ข้อเสนอจากศัตรู

“มูลค่าของความเงียบที่คุณต้องการ... มันสูงพอที่จะซื้อวิญญาณของคนทั้งตระกูลที่ตายไปแล้วหรือยังครับ คุณอัครพล?” คำถามของเมฆาดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันที่กดทับห้องทำงานส่วนตัวของอัครพล บรรยากาศภายในห้องนั้นอบอวลไปด้วยกลิ่นยาสูบราคาแพงและไอเย็นจากเครื่องปรับอากาศที่ตัดจนเงียบกริบ อัครพลไม่ได้ตอบในทันที เขายังคงประคองแก้วคริสตัลที่มีของเหลวสีอำพันแกว่งไกวอยู่ภายในอย่างใจเย็น สายตาที่ผ่านโลกมามากของเขาจ้องมองไปยังตัวเลขบนหน้าจอแท็บเล็ตที่วางอยู่บนโต๊ะไม้โอ๊กตัวใหญ่ “คุณเป็นคนฉลาดนะเมฆา” อัครพลเอ่ยขึ้น น้ำเสียงราบเรียบแต่ทว่าเย็นเยียบ “การที่คุณพยายามรื้อฟื้นเถ้าถ่านที่ควรจะดับไปนานแล้วขึ้นมา นอกจากจะทำให้มือคุณเลอะเทอะโดยใช่เหตุ มันยังอาจทำให้คนที่คุณพยายามปกป้อง... ต้องหายไปจากวงโคจรของชีวิตแบบไม่เหลือแม้แต่ร่องรอย” รินรดาที่นั่งอยู่ข้างกายเมฆาขยับตัวเล็กน้อย แววตาของเธอวาวโรจน์ด้วยความโกรธแค้น เธอพยายามควบคุมจังหวะการหายใจ ไม่ให้ความรู้สึกที่สุมอยู่ในอกแสดงออกมาให้ศัตรูเห็น มือของเธอที่ซ่อนอยู่ใต้โต๊ะกำแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ เธอรู้ดีว่าอัครพลไม่ได้เพียงแค่ขู่ แต่นั่นคือคำเตือนสุดท้ายก่อนที่พายุจะโถมเข้าใส่ “รอยจารึกที่ครอบครัวผมทิ้งไว้ มันมีค่ามากกว่าเงินที่คุณกองอยู่ตรงหน้า” เมฆากล่าวพลางเอนหลังพิงเก้าอี้หนังอย่างมั่นคง ใบหน้าของเขาเรียบเฉยจนยากจะคาดเดาความรู้สึก “คุณกำลังกลัวอะไรหรือครับ? กลัวว่าถ้าความจริงถูกเปิดเผย อาณาจักรที่คุณสร้างมาด้วยเลือดและคราบน้ำตาคนอื่นจะพังทลายลงในพริบตา?” อัครพลหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงนั้นแหบแห้งและน่าสยดสยอง เขาเลื่อนแท็บเล็ตไปตรงหน้าเมฆา ตัวเลขบนหน้าจอนั้นไม่ใช่จำนวนเงินธรรมดา แต่มันคือเลขบัญชีต่างประเทศที่มียอดเงินที่สามารถซื้ออิสรภาพไปได้ตลอดชีวิต พร้อมกับเอกสารลับบางอย่างที่หากหลุดออกไป คนที่เมฆารักที่สุดอาจต้องตกเป็นเป้าหมายทันที “โลกนี้ไม่ได้ขับเคลื่อนด้วยความถูกต้องเสมอไปหรอกครับเมฆา” อัครพลโน้มตัวไปข้างหน้า สายตาของเขามุ่งตรงไปยังเมฆาเหมือนสัตว์ร้ายที่กำลังต้อนเหยื่อเข้ามุม “มันขับเคลื่อนด้วย 'ราคา' ที่เหมาะสม คุณมีเวลาตัดสินใจจนถึงเที่ยงคืนวันนี้ เลือกระหว่างเงินก้อนนี้เพื่อเริ่มชีวิตใหม่ในที่ที่ไม่มีใครรู้จักคุณ หรือเลือกที่จะฝังตัวเองลงไปพร้อมกับความลับที่คุณไม่มีปัญญาจะเปิดเผย” เมฆานิ่งไป อดีตที่พยายามหนีห่างกลับหลอนสะท้อนเข้ามาในความคิด เขาเห็นภาพครอบครัวในวันนั้น ภาพรอยยิ้มสุดท้ายก่อนที่ทุกอย่างจะกลายเป็นเถ้าถ่าน ความเจ็บปวดที่ซ่อนอยู่ภายใต้ใบหน้าที่สงบนิ่งสั่นไหววูบหนึ่ง แต่ก่อนที่เขาจะทันได้เอ่ยปาก รินรดาก็แทรกขึ้นมาด้วยน้ำเสียงที่เด็ดขาด “คุณเข้าใจผิดไปอย่างหนึ่ง อัครพล” รินรดามองสบตาอัครพลโดยไม่หลบเลี่ยง “คนอย่างพวกเราไม่ได้สู้เพื่อเงิน และเราก็ไม่ได้สู้เพื่อตัวเอง... เราสู้เพื่อให้คนอย่างคุณได้รู้ว่า สุดท้ายแล้วเงาที่ตามหลอกหลอนคุณอยู่ทุกคืนวัน มันไม่เคยมีวันจางหายไปไหน” อัครพลหุบยิ้มทันที แววตาที่เคยนิ่งสงบเปลี่ยนเป็นดุดัน เขาหยิบรีโมทตัวเล็กข้างกายขึ้นมากดเบาๆ ทันใดนั้น ไฟในห้องก็ดับวูบลง เหลือเพียงแสงสลัวจากหน้าต่างบานใหญ่ที่เผยให้เห็นเงาดำของชายฉกรรจ์สองคนที่ยืนเฝ้าอยู่ที่ประตู ทั้งสองคนถืออุปกรณ์บางอย่างที่ดูเหมือนตัวส่งสัญญาณความถี่ต่ำ เสียงแหลมเล็กเริ่มดังขึ้นในหัวของเมฆาและรินรดาจนทั้งคู่ต้องยกมือขึ้นกุมขมับ “ข้อเสนอของผม... มีวันหมดอายุเสมอ” อัครพลลุกขึ้นยืนช้าๆ เงาของเขาบนผนังดูขยายใหญ่และน่าเกรงขาม “ในเมื่อพวกคุณเลือกทางที่ยากลำบาก ผมก็คงต้องทำตามกติกาของโลกในแบบที่ผมถนัด” เมฆากัดฟันแน่น พยายามใช้สมาธิเพื่อสู้กับเสียงรบกวนในโสตประสาท เขารู้ดีว่าอัครพลไม่ได้แค่ขู่ แต่เขากำลังเตรียมการบางอย่างที่เลวร้ายกว่านั้น ทันใดนั้นโทรศัพท์มือถือของเมฆาก็ดังขึ้น เป็นสายเรียกเข้าจากเบอร์ปริศนาที่เขาไม่คุ้นเคย เขาตัดสินใจรับสายในขณะที่ยังต้องฝืนทนกับเสียงประหลาดนั่น “ถอยออกมาซะเมฆา... ถ้ายังอยากเห็นรินรดามีชีวิตรอดไปถึงพรุ่งนี้” เสียงปลายสายไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็นเสียงของคนที่เขาคิดว่าตายไปแล้วตั้งแต่วันที่ครอบครัวเขาถูกสังหาร เมฆาเบิกตากว้าง ความเย็นวาบแล่นผ่านสันหลังเมื่อเขาเห็นเงาของใครบางคนก้าวออกมาจากมุมมืดหลังม่านหน้าต่าง บุคคลนั้นสวมชุดสีดำสนิทพร้อมกับเล็งอาวุธมาที่รินรดาโดยตรง ความลับที่เขารักษามาตลอดชีวิต กำลังจะถูกเปิดเผยด้วยการทรยศที่เจ็บปวดที่สุดในวินาทีนี้เอง ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านช่วงเวลาที่แสนบีบคั้นนี้ไปพร้อมกับผม เมทริกซ์ซีโร่ นะครับ