เงื่อนงำในไฟล์ลับ

“นายกำลังโกหกฉัน เมฆา” เสียงของรินรดาเย็นเยียบพอๆ กับโลหะแหวนที่เมฆากำลังกำแน่นอยู่ในฝ่ามือ บรรยากาศในห้องทำงานที่อบอวลไปด้วยกลิ่นกระดาษเก่าและฝุ่นละอองดูจะบีบคั้นขึ้นทันที เธอไม่ได้เดินเข้ามาใกล้ แต่ยืนกอดอกพิงขอบประตู ดวงตาคู่คมกริบดุจนักข่าวที่ผ่านการไล่ล่าความจริงมานับครั้งไม่ถ้วนจ้องเขม็งไปที่รอยสีแดงที่เริ่มจางหายไปจากแหวนวงนั้นอย่างเหลือเชื่อ เมฆานิ่งเงียบ เขาไม่ได้หันไปมองเธอทันที แต่สายตายังคงจับจ้องอยู่ที่ลวดลายบนแหวนซึ่งบัดนี้กลับคืนสู่สภาพเดิม ราวกับมันเป็นเพียงเครื่องประดับธรรมดาที่ไร้ชีวิต เขารู้ดีว่าประสาทสัมผัสของรินรดานั้นเฉียบคมเกินกว่าจะปล่อยให้เรื่อง ‘บังเอิญ’ ผ่านไปได้ง่ายๆ “เอกสารปึกนั้น... รายงานสรุปผลการชันสูตรที่ไม่เคยปรากฏในฐานข้อมูลของกรมตำรวจ” รินรดาเดินเข้ามาใกล้ ระยะห่างระหว่างทั้งคู่ลดลงจนสัมผัสได้ถึงแรงกดดันที่เธอปล่อยออกมา “นายได้มันมาจากไหน? แล้วทำไมจู่ๆ นายถึงเริ่มหมกมุ่นกับแหวนวงที่พ่อของนายทิ้งไว้ให้ก่อนตายนักหนา?” เมฆาวางแหวนลงบนโต๊ะไม้โอ๊กที่เต็มไปด้วยร่องรอยของการใช้งาน เขาเงยหน้าขึ้นสบตาเธอ แววตาของเขาไม่ได้สั่นไหว แต่มีความลึกซึ้งที่อ่านไม่ออก “ถ้าผมบอกว่ามันไม่ใช่แค่เอกสารล่ะ ริน... แต่มันคือ ‘คำเตือน’” “คำเตือนจากคนตายเนี่ยนะ?” รินรดาแค่นหัวเราะ ทว่าแววตาของเธอกลับไม่ได้ขำตามไปด้วย เธอหยิบแฟ้มเอกสารที่เขาวางทิ้งไว้ขึ้นมาพลิกดู ลายเซ็นของผู้มีอำนาจในแฟ้มนั้นทำให้มือของเธอชะงัก “อัครพล... นี่มันลายเซ็นของอัครพลไม่ใช่เหรอ? ทำไมถึงมีชื่อเขาอยู่ในรายงานการวิจัยลับของสถาบันพันธุกรรมเมื่อยี่สิบปีก่อน?” ความเงียบเข้าปกคลุมห้องทำงาน เมฆาลุกขึ้นยืน ร่างสูงโปร่งของเขาดูซูบตอบลงถนัดตาจากความเครียดที่สะสมมาหลายวัน เขาเดินอ้อมโต๊ะไปหาเธอ ดึงแฟ้มในมือเธอออกอย่างแผ่วเบาแต่หนักแน่น “อัครพลไม่ได้เป็นแค่นักธุรกิจที่บริจาคเงินให้การกุศลอย่างที่สังคมเข้าใจ” เมฆากระซิบ น้ำเสียงของเขาแหบพร่า “เขาคือ ‘ผู้คุมกฎ’ ของบางสิ่งที่ถูกลืม และเอกสารชุดนี้... คือกุญแจที่จะกระชากหน้ากากของเขาออกมา แต่มันมีราคาที่ต้องจ่าย” รินรดานิ่งงัน เธอพยายามวิเคราะห์ความจริงที่ซ่อนอยู่ภายใต้อารมณ์ของเมฆา “นายกำลังจะบอกว่าการตายของครอบครัวนาย ไม่ใช่แค่อุบัติเหตุ?” “มันคือพิธีกรรม” เมฆาตอบสั้นๆ ก่อนจะหยิบแหวนขึ้นมาอีกครั้ง คราวนี้เขาสวมมันลงบนนิ้วนางข้างซ้ายทันที ราวกับมีแรงดึงดูดประหลาดที่ทำให้โลหะเย็นเฉียบนั้นแนบสนิทไปกับผิวหนัง ทันใดนั้น ความรู้สึกเหมือนเข็มพันเล่มทิ่มแทงเข้าสู่ปลายนิ้วทำให้เขาต้องกัดฟันแน่นจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปน “เมฆา! นายเป็นอะไรไป!” รินรดาถลาเข้ามาประคองตัวเขาไว้ แต่เมฆากลับผลักเธอออกเบาๆ ด้วยสัญชาตญาณของการป้องกันตัว สายตาของเขาเริ่มพร่าเลือน ลวดลายบนแหวนเริ่มเปล่งแสงสีแดงเรืองรองออกมาอีกครั้ง ครั้งนี้มันรุนแรงจนสะท้อนเป็นสีเลือดบนใบหน้าของเขา ภาพในหัวของเมฆาฉายชัดขึ้นเป็นฉากๆ... ห้องแล็บมืดมิด... เสียงกรีดร้องที่ถูกกลบด้วยเสียงเครื่องจักร... และใบหน้าของชายคนหนึ่งที่ยิ้มให้เขาผ่านกระจกเงา ชายที่มีใบหน้าเหมือนเขาไม่มีผิดเพี้ยน—ทว่าดวงตานั้นกลับว่างเปล่าราวกับหลุมดำที่ไร้ก้นบึ้ง “อย่ามอง...” เมฆาคราง เสียงนั้นไม่ใช่ของเขา แต่มันฟังดูเหมือนเสียงที่ดังก้องมาจากก้นบึ้งของประวัติศาสตร์ “ริน... ออกไปจากที่นี่!” รินรดาไม่ฟัง เธอพยายามคว้าข้อมือเขาไว้ ทว่าสิ่งที่สัมผัสได้กลับไม่ใช่เนื้อหนังปกติ แต่มันร้อนผ่าวราวกับเตาหลอม เธอมองเห็นอักขระแปลกประหลาดที่ค่อยๆ ปรากฏขึ้นบนผิวหนังของเมฆา มันลามขึ้นไปตามแขนเหมือนรอยสักที่กำลังมีชีวิต และในวินาทีที่เธอคิดจะร้องขอความช่วยเหลือ ประตูห้องทำงานก็ถูกกระแทกเปิดออกอย่างแรง ร่างของชายชุดดำสามคนก้าวเข้ามาพร้อมกับอาวุธครบมือ โดยมีชายร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสั่งตัดเนี้ยบก้าวตามเข้ามาติดๆ รอยยิ้มที่ดูใจดีตามสื่อต่างๆ บัดนี้ดูบิดเบี้ยวและน่าสะพรึงกลัวเมื่ออยู่ภายใต้แสงไฟสลัว อัครพลกวาดสายตามองทั้งคู่ด้วยความสมเพช ก่อนจะขยับยิ้มมุมปากที่แฝงไปด้วยความอำมหิต “ตามหาความจริงที่ถูกฝังไว้อยู่หรือ เมฆา? น่าเสียดายที่คนอย่างแก... เกิดมาเพื่อเป็นเพียงภาชนะให้ของสิ่งนั้นได้หวนคืนสู่โลกอีกครั้งเท่านั้นเอง” เขายกมือขึ้นสั่งการ ชายชุดดำขยับเข้ามาล้อมรอบพวกเขาทั้งคู่ไว้แน่น ทว่าในจังหวะนั้นเอง อักขระสีแดงบนมือของเมฆาก็ระเบิดแสงจ้าจนทุกคนในห้องต้องยกมือขึ้นป้องตา และสิ่งที่หลุดออกมาจากปากของเมฆากลับไม่ใช่คำขอร้อง แต่เป็นประโยคคำสั่งที่ดังสนั่นราวกับเสียงฟ้าร้อง “กรงขังที่พวกแกสร้างขึ้น... ถึงเวลาที่มันจะต้องพังทลายลงเสียที!” ก่อนที่เมฆาจะก้าวเข้าหาอัครพล รินรดาก็สังเกตเห็นบางอย่างที่ทำให้หัวใจของเธอหยุดเต้น... รอยสลักที่แหวนเปลี่ยนรูปไปจนกลายเป็นตราประทับเดียวกับที่ปรากฏอยู่บนสร้อยคอของอัครพลอย่างไม่ผิดเพี้ยน! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางไปกับผมในปริศนาสุดเข้มข้นนี้ครับ - เมทริกซ์ซีโร่