สายสืบในเงามืด

"แกไม่ได้บอกฉันว่าไฟล์ลับชุดนั้นถูกคัดลอกออกไปตั้งแต่วันอังคาร" เสียงของเมฆาเรียบสนิท ทว่ามันกลับหนักแน่นราวกับค้อนเหล็กที่ทุบลงบนแผ่นกระจกจนแตกร้าว บรรยากาศภายในห้องทำงานส่วนตัวที่เคยเงียบสงบกลับเต็มไปด้วยแรงกดดันที่มองไม่เห็น เขายืนหันหลังให้ประตู มือข้างหนึ่งถือแก้ววิสกี้ที่ยังไม่ได้ดื่ม จ้องมองเงาสะท้อนของตัวเองผ่านกระจกหน้าต่างบานสูงที่มืดสนิท รินรดานิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง หญิงสาวกอดอกแน่น สายตาของเธอที่เคยฉายแววมั่นใจกลับวูบไหวเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะปรับให้กลับมานิ่งสนิทราวกับหน้ากาก "ฉันเพิ่งตรวจสอบบันทึกการเข้าถึงข้อมูลระบบคลาวด์เมื่อกี้เมฆา นายก็รู้ว่าอัครพลมีวิธีฝังมัลแวร์ที่แยบยลแค่ไหน" เธอกล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล แต่ในหูของเมฆามันกลับฟังดูแปร่งหูอย่างประหลาด เมฆาหมุนตัวกลับช้าๆ ดวงตาคมกริบของเขากวาดมองใบหน้าของหญิงสาวที่เขาไว้ใจที่สุดตลอดหลายเดือนที่ผ่านมา เขาไม่ได้ตอบโต้ด้วยอารมณ์ แต่เขากำลังอ่าน 'จังหวะ' ของคนตรงหน้า ความเงียบภายในห้องยืดเยื้อจนได้ยินเสียงลมหายใจของกันและกัน "อัครพลเก่งเรื่องเทคโนโลยีก็จริง แต่มันไม่ใช่นิสัยของเขาที่จะทิ้งร่องรอยของการคัดลอกไฟล์ไว้ให้เราตามเจอได้ง่ายๆ เว้นเสียแต่ว่า... เขาจงใจทิ้งไว้ให้เราเห็น" เมฆาขยับยิ้มที่มุมปาก แต่มันไม่ใช่รอยยิ้มที่สื่อถึงความสุข หากแต่เป็นรอยยิ้มของคนที่เพิ่งมองเห็นกับดักของตัวเอง "นายกำลังจะบอกว่ามีคนในจงใจปล่อยข้อมูลเหรอ?" รินรดาเลิกคิ้ว ถามกลับด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบเกินไป "ฉันไม่ได้บอกว่ามีใครทำ แต่ข้อมูลที่หายไป มันไม่ใช่แค่ข้อมูลชุดนั้น รินรดา" เมฆาก้าวเดินช้าๆ เข้าไปหาเธอจนระยะห่างลดเหลือเพียงไม่กี่นิ้ว "มันคือรหัสผ่านของเซฟเฮาส์ที่ฉันเพิ่งเปลี่ยนเมื่อวานตอนเที่ยง มีแค่คนสองคนในโลกที่รู้เรื่องนี้... คือฉัน กับเธอ" รินรดาชะงักไปเล็กน้อย มือของเธอที่ซ่อนอยู่ข้างลำตัวกำแน่นขึ้นจนเห็นเส้นเลือดชัดเจน เธอเงยหน้าสบตากับเมฆาโดยไม่หลบเลี่ยง แววตาของเธอเปลี่ยนจากความกังวลเป็นความนิ่งเฉยที่น่าสะพรึงกลัว "นายกำลังสงสัยฉันอยู่สินะ" เสียงของเธอแผ่วเบาลงแต่ทว่าทรงพลัง "ฉันไม่ได้สงสัยรินรดา" เมฆาหยิบโทรศัพท์มือถือเครื่องหนึ่งออกมาจากกระเป๋ากางเกง วางลงบนโต๊ะไม้โอ๊กตัวเข้ม "ฉันแค่กำลังพยายามหาเหตุผลว่า ทำไมที่อยู่ของเซฟเฮาส์ถึงไปโผล่อยู่ในข้อความที่ถูกส่งเข้าเครื่องของมือขวาอัครพลเมื่อสิบนาทีที่แล้ว" รินรดาไม่ตอบ เธอเพียงแค่นิ่งค้างราวกับรูปปั้น ความสัมพันธ์ที่เคยสร้างมาด้วยความเชื่อใจพังทลายลงในชั่วพริบตา เมฆาสังเกตเห็นจุดผิดปกติเล็กน้อยที่คอเสื้อของเธอ—เข็มกลัดที่เขาเคยให้เป็นของขวัญเมื่อเดือนก่อน แต่มันดูหนาผิดปกติ "แกะมันออกสิ" เมฆาสั่งเสียงเย็น "เมฆา... นายกำลังทำอะไร" "ฉันบอกให้แกะเข็มกลัดนั่นออก หรือจะให้ฉันเป็นคนทำเอง" รินรดาเม้มริมฝีปากแน่น เธอก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยอัตโนมัติ มือที่สั่นเทาเอื้อมไปแตะที่เข็มกลัดตัวนั้น ความลังเลฉายชัดอยู่ในดวงตาของเธอ แต่ในจังหวะที่เธอกำลังจะปลดมันออก เสียงฝีเท้าที่ดังแว่วมาจากโถงทางเดินด้านนอกก็ทำให้ทั้งคู่หยุดชะงัก เสียงเคาะประตูสามครั้งที่คุ้นเคยดังขึ้น ทว่ามันไม่ใช่จังหวะปกติที่พวกเขานัดกันไว้ "คุณเมฆาครับ... ทางฝั่งอัครพลเริ่มเคลื่อนไหวแล้ว" เสียงของ 'ธันวา' ลูกน้องคนสนิทดังลอดเข้ามาจากด้านนอก "และผมเกรงว่า... แผนที่เราวางไว้จะไม่มีทางสำเร็จ ถ้าคนใกล้ตัวคุณยังส่งข้อมูลให้มันอยู่แบบนี้" รินรดาสะดุ้งสุดตัว เธอหันไปมองประตูด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความตกใจ ในขณะที่เมฆายังคงจ้องมองเธอด้วยความเย็นชาที่ไม่มีวันละลาย ประตูด้านหลังเปิดออกช้าๆ ไม่ใช่ธันวาที่ก้าวเข้ามา แต่กลับเป็นชายร่างสูงในชุดสูทสีดำที่ดูคุ้นตาคนหนึ่ง ซึ่งเมฆาไม่เคยคิดว่าจะได้เห็นหน้าเขาในที่แห่งนี้ "ยินดีที่ได้พบอีกครั้ง เมฆา" ชายคนนั้นกล่าวพลางยิ้มเย็น "ดูเหมือนว่ารินรดาจะทำงานพลาดไปนิดหน่อยนะ เลยต้องให้ผมเข้ามาจัดการเรื่อง 'เศษขยะ' ด้วยตัวเอง" รินรดาทรุดตัวลงกับพื้น รอยยิ้มบนใบหน้าของเธอหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความหวาดกลัวที่ปะทุขึ้น เมฆาขยับถอยหลังหนึ่งก้าว มือของเขาแตะไปที่ด้ามปืนที่ซ่อนอยู่ใต้เสื้อสูท เตรียมพร้อมสำหรับสถานการณ์ที่เลวร้ายที่สุด เขาเพิ่งตระหนักได้ในเสี้ยววินาทีนั้นว่าศัตรูไม่ได้มีแค่คนเดียว แต่คนทรยศตัวจริง... กำลังยืนอยู่ข้างหลังเขาในวินาทีนี้เอง ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านปมปริศนาในตอนนี้ไปกับผมนะครับ เมทริกซ์ซีโร่