การตัดสินใจของรินรดา

"คุณกำลังเล่นกับไฟที่พร้อมจะเผาคุณให้มอดไหม้เป็นจุล รินรดา..." เสียงทุ้มต่ำของเมฆาดังลอดออกมาจากความมืดของมุมห้องทำงาน ร่างสูงโปร่งยืนกอดอกพิงผนังเบื้องหลังเงาสลัว ใบหน้าครึ่งหนึ่งถูกกลืนหายไปกับความมืดมิด มีเพียงแสงไฟสีส้มสลัวจากตึกระฟ้าภายนอกที่สาดส่องกระทบสันจมูกโด่งเป็นคมและแววตาคู่คมกริบที่กำลังจ้องมองเธอราวกับจะทะลวงผ่านเข้าไปถึงก้นบึ้งของหัวใจ รินรดาสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อระงับอาการสั่นเทาปลายนิ้ว เธอยืนอยู่หน้ากระจกเงาบานใหญ่ในห้องชุดส่วนตัว มือบางข้างหนึ่งกำลังจัดปกเสื้อสูทสีเข้มให้เข้าที่อย่างใจเย็น ทั้งที่ความจริงแล้วหัวใจของเธอกำลังเต้นระรัวราวกับกลองศึก เธอย่อมรู้ดีกว่าใครว่าอัครพลไม่ใช่แค่ชายวัยกลางคนผู้ทรงอิทธิพลในแวดวงธุรกิจ แต่เขาคือ "ปีศาจ" ที่ซ่อนตัวอยู่ภายใต้หน้ากากสุภาพบุรุษผู้ใจบุญ และเป็นคนที่อยู่เบื้องหลังการตายอันเป็นปริศนาของครอบครัวเมฆา รวมถึงเบาะแสทั้งหมดที่เธอกับเมฆาตามล่ามาแรมปี "ถ้าฉันไม่เล่น แล้วใครจะเป็นคนถือไม้ขีดไฟนั้นล่ะ เมฆา" รินรดาหันกลับมาเผชิญหน้ากับชายหนุ่ม น้ำเสียงของเธอราบเรียบแต่มั่นคง แฝงไว้ด้วยความดื้อรั้นที่ทำให้เมฆาต้องขมวดคิ้วมุ่น "มันอันตรายเกินไป อัครพลไม่ใช่คนที่จะปล่อยให้หนูทดลองเดินหลุดออกไปจากกรงได้ง่ายๆ เขามີสัญชาตญาณของนักล่า และคุณกำลังเดินเข้าไปหาปากเสือด้วยความสมัครใจ" เมฆาก้าวเท้าออกจากมุมมืด ช้าๆ ทว่ามั่นคง เขายืนประจันหน้ากับเธอ ระยะห่างระหว่างทั้งคู่เหลือเพียงไม่กี่คืบ กลิ่นอายความเยือกเย็นและบุคลิกอันสุขุมของชายหนุ่มแผ่ซ่านจนบรรยากาศรอบตัวตึงเครียด "แต่เบาะแสในมือเรามันตันแล้ว เมฆา เราไม่มีทางเข้าถึงเซิร์ฟเวอร์ลับของเขาได้เลย ถ้าไม่มีใครสักคนเข้าไปดึงความสนใจของเขาออกมาจากระบบหลักในคืนนี้" รินรดาเงยหน้าขึ้นสบตาเขา แววตาของอดีตนักข่าวสืบสวนไม่มีความหวาดกลัว เจือไว้ด้วยความเด็ดเดี่ยวที่ฉายชัด "การยอมเป็นเหยื่อล่อ... คือวิธีเดียวที่เราจะกระชากหน้ากากเขาออกมาได้" ความเงียบเข้าปกคลุมห้องทำงานชั่วขณะ มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานเบาๆ เมฆาจ้องมองใบหน้าหวานที่เปี่ยมด้วยความมุ่งมั่นนั้น เนิ่นนาน... นานจนหัวใจของรินรดาเริ่มเต้นผิดจังหวะ ไม่ใช่เพราะความกลัวต่อภารกิจเบื้องหน้า แต่เป็นเพราะความรู้สึกบางอย่างที่สะท้อนอยู่ในแววตาคู่ที่มักจะเยียบเย็นเสมอของชายหนุ่มตรงหน้า—มันคือความห่วงใยที่ถูกกักเก็บไว้ภายใต้กำแพงแห่งความเงียบงัน มือหนายื่นออกไปช้าๆ ปลายนิ้วอุ่นแตะเบาๆ ที่พวงแก้มเนียนอย่างระมัดระวัง ราวกับกลัวว่าหากออกแรงมากกว่านี้ ภาพตรงหน้าจะสลายหายไปในอากาศ เมฆาถอนหายใจยาว แววตาสั่นไหววูบหนึ่งก่อนจะกลับมานิ่งสนิทตามเดิม "ผมไม่อยากเสียใครไปอีกแล้ว... รินรดา" เสียงทุ้มนั้นแผ่วเบาจนแทบกระซิบ แต่มันกลับหนักอึ้งดั่งก้อนหินที่ทับลงกลางอกของหญิงสาว "คุณไม่ได้กำลังจะเสียฉันไปหรอก เมฆา..." รินรดายกมือขึ้นทาบลงบนหลังมืออุ่นของเขา รอยยิ้มบางๆ ปรากฏขึ้นที่มุมปาก "ฉันแค่วางหมากตานี้ เพื่อให้เราชนะเกมต่างหาก" รถยนต์หรูสีดำสนิทเคลื่อนตัวเข้ามาจอดเทียบท่าหน้าคฤหาสน์หลังใหญ่สไตล์โคโลเนียลของอัครพล แสงไฟสว่างไสวจากโคมไฟระย้าคริสตัลภายในห้องโถงใหญ่สะท้อนผ่านกระจกหน้าต่างบานสูง รินรดากลั้นหายใจเฮือกใหญ่เมื่อประตูรถถูกเปิดออกโดยบอดี้การ์ดสวมสูทสีดำ ร่างเพรียวในชุดราตรีสั้นสีแดงเพลิงก้าวลงจากรถ ความมั่นใจและรอยยิ้มอันทรงเสน่ห์ถูกสวมทับลงบนใบหน้าทันที แปลงโฉมให้อดีตนักข่าวสาวกลายเป็นหญิงสาวผู้เย้ายวนและน่าค้นหา ก้าวแรกที่เหยียบลงบนพื้นหินอ่อนขัดเงาของคฤหาสน์ สายตาหลายคู่ก็หันมาจับจ้อง รินรดารู้ดีว่าเธอกำลังตกเป็นเป้าสายตา แต่เธอกลับเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย กวาดสายตามองไปรอบห้องโถงกว้างที่เต็มไปด้วยนักธุรกิจและบุคคลมีหน้ามีตาในสังคมชั้นสูง "ไม่นึกเลยว่าจะได้พบคุณที่นี่... คุณรินรดา" เสียงทุ้มกังวานดังขึ้นจากบันไดวนเบื้องบน อัครพลในชุดสูทตัดเย็บอย่างประณีตยืนอยู่บนขั้นบันได รอยยิ้มพึงใจระบายอยู่บนใบหน้าคมคายตามวัย แววตาคมกริบราวกับเหยี่ยวจ้องมองลงมาที่เธอด้วยความสนใจใคร่รู้ รินรดายิ้มรับ ก้าวเท้าเดินขึ้นบันไดไปทีละก้าวอย่างสง่างาม โดยไม่รู้เลยว่า ทุกย่างก้าวของเธอนั้น ได้ก้าวเข้าสู่ "กับดัก" ที่อีกฝ่ายเตรียมไว้รอท่าอยู่แล้วเช่นกัน... ขณะเดียวกัน ที่มุมมืดนอกรั้วคฤหาสน์ เมฆากำลังนั่งอยู่หลังพวงมาลัยรถยนต์สีเข้ม หน้าจอแท็บเล็ตบนคอนโซลรถแสดงสัญญาณชีพจรและตำแหน่งของรินรดาอย่างแม่นยำ นิ้วเรียวกำพวงมาลัยแน่นจนข้อต่อขึ้นสีขาว ขณะที่ดวงตาคู่คมจ้องมองภาพจากกล้องจิ๋วที่ติดอยู่บนปกเสื้อของหญิงสาวไม่กี่กระพริบตา ทุกอย่างกำลังดำเนินไปตามแผน... จนกระทั่งเสียงแจ้งเตือนจากระบบแฮกข้อมูลดังขึ้นเบาๆ บนหน้าจอของเมฆา ไฟล์ลับที่พวกเขาตามหาถูกเปิดออก แต่ทว่า... สถานะการเชื่อมต่อไม่ได้มาจากเซิร์ฟเวอร์หลักในห้องทำงานของอัครพลตามที่คาดการณ์ไว้ หากแต่มันมาจาก *คอมพิวเตอร์ส่วนตัวที่ตั้งอยู่ในห้องนอนของอัครพล* ซึ่งมีรหัสผ่านระดับสูงสุดที่คนนอกไม่มีวันรู้! เมฆาเบิกกว้างด้วยความตกใจ เมื่อตระหนักได้ทันทีว่า... อัครพลไม่ได้ถูกหลอกให้ตายใจ แต่เขากำลัง "ต้อน" ให้รินรดาเดินเข้ามาติดกับด้วยความสมัครใจตั้งแต่แรก ก่อนที่เมฆาจะทันได้กดปุ่มสื่อสารเพื่อสั่งให้รินรดารถอยออกมา หน้าจอแท็บเล็ตก็ดับวูบลงทันที พร้อมกับสัญญาณภาพและเสียงที่ตัดขาดสะบั้นลงอย่างกะทันหัน ความมืดมิดเข้าปกคลุมห้องโดยสาร มีเพียงเสียงหัวใจของเขาที่เต้นรัวระส่ำด้วยความหวาดวิตกที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านความระทึกขวัญนี้ไปด้วยกัน แล้วพบกันใหม่ในตอนต่อไปนะครับ **เมทริกซ์ซีโร่**