คำสารภาพที่สายเกินไป

กลิ่นคาวสนิมเหล็กและกลิ่นอับชื้นของห้องใต้ดินอับทึบ คือสิ่งเดียวที่ต้อนรับการมาเยือนของพวกเราในยามวิกาลนี้ ประตูเหล็กบานหนาถูกผลักเปิดออกด้วยแรงของเมฆา แสงไฟฉายสาดส่องตัดความมืดเข้าไปภายใน เผยให้เห็นร่างของชายชราผู้กุมความลับทั้งหมดของคดีรอยจารึกมรณะกำลังฟุบกราบอยู่กับโต๊ะไม้เก่าๆ ทว่า สัญญาณชีพของเขาได้ดับสูญไปก่อนที่ความจริงข้อสุดท้ายจะถูกเอื้อนเอ่ยออกมาเสียแล้ว "สายเกินไป... เขากำจัดพยานปากเอกของเราตัดหน้าไปเพียงไม่กี่ก้าว" เสียงทุ้มต่ำของเมฆารlอดไรฟันออกมา แววตาของชายหนุ่มวับโรจน์ด้วยความโกรธเกรี้ยวที่ถูกสะกดกลั้นไว้ภายใต้ใบหน้าอันเรียบเฉย รินรดาที่ก้าวตามหลังมาติดๆ รีบทรุดตัวลงตรวจสอบชีพจรที่ลำคอของร่างไร้ลมหายใจนั้น ก่อนจะส่ายหน้าช้าๆ เป็นการยืนยันความสูญเสียที่ไม่มีวันเรียกคืน "ไม่มีร่องรอยการต่อสู้... พิษชนิดออกฤทธิ์เร็วแบบไร้สีไร้กลิ่น อัครพลส่งสาส์นเตือนเราชัดเจนแล้วว่า เขารู้ทุกความเคลื่อนไหว" รินรดากล่าวด้วยน้ำเสียงสั่นเครือเล็กน้อย พลางกวาดสายตามองไปรอบห้องที่ถูกรื้อค้นจนข้าวของกระจัดกระจาย แต่สิ่งสำคัญที่สุด เอกสารต้นฉบับที่ผู้ให้ข้อมูลคนแรกเก็บรักษาไว้ด้วยชีวิต กลับหายลับไปอย่างไร้ร่องรอย เมฆาไม่ตอบคำถาม เขาเดินเข้าไปใกล้ร่างไร้วิญญาณนั้น มือหนาเอื้อมไปหยิบเศษกระดาษชิ้นเล็กๆ ที่ถูกกำไว้แน่นในมือของผู้ตายขึ้นมาดู มันคือรอยจารึกสัญลักษณ์ประหลาดที่คุ้นตา คล้ายกับรอยแผลเป็นบนแผ่นหลังของบิดาเขาในคืนวันวาน รอยจารึกที่นำพาความหายนะมาสู่ครอบครัว และกำลังไล่ล่าทำลายทุกคนที่พยายามขุดคุ้ยความจริง "คุณเมฆา ดูนี่สิคะ... เอ่อ ขออภัยครับ ผมหมายถึง คุณเมฆา ดูนี่สิครับ" รินรดาเอ่ยทักขึ้นด้วยความตกใจ เมื่อสังเกตเห็นรอยหมึกจางๆ ที่มุมโต๊ะไม้ เมฆารีบส่องไฟฉายตามรอยนิ้วมือที่จารึกข้อความสุดท้ายไว้ มันเป็นตัวเลขพิกัด GPS และรหัสผ่านชุดหนึ่ง ซึ่งถูกเขียนด้วยเลือดหยดสุดท้ายก่อนที่ลมหายใจเฮือกสุดท้ายจะหลุดลอยไป ชายหนุ่มจ้องมองตัวเลขเหล่านั้นด้วยความครุ่นคิด สมองอันปราดเปรื่องประมวลผลอย่างรวดเร็ว พิกัดนี้ไม่ได้อยู่ในเมือง แต่ทว่ามันมุ่งตรงไปยังคลังสินค้าเก่าริมอ่าวท่าเรือ ซึ่งเป็นเขตอิทธิพลมืดโดยตรงของอัครพล "เขาไม่ได้แค่ต้องการฆ่าปิดปาก... แต่เขากำลังท้าทายเราให้เดินเข้าไปในกับดัก" เมฆาเอ่ยขึ้น น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงไว้ด้วยความดุดันที่พร้อมจะแผดเผาทุกสิ่งที่ขวางหน้า บรรยากาศภายในห้องใต้ดินกลับมาเงียบงันอีกครั้ง มีเพียงเสียงหยดน้ำจากท่อระบายน้ำที่ดังเป็นจังหวะคั่นกลางระหว่างความตึงเครียด รินรดากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เธอมองเสี้ยวหน้าของชายหนุ่มผู้เป็นคู่คิดในยามวิกฤตนี้ แม้จะรู้ว่าหนทางข้างหน้าคือปากเหวแห่งความตาย แต่เธอก็ไม่คิดที่จะถอยหลังกลับเช่นกัน "เราจะไปที่นั่นกันใช่ไหมครับ" รินรดาถามย้ำเพื่อความแน่ใจ เมฆาหันมามองเธอ แววตาที่เคยแข็งกร้าวอ่อนลงชั่วขณะ ความเป็นห่วงถูกซ่อนไว้ภายใต้ความเงียบงัน ก่อนที่เขาจะพยักหน้าช้าๆ เป็นเชิงอนุญาตและคำตอบในตัว "ใช่ครับ... เราต้องไป แม้ว่านั่นจะเป็นหลุมศพที่พวกมันขุดรอไว้แล้วก็ตามที" ทั้งคู่ก้าวออกจากห้องใต้ดินมรณะแห่งนั้น ทิ้งไว้เพียงร่างไร้วิญญาณและคำสารภาพที่ถูกฝังกลบไปตลอดกาล ทว่า ในขณะที่รถยนต์คันเก่งกำลังพุ่งทะยานฝ่าความมืดของถนนสายเปลี่ยวเพื่อมุ่งหน้าสู่ท่าเรือริมอ่าว เสียงโทรศัพท์มือถือของเมฆาก็แผดเสียงดังขึ้นทำลายความเงียบ หน้าจอแสดงเบอร์โทรเข้าเป็น "เบอร์แปลก" ที่ไม่มีบันทึกชื่อไว้ เมฆากดรับสายทันทีโดยไม่ลังเล ปลายสายไม่มีเสียงพูดคุย มีเพียงเสียงลมหายใจแผ่วเบา และเสียงดนตรีคลาสสิกคุ้นหูที่ดังคลอเบาๆ ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ประจำตัวของอัครพล *"ยินดีต้อนรับสู่บทบาทใหม่ครับ... คุณเมฆา น่าเสียดายที่คุณมาช้าไปหน่อย ไม่อย่างนั้นคุณอาจจะได้ฟังคำสารภาพจากปากของเขาด้วยตัวเอง แต่ไม่ต้องห่วงครับ ของขวัญชิ้นต่อไปที่ผมเตรียมไว้ให้คุณที่ท่าเรือ... มันน่าตื่นเต้นกว่าศพแก่ๆ นั่นเยอะนัก"* สายถูกตัด IทAพSทันที พร้อมกับที่ไฟหน้าของรถบรรทุกสิบล้อคันใหญ่พุ่งพรวดออกมาจากทางแยกด้านข้างด้วยความเร็วสูง มันพยายามพุ่งชนประสานงากลางลำตัวรถของพวกเขาอย่างจัง! เมฆาหักพวงมาลัยหลบอย่างเฉียดฉิว รถยนต์หมุนคว้างไปตามแรงเหวี่ยงท่ามกลางเสียงเอี๊ยดอ๊าดของยางรถที่เสียดสีกับพื้นถนนอย่างรุนแรง ก่อนที่สติจะหลุดลอยไปและรถจะหยุดนิ่งสนิทชิดขอบทาง เมฆากลับเหลือบไปเห็นเงาร่างปริศนาร่างหนึ่งยืนกางร่มสีดำสนิทอยู่ภายใต้แสงไฟริมทาง เงานั้นยกมือขึ้นโบกทักทายมาทางพวกเขาอย่างใจเย็น พร้อมกับรอยยิ้มมุมปากที่สะท้อนผ่านกระจกมองข้าง... และร่างนั้นไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็น "คนที่ควรจะตายไปแล้วเมื่อสิบปีก่อน" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางค้นหาความจริงในความมืดนี้ไปด้วยกันนะครับ — เมทริกซ์ซีโร่