มิตรภาพที่เริ่มก่อตัว

"คุณกำลังเล่นกับไฟโดยที่ไม่รู้เลยว่าใครเป็นคนถือไม้ขีดไฟอยู่ รินรดา" เมฆาวางแฟ้มเอกสารสีซีดลงบนโต๊ะไม้โอ๊กเก่าคร่ำคร่า เสียงกระดาษกระทบพื้นผิวไม้ดังชัดเจนในความเงียบงันของห้องสมุดส่วนตัวที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายของกระดาษเก่าและฝุ่นผงที่ลอยวนเวียนในอากาศ เขามองสบตาหญิงสาวตรงหน้า สายตาที่เคยเย็นชาและไร้ที่มาที่ไปบัดนี้กลับมีความไหววูบคล้ายคลื่นที่ซัดกระทบฝั่ง รินรดาไม่หลบสายตา เธอขยับแว่นสายตาเล็กน้อย ก่อนจะโน้มตัวลงมาจนกระทั่งลมหายใจของเธอกับเขาสามารถรับรู้ถึงกันได้ "ถ้าฉันกลัวไฟ ฉันคงไม่ก้าวเข้ามาในโลกของคุณตั้งแต่แรกหรอก เมฆา... หรือคุณอยากจะบอกว่า ความจริงที่อยู่ในเอกสารชุดนี้ มันน่ากลัวเกินกว่าที่ผู้หญิงคนหนึ่งจะรับไหว?" เมฆาแค่นยิ้มที่มุมปาก มือหนาหยิบแก้ววิสกี้ที่วางอยู่ข้างตัวขึ้นมาหมุนวน ความเย็นของแก้วแก้วไม่ได้ทำให้เขารู้สึกสงบลงเลยแม้แต่น้อย เขารู้ดีว่ารินรดาไม่ใช่แค่คู่คิด แต่เธอคือรอยร้าวที่เริ่มขยายตัวในหัวใจที่เขาปิดตายมาตลอดหลายปี "ไม่ใช่เรื่องน่ากลัวหรอกครับ แต่มันคือเรื่องของ 'ราคา' ที่ต้องจ่าย" เขาขยับตัวเข้ามาใกล้ พลางลดเสียงลงจนเหลือเพียงเสียงกระซิบ "อัครพลไม่ได้แค่ทำธุรกิจสีเทา เขาสร้างอาณาจักรขึ้นบนซากปรักหักพังของคนที่ขวางทาง และครอบครัวผม... ก็เป็นหนึ่งในนั้นที่คุณพยายามจะขุดขึ้นมา" รินรดาชะงักไปครู่หนึ่ง เงาจากโคมไฟตั้งโต๊ะทอดผ่านใบหน้าคมสวยของเธอ ทำให้เขามองเห็นความอ่อนไหวที่ซ่อนอยู่ใต้มาดนักข่าวสาวผู้ทรนง "ฉันรู้อยู่แล้วว่ามันไม่ใช่เรื่องบังเอิญที่ฉันได้รับมอบหมายให้มาทำคดีนี้... แต่เมฆาครับ คุณไม่ได้อยู่คนเดียวอีกต่อไปแล้ว" มือบางของเธอวางทาบทับลงบนหลังมือของเขาโดยไม่ตั้งใจ ความอบอุ่นที่ส่งผ่านผิวสัมผัสนั้นราวกับกระแสไฟฟ้าอ่อนๆ ที่ทำให้ความแข็งกร้าวของเมฆาสั่นคลอน เขาไม่ได้ชักมือหนี แต่นิ่งงันไปราวกับถูกมนต์สะกด ในจังหวะนี้เอง ระยะห่างระหว่างทั้งสองลดน้อยลงจนเหลือเพียงเส้นกั้นบางๆ ของความไว้ใจและความลับ "ทำไมคุณถึงยอมเสี่ยงขนาดนี้?" เมฆาถามเสียงแผ่ว สรรพนามที่ใช้เปลี่ยนไปโดยไม่รู้ตัว "เพื่อความจริงในข่าว? หรือเพื่ออะไรที่มากกว่านั้น?" รินรดานิ่งไปครู่ใหญ่ นัยน์ตาของเธอสะท้อนแสงไฟที่วูบไหวราวกับเปลวเทียนที่กำลังจะดับ "เพราะตั้งแต่ที่ฉันเห็นคุณยืนอยู่หน้าป้ายหลุมศพในวันฝนตก... ฉันไม่เคยหยุดตั้งคำถามได้เลยว่า ผู้ชายที่ซ่อนความเจ็บปวดไว้ใต้ใบหน้าที่นิ่งเฉยคนนี้ ต้องการให้มีใครสักคนมองเห็นเขาบ้างไหม" คำพูดนั้นจี้เข้าที่กลางใจของเมฆา เขารู้สึกเหมือนกำแพงน้ำแข็งที่เขาสร้างขึ้นเพื่อป้องกันตนเองกำลังถูกละลายด้วยความจริงใจของเธอ ความรู้สึกที่เขาไม่เคยอนุญาตให้เกิดขึ้นกำลังก่อตัวขึ้นช้าๆ ท่ามกลางความมืดมิดที่รายล้อมรอบตัว เขากำลังจะเอ่ยปากตอบ ทว่าทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ที่คุ้นเคยของใครบางคนก็ดังขึ้นที่หน้าประตูห้องสมุด มันไม่ใช่เสียงฝีเท้าของพ่อบ้านคนสนิท แต่เป็นจังหวะการเดินที่มั่นคง เยือกเย็น และแสดงอำนาจในแบบที่เขารู้จักดี ประตูห้องไม้โอ๊กถูกผลักออกช้าๆ เมฆารีบผละจากรินรดาพร้อมกับเก็บเอกสารลงใต้โต๊ะทันที แสงจากโถงทางเดินสาดเข้ามาอาบใบหน้าของชายผู้ก้าวเข้ามาใหม่ เขาอยู่ในชุดสูทสั่งตัดเนี้ยบกริบ นัยน์ตาคู่นั้นเยียบเย็นดุจน้ำแข็งขั้วโลก "คุยอะไรกันอยู่หรือครับ? ดูเหมือนผมจะพลาดช่วงเวลาที่น่าสนใจไปนะ" อัครพลก้าวเข้ามาในห้องพร้อมรอยยิ้มที่เคลือบยาพิษ พลางหันมามองรินรดาด้วยสายตาที่ทำให้เธอรู้สึกราวกับถูกเชือดเฉือนด้วยใบมีดที่มองไม่เห็น "คุณรินรดา... นักข่าวฝีมือดีผู้มุ่งมั่น ผมว่าคุณน่าจะรู้นะครับว่าการเข้ามาในบ้านหลังนี้โดยไม่ได้รับเชิญ บางครั้งมันอาจจะนำไปสู่เรื่องราวที่ไม่คาดฝัน" เมฆาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง จ้องมองศัตรูคู่อาฆาตด้วยแววตาดุดัน แต่ก่อนที่เขาจะทันได้เอ่ยอะไร รินรดาก็หยิบซองจดหมายสีขาวที่เธอซ่อนไว้ในกระเป๋าถือขึ้นมาวางบนโต๊ะต่อหน้าอัครพล "ไม่ต้องเชิญหรอกค่ะ เพราะสิ่งที่ฉันจะมอบให้คุณ... คือหลักฐานชิ้นสุดท้ายที่จะเปลี่ยนทุกอย่างในบริษัทของคุณไปตลอดกาล" อัครพลชะงัก รอยยิ้มที่มุมปากเริ่มจางหายไปแทนที่ด้วยความเย็นชาที่น่าสะพรึงกลัว ในขณะที่เมฆาเบิกตากว้างเมื่อเห็นตราประทับบนซองจดหมายนั้น... มันคือตราสัญลักษณ์เดียวกับที่ติดอยู่บนเครื่องประดับของพ่อเขาก่อนวันที่ท่านจะจากไปอย่างปริศนา หวังว่าทุกท่านจะตื่นเต้นไปกับก้าวต่อไปของความสัมพันธ์และความลับที่กำลังจะถูกเปิดเผยนะครับ เมทริกซ์ซีโร่