นาทีวิกฤต

"ถ้าเธอขยับอีกนิดเดียว รอยขีดข่วนบนฮาร์ดไดรฟ์ตัวนั้นจะกลายเป็นหลักฐานชิ้นสุดท้าย ที่บอกว่ามีคนเคยมายืนอยู่ตรงนี้... และฉันรับรองได้เลยว่า อัครพลคงไม่ใจดีพอยอมให้เธอกลับออกไปทางประตูหน้าหรอกนะ รินรดา" น้ำเสียงทุ้มต่ำเย็นเยียบดังขึ้นจากมุมมืดของห้องเอกสารชั้นแปด อาคารสำนักงานใหญ่ของกลุ่มบริษัทในเครือโภคินโภคทรัพย์ เสียงนั้นไม่ได้ดังพอจะเล็ดลอดออกไปนอกบานประตูหนาหนักที่ถูกลงกลอนอย่างแน่นหนา แต่กลับชัดเจนก้องกังวานอยู่ในโสตประสาทของหญิงสาวราวกับเสียงกระซิบจากยมบาล รินรดาสะدุดลมหายใจ ก้อนเนื้อในอกกระแทกซี่โครงจนเจ็บแปลب แสงไฟสีส้มสลัวจากหลอดนีออนกระพริบติดๆ ดับๆ นอกหน้าต่างสาดส่องเงาร่างสูงใหญ่ของชายในชุดสูทสีเข้มให้ทาบทับลงบนร่างของเธอ เขาก้าวออกมาจากเงามืด ช้าๆ ทว่ามั่นคง เสียงรองเท้าหนังกระทบพื้นหินขัดดัง ก๊อบ... ก๊อบ... แต่ละก้าวเปรียบเสมือนเวลาในชีวิตของเธอกำลังนับถอยหลัง เธอพยายามควบคุมมือที่สั่นเทาไม่ให้ทำแฟลชไดรฟ์ในมือหล่นลงพื้น นัยน์ตาคู่คมภายใต้กรอบแว่นบางเฉียบของหัวหน้าฝ่ายรักษาความปลอดภัยจ้องมองเธอด้วยแววตาสมเพชและกระหายเลือด เขายกยิ้มมุมปากอย่างผู้เหนือกว่า มือขวาลูบด้ามปืนพกสั้นที่เหน็บอยู่ข้างเอวอย่างใจเย็น "ไม่คิดเลยว่านักข่าวสาวน้ำดีที่ผันตัวมาเป็นหนูสกปรก จะกล้าปีนขึ้นมาถึงรังของราชสีห์" ชายคนนั้นกล่าวต่อ น้ำเสียงเย้ยหยันบาดลึก "เอกสารชุดนั้น... มันไม่ใช่สิ่งที่คนมีความรู้อย่างเธอควรจะเอาชีวิตมาทิ้งด้วยซ้ำ" รินรดาถอยหลังจนแผ่นหลังชนเข้ากับชั้นวางเอกสารเหล็กความสูงจรดเพศ แฟลชไดรฟ์ในมือเปียกชื้นไปด้วยเหงื่อ เธอรู้ดีว่าหนทางรอดแทบไม่มีเหลือ หากเธอส่งข้อมูลนี้ไปไม่ได้ ความพยายามตลอดสามปีที่ผ่านมาของเธอและเมฆาจะพังทลายลงในพริบตาเดียว และที่สำคัญที่สุด... ชีวิตของเธอก็กำลังจะจบลงที่นี่ ชายคนนั้นชักปืนออกจากซอง เหล็กสีดำสนิทสะท้อนแสงไฟวับวาม เขายกปากกระบอกปืนขึ้นเล็งตรงมาที่กลางหน้าอกของเธออย่างไร้ความลังเล "ลาภอันประเสริฐที่สุดในตอนนี้ คือการตายอย่างไร้ร่องรอย... ลาก่อนครับ คุณรินรดา" นิ้วชี้ค่อยๆ เกี่ยวไกปืน แรงกดเพิ่มขึ้นทีละน้อย... *เพล้ง!* เสียงกระจกหน้าต่างด้านหลังแตกกระจายดังสนั่นหวั่นไหว เศษแก้วคมกริบปลิวว่อนไปทั่วห้องราวกับหิมะสีเงินในฤดูหนาวที่บิดเบี้ยว ร่างหนึ่งพุ่งทะยานผ่านความมืดเข้ามาอย่างไร้เสียงเตือน แรงกระแทกอันมหาศาลพุ่งเข้าชนหัวหน้าฝ่ายรักษาความปลอดภัยจนเซถลาล้มลงไปกองกับพื้น ปืนในมือกระเด็นหลุดมือไถลไปไกลใต้โต๊ะทำงาน "เมฆา!" รินรดาอุทานออกมาด้วยความตกใจและโล่งใจในคราเดียวกัน เมฆาในชุดแจ็คเก็ตหนังสีดำสนิท ใบหน้ามีรอยฟกช้ำเล็กน้อยจากการปีนป่ายโครงสร้างเหล็กด้านนอกตึกความสูงแปดชั้น นัยน์ตาคมกริบของเขาคู่นั้นเต็มไปด้วยประกายเพลิงแห่งความโกรธเกรี้ยวที่ถูกเก็บกดไว้ใต้ความสุขุมเยือกเย็น เขากดร่างของชายฉกรรจ์ไว้กับพื้นด้วยเข่าข้างหนึ่ง หมัดขวาซัดเข้าที่ใบหน้าของอีกฝ่ายอย่างแม่นยำและหนักหน่วงจนเกิดเสียงเนื้อกระทบกันอื้ออึง "แก...!" ชายคนนั้นพยายามขัดขืน คว้าคอเสื้อของเมฆาไว้ แต่เมฆาเร็วกว่า เขาใช้ศอกกระแทกเข้าที่ลิ้นปี่จนอีกฝ่ายจุกจนหน้าเขียว อากาศในปอดถูกรีดออกจนหมดสิ้น เสียงครางฮือเล็ดลอดออกมาจากลำคอ "ถ้าแกยังไม่อยากตายที่นี่... ก็เงียบซะ" เสียงของเมฆากระซิบต่ำลอดไรฟัน มันเหี้ยมเกรียมและเต็มไปด้วยอำนาจมืดจนแม้แต่คนที่ผ่านความเป็นความตายมาโชกโชนอย่างหัวหน้าฝ่ายรักษาความปลอดภัยยังต้องตัวสั่นเทา เมฆากดน้ำหนักลงไปอีกนิดจนได้ยินเสียงกระดูกลั่นเบาๆ ก่อนที่สติของชายคนนั้นจะดับวูบลงคาเท้า ห้องทั้งห้องกลับมาตกอยู่ในความเงียบงันอีกครั้ง มีเพียงเสียงหอบหายใจถี่กระชั้นของรินรดาและเมฆาที่ดังแข่งกับเสียงเครื่องปรับอากาศ เมฆาลุกขึ้นยืนช้าๆ เขากวาดสายตามองไปรอบห้องอย่างระแวดระวัง ก่อนจะหันกลับมามองหญิงสาวที่ยืนตัวสั่นอยู่ข้างชั้นวางเอกสาร แววตาที่แข็งกร้าวเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความห่วงใยที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความเงียบขรึม "คุณเป็นอะไรไหม" เมฆาเอ่ยถาม เสียงของเขาเบานุ่มกว่าปกติเล็กน้อย "ฉัน... ฉันไม่เป็นไรค่ะ... เอ๊ย ไม่เป็นไรครับ" รินรดาเผลอพูดติดขัดด้วยความตื่นตระหนก เธอสูดหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติกลับคืนมา "เกือบไปแล้ว... ถ้าคุณมาหล้ากว่านี้อีกแค่วินาทีเดียว ฉันคง..." เมฆาเดินเข้าไปใกล้ เขายื่นมือออกไปหยิบแฟลชไดรฟ์ที่เธอกุมไว้แน่นออกจากมือเรียวที่ยังคงสั่นระริก นิ้วมือของเขาสัมผัสกับปลายนิ้วของเธอเบาๆ ความอุ่นจากฝ่ามือของเขาถ่ายทอดความมั่นคงให้เธอกลับคืนมาทีละน้อย "ผมบอกแล้วว่าอย่าทำอะไรบุ่มบ่ามคนเดียว" เมฆาเอ่ยเสียงเรียบ แต่แฝงด้วยความดุเล็กน้อย สายตาคมกวาดมองสำรวจตามเนื้อตัวของเธอเพื่อความแน่ใจว่าไม่มีบาดแผล "ที่นี่ไม่ใช่สนามเด็กเล่น รินรดา... พวกมันรู้ตัวแล้วว่าเรากำลังตามหาอะไร" "แต่เราก็ได้ข้อมูลมาแล้ว" รินรดาชูแฟลชไดรฟ์อีกอันขึ้นให้เขาดู "นี่คือรายชื่อบัญชีลับทั้งหมดที่เชื่อมโยงกับคดีของครอบครัวคุณ และรวมถึงเส้นทางการเงินที่อัครพลใช้ซื้อความยุติธรรม... ทุกอย่างอยู่ในนี้หมดแล้ว" เมฆารับแฟลชไดรฟ์ดอกนั้นมาถือไว้ นัยน์ตาคู่นคมจ้องมองวัตถุชิ้นเล็กๆ ในมือ ภาพความทรงจำอันเจ็บปวดเมื่อสิบปีก่อนผุดขึ้นมาในหัว ราวกับภาพยนตร์ซ้ำซากที่ฉายวนเวียนไม่รู้จบ ความแค้นที่ถูกฝังกลบไว้ภายใต้รอยยิ้มเยือกเย็นและการทำงานอย่างเงียบเชียบกำลังจะได้รับการชำระสะงั้น ทว่า... ก่อนที่ใครจะได้ทันเอ่ยคำพูดใดเพิ่มเติม เสียงสัญญาณเตือนภัยสีแดงฉานก็พลันสว่างวาบขึ้นทั่วทั้งชั้น ประตูเหล็กนิรภัยทางเข้าห้องที่ควรจะปิดตาย กลับค่อยๆ เลื่อนเปิดออกด้วยระบบอัตโนมัติจากศูนย์กลาง พร้อมกับเสียงฝีเท้าจำนวนมากที่กำลังเร่งรีบวิ่งตรงมาทางนี้ เสียงรองเท้าคอมแบทกระทบพื้นดังสนั่นหวั่นไหว ประหนึ่งฝูงมรณะที่กำลังพุ่งตรงมายังเหยื่อในกรงขัง เมฆาหันขวับไปมองที่ประตูก่อนจะกวาดสายตามองหน้าต่างที่แตกละเอียดด้านหลัง เขาขมวดคิ้วแน่นเมื่อเห็นแสงไฟฉายจากโดรนรักษาความปลอดภัยลอยวนเวียนอยู่ด้านนอกตึก "ดูเหมือนว่าเราจะไม่ได้ออกไปทางประตูหน้าแล้วล่ะครับ" เมฆาหันมามองหน้าเธอ น้ำเสียงจริงจังไร้ซึ่งความลังเล เขาเอื้อมมือไปคว้าข้อมือของเธอไว้กระชับ "จับผมไว้ให้แน่น... ทางเดียวที่เราจะรอดออกไปจากที่นี่ คือการกระโดดลงไปเกาะสลิงเครนก่อสร้างด้านนอก" รินรดามองหน้าชายหนุ่มผู้เป็นทั้งที่พึ่งและปริศนาในคราวเดียวกัน หัวใจของเธอเต้นระรัวไม่ใช่เพราะความกลัวความตาย แต่เป็นเพราะความบ้าบิ่นของแผนการที่เขากำลังจะทำ "คุณบ้าไปแล้วเหรอ เมฆา! นั่นมันความสูงแปดชั้นนะ!" เธอร้องทักด้วยความตกใจ "ผมไม่เคยมีเวลาไหนที่สติครบถ้วนเท่าตอนนี้มาก่อนหรอกครับ..." เมฆาดึงตัวเธอเข้ามาชิดวงแขน กระชับเสื้อแจ็คเก็ตให้มั่นคง ขณะที่เงาร่างของเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยนับสิบชีวิตปรากฏขึ้นที่หน้าประตูห้อง พร้อมกับปากกระบอกปืนที่ยกขึ้นเล็งตรงมาที่พวกเขาทั้งสองคน "วิ่ง!" ขอขอบคุณทุกท่านที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปในความมืดมิดนี้ด้วยกันนะครับ - เมทริกซ์ซีโร่ -