การล่มสลายของพันธมิตร

“เสียงที่สั่นเครือของคุณในตอนนี้... ช่างน่าสมเพชกว่าตอนที่เรานั่งลงเซ็นสัญญาบนโต๊ะอาหารหรูหราราคาแพงเมื่อสามเดือนก่อนเสียอีกนะครับ ท่านรองผู้ว่าการ” ความเงียบงันภายในห้องทำงานส่วนตัวที่ปิดทึบ แข็งกระด้างราวกับห้องขังเดี่ยว เมฆายืนอยู่ริมหน้าต่างบานใหญ่ที่ถูกปิดตายด้วยม่านทึบแสง ร่างสูงโปร่งในชุดสูทสีเข้มยืนกอดอก สายตาคมกริบทอดมองชายวัยกลางคนผู้มีเหงื่อกาฬไหลโทรมกายอย่างน่าสมเพช อรรถสิทธิ์ทรุดตัวลงนั่งบนโซฟาหนังราคาแพง มือที่ถือแก้ววิสกี้สั่นเทาจนของเหลวสีอำพันกระฉลากระเซ็นเปื้อนข้อมือ เอกสารลับจำนวนสามแฟ้มที่กระจัดกระจายอยู่บนโต๊ะตรงหน้าคือหลักฐานชิ้นสำคัญที่ตอกฝาโลงพันธมิตรที่เคยเหนียวแน่นให้แตกกระเจิงในชั่วข้ามคืน “คุณกำลังเล่นกับไฟ เมฆา... อัครพลไม่มีวันปล่อยให้คนที่ทรยศเขาตายดีหรอกนะ!” อรรถสิทธิ์พยายามเค้นเสียงขู่คำราม แม้ดวงตาจะเบิกกว้างด้วยความหวาดกลัว “อัครพลเหรอครับ?” เมฆาย้อนถาม น้ำเสียงราบเรียบแต่เย็นเยียบจนบาดลึกถึงขั้วหัวใจ “คนที่กำลังจะจมน้ำตาย มักจะไขว่คว้าหาท่อนไม้ท่อนสุดท้ายเสมอ แต่ท่านลืมไปหรือเปล่าครับว่า... ท่อนไม้ท่อนนั้นถูกผมตัดรากถอนโคนไปตั้งแต่สัปดาห์ก่อนแล้ว” บรรยากาศในห้องตึงเครียดจนแทบหยุดหายใจ รินรดาที่นั่งเงียบอยู่มุมห้องมานานเปิดแฟ้มเอกสารในมือพลิกดูหน้าสุดท้าย เธอมองหน้าอรรถสิทธิ์ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความผิดหวังระคนสมเพช ผู้ชายคนนี้เคยเป็นหนึ่งในฟันเฟืองสำคัญที่ใช้ความอยุติธรรมบดขยี้ชีวิตครอบครัวของเมฆาเมื่อหลายปีก่อน แต่วันนี้... เมื่ออำนาจและผลประโยชน์สั่นคลอน สัญชาตญาณดิบของการเอาตัวรอดก็ทำให้สุนัขป่าในฝูงเดียวกันหันมาแว้งกัดกันเอง “ผมไม่ได้อยากทรยศ...” อรรถสิทธิ์เปลี่ยนท่าที เสียงของเขาอ่อนลง ร้องขอความเห็นใจอย่างน่าสมเพช “พวกเราแค่ทำตามคำสั่ง... ถ้าฉันไม่ทำ ครອບครัวของฉันก็จะไม่ปลอดภัย คุณก็รู้ว่าอัครพลมันเป็นคนยังไง เมฆา... ช่วยผมเถอะ ผมมีข้อมูลบัญชีลับที่สวิสเซอร์แลนด์ แลกกับการปล่อยให้ผมออกนอกประเทศ...” เมฆาไม่ตอบทันที เขาย่างสามขุมเข้าไปหาอรรถสิทธิ์ ช้าๆ ทว่ามั่นคง เสียงรองเท้าหนังกระทบพื้นผิวไม้ดังสะท้อนก้องในความเงียบ ร่างสูงโน้มตัวลงไปกระซิบข้างใบหูของคนที่กำลังหวาดผวา “คนที่เลือกเดินเรือในพายุย่อมรู้อยู่แล้วนะครับว่าจะต้องพบกับอะไร... บนเส้นทางสายเลือดนี้ ไม่มีที่ยืนสำหรับคนขี้ขลาดหรอกครับ” รินรดาลุกขึ้นยืน เธอปิดแฟ้มเอกสารเสียงดังสนั่นจนอรรถสิทธิ์สะดุ้งสุดตัว “คุณคิดจะหนีไปตอนนี้มันสายเกินไปแล้วค่ะ... เอ๊ย... สายเกินไปแล้วนะครับ ท่านรอง” เธอกล่าวแก้ไขสรรพนามและน้ำเสียงให้รัดกุมตามสัญชาตญาณ “หลักฐานทั้งหมดถูกส่งไปยังสำนักงานป้องกันและปราบปรามการทุจริต รวมถึงสื่อมวลชนอิสระเรียบร้อยแล้ว ในอีกไม่ถึงชั่วโมง... ตำรวจจะมาเคาะประตูห้องนี้” ใบหน้าของอรรถสิทธิ์ซีดเผือดจนไร้สีเลือด เขาอ้าปากพะงาบๆ ราวกับปลาขาดน้ำ ความจริงที่ว่าพันธมิตรที่เคยร่วมมือกันทำชั่วกำลังแยกย้ายกันหนีเอาตัวรอด และเขาคือเบี้ยตัวแรกที่ถูกเขี่ยทิ้งออกจากกระดานอย่างไม่ใยดี “พวกคุณมันปีศาจ...” อรรถสิทธิ์พึมพำด้วยเสียงอันแผ่วเบา “พวกเราเป็นแค่กระจกเงาที่สะท้อนผลกรรมที่คุณสร้างขึ้นต่างหากล่ะครับ” เมฆากล่าวเรียบๆ ก่อนจะผายมือเชิญให้อรรถสิทธิ์เดินไปที่ประตู ซึ่งในขณะนั้นเอง เสียงเคาะประตูก็จลังขึ้นสามครั้งอย่างเป็นทางการ ทว่า ก่อนที่รินรดาจะทันได้ก้าวไปบิดลูกบิดประตู เสียงโทรศัพท์มือถือส่วนตัวของเมฆาก็แผדเสียงกรีดร้องทำลายความเงียบขึ้นมาเสียก่อน เมฆาขมวดคิ้วเล็กน้อย หยิบเครื่องมือสื่อสารขึ้นมาดูหน้าจอ ปลายสายคือสายลับที่เขา,ส่งไปประกบตัวอัครพลอย่างใกล้ชิด ทว่าสิ่งที่ได้ยินจากปลายสายกลับทำให้ดวงตาคมกริบของเมฆาเบิกกว้างขึ้นเป็นครั้งแรกในรอบหลายเดือน *“คุณเมฆาครับ... แผนล่มแล้วครับ! ตัวจริงของอัครพลไม่ได้อยู่ที่คฤหาสน์... และตอนนี้ คนที่เราคิดว่าเป็นหัวหน้าใหญ่ในเครือข่าย... เพิ่งถูกพบเป็นศพถูกฆ่าตัดตอนในห้องนิรภัย!”* ลมหายใจของเมฆาสะดุดกึกลงทันที รินรดาหันขวับมามองสีหน้าของชายหนุ่มที่เปลี่ยนไปอย่างฉับพลัน พร้อมๆ กับเสียงฝีเท้าจำนวนมากที่กำลังวิ่งกรูขึ้นมาบนบันไดตึก เสียงโลหะกระทบกันของอาวุธและเสียงตะโกนสั่งการดังลั่นจากด้านนอก ไม่ใช่ตำรวจ... และไม่ใช่คนของอรรถสิทธิ์ที่พวกเขารู้จัก “เมฆา... เกิดอะไรขึ้น?” รินรดากระซิบถาม หัวใจเต้นรัวด้วยความตื่นตระหนก เมฆาหันกลับมามองประตูห้องที่กำลังถูกกระแทกจากด้านนอกอย่างแรง พร้อมกับตระหนักได้ทันทีว่า... พวกเขาไม่ได้กำลังเป็นผู้ล่าอีกต่อไปแล้ว แต่กำลังเดินเข้าสู่ "กับดัก" ที่ถูกวางไว้ล่วงหน้าอย่างสมบูรณ์แบบโดยใครอีกคน... ใครบางคนที่กุมไพ่เหนือกว่าพวกเขาทุกคนมาโดยตลอด! ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านความมืดมิดนี้ไปด้วยกันนะครับ - เมทริกซ์ซีโร่