลังใบมรณบัตร และชื่อสุดท้ายที่อยู่ในรายการนั้น... คือชื่อของเขาก่อนที่จะถูกขีดฆ่าด้วยหมึกสีเลือด! แล้วเสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น... สามครั้ง หนักแน่น และเย็นชา ราวกับผู้มาเยือนรู้ดีว่าเขาเพิ่งค้นพบความลับนั้น ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับความลึกลับในครั้งนี้ด้วยกันนะครับ รี้ดเดอร์ทุกคน - เมทริกซ์ซีโร่