ความแค้นที่รอวันชำระ

หน้าจอแท็บเล็ตบนโต๊ะทำงานกระจกใสสะท้อนแสงสีฟ้าสว่างวาบ ตัดกับความมืดมิดภายในห้องทำงานส่วนตัวของเมฆา บรรยากาศรอบตัวเงียบสงบจนได้ยินเพียงเสียงลมหายใจแผ่วเบาของตนเอง ทว่าในใจกลับร้อนรุ่มดั่งเปลวเพลิงที่ถูกสุมด้วยเชื้อเพลิงแห่งกาลเวลา นิ้วเรียวยาวชะงักค้างอยู่เหนือแป้นพิมพ์ชั่วขณะ ดวงตาคมกริบกวาดมองข้อความที่ถูกร่างขึ้นอย่างประณีตบรรจงทุกตัวอักษร มันไม่ใช่แค่จดหมายเปิดผนึก แต่มันคือประกาศิตแห่งการล้างบาง รินรดายืนกอดอกพิงกรอบประตู สายตาจับจ้องแผ่นหลังกว้างของชายหนุ่มด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ความกังวลฉายชัดผ่านแววตาคู่สวย แต่ลึก and ลงไปแล้ว เธอกลับสัมผัสได้ถึงแรงกระเพื่อมอันรุนแรงของพายุที่กำลังจะโหมกระหน่ำ "คุณแน่ใจแล้วหรือครับ เมฆา" น้ำเสียงของเธอเจือความลังเลเล็กน้อย ยามเมื่อก้าวเข้ามาหยุดยืนใกล้โต๊ะทำงาน "การเปิดหน้าชนกับอัครพลผ่านพื้นที่สาธารณะแบบนี้ เท่ากับคุณตบหน้าผู้มีอิทธิพลคนนั้นต่อหน้าธารกำนัล... มันไม่มีทางถอยหลังกลับได้อีกแล้วนะ" เมฆาลดมือลงจากแป้นพิมพ์อย่างช้าๆ เขายังไม่หันกลับไปมองหญิงสาวทันที ดวงตาเบือนออกไปนอกหน้าต่างกระจก มองทิวทัศน์ยามค่ำคืนของเมืองใหญ่ที่เต็มไปด้วยแสงไฟระยิบระยับ ทว่าเบื้องหลังแสงสีเหล่านั้น ซ่อนเร้นไว้ด้วยความเน่าเฟะที่เขาใช้เวลาค่อนชีวิตกัดกร่อนเพื่อรอวันเปิดโปง "ถอยหลังหรือครับ รินรดา..." เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้น เรียบเรื่อยแต่ทรงพลัง "คุณก็รู้ดีว่าตลอดสิบปีที่ผ่านมา ผมไม่เคยมีทางถอยตั้งแต่ก้าวแรกที่สูญเสียครอบครัวไปแล้ว การใช้ชีวิตอยู่บนความเงียบงัน... มันทรมานเสียยิ่งกว่าความตาย" เขากดปุ่มส่งข้อความบนหน้าจอทันที *คลิก* เสียงสัญญาณดิจิทัลเบาหวิว แต่ก้องกังวานในความรู้สึกของคนทั้งคู่ ข้อความ ภาพหลักฐาน ลายเซ็น และร่องรอยเส้นทางการเงินที่เชื่อมโยงถึงอาณาจักรธุรกิจสีเทาของอัครพล ถูกกระจายออกสู่โลกออนไลน์ผ่านแพลตฟอร์มหลักทุกช่องทางในเสี้ยววินาที ณ คฤหาสน์หลังงามของอัครพล แสงไฟในห้องรับแขกสว่างจ้า เสียงแก้วไวน์ราคาแพงร่วงกระทบพื้นหินอ่อนแตกกระจาย เศษแก้วและของเหลวสีแดงฉานกระจัดกระจายราวกับคราบเลือด อัครพลยืนตัวสั่นด้วยความโกรธเกรี้ยว ใบหน้าบิดเบี้ยวจนแทบเสีย เขากำโทรศัพท์มือถือในมือแน่นจนข้อต่อนิ้วขึ้นสีขาว หน้าจอนั้นแสดงข้อความประกาศศึกจาก "เมฆา" ที่กำลังกลายเป็นไวรัลอันดับหนึ่งในชั่วพริบตา ยอดการแชร์พุ่งทะยานนับแสนครั้ง พร้อมกับเสียงวิพากษ์วิจารณ์จากสังคมที่เริ่มสั่นคลอนรากฐานอำนาจที่เขาสร้างมาตลอดชีวิต "ไอ้เด็กเวรนี่..." อัครพลเค้นเสียงลอดไรฟัน ดวงตาแดงก่ำเต็มไปด้วยจิตสังหาร "กล้าดียังไง... กล้าดียังไงมาเหยียบหน้ากูในบ้านของกูเอง!" เลขาฯ ส่วนตัวก้มหน้าคุดคู้อยู่มุมห้อง ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง บรรยากาศรอบตัวนายใหญ่แห่งอาณาจักรธุรกิจมืดตอนนี้ น่ากลัวเสียยิ่งกว่าสัตว์ป่าที่บาดเจ็บและรอคอยจะขย้ำทุกสิ่งที่ขวางหน้า "ท่านครับ... ทางกองบรรณาธิการข่าวและสำนักพิมพ์ต่างๆ เริ่มติดต่อเข้ามาขอสัมภาษณ์เรื่องนี้แล้วครับ รวมถึงเจ้าหน้าที่รัฐบางคนที่เคยรับผลประโยชน์..." เลขาฯ ละล่ำละลักรายงาน "ปิดปากพวกมันให้หมด!" อัครพลคำรามลั่น "ไม่ว่าจะใช้เงินเท่าไหร่ หรือต้องใช้วิธีไหน อย่าให้มีข่าวพวกนี้เล็ดลอดออกมาได้อีก! และ..." เขาสูดหายใจเข้าลึก 5 ดวงตาดุดันฉายแววเหี้ยมเกรียม "ตามตัวไอ้เมฆามาให้ฉันเป็นๆ ฉันจะหั่นมันเป็นชิ้นๆ แล้วเอาไปโยนให้ปลาในบ่อกิน!" ตัดกลับมาที่ห้องทำงานของเมฆา หน้าจอคอมพิวเตอร์แสดงกราฟิกการพุ่งขึ้นของยอดการเข้าถึงโพสต์ประกาศศึกอย่างรวดเร็วดั่งไฟลามทุ่ง เสียงแจ้งเตือนข้อความดังระรัวจนแทบฟังไม่ทัน รินรดามองตัวเลขเหล่านั้นด้วยความตื่นตะลึง เธอยอมรับในความกล้าหาญของชายหนุ่ม แต่ในขณะเดียวกัน ความหนAวเยือกก็แล่นริ้วขึ้นมาตามสันหลัง "ยอดแชร์ทะลุหแสนครั้งแล้วครับ เมฆา..." รินรดากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก "ปฏิกิริยาจากฝั่งนั้น... คงไม่ปล่อยเราไว้แน่" เมฆาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างกายกำยำภายใต้เสื้อเชิ้ตสีเข้มดูสงบนิ่งราวกับผิวน้ำในยามไร้ลมพัด แต่แววตาของเขากลับลุกโชนด้วยไฟแค้นที่รอวันชำระมาเนิ่นนาน "ผมไม่ได้คาดหวังให้เขาปล่อยเราอยู่แล้วครับ รินรดา" เมฆาหันมามองเธอ รอยยิ้มจางๆ ปรากฏขึ้นที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้มีความสุข แต่มันคือรอยยิ้มของผู้ที่เตรียมใจไว้พร้อมสำหรับจุดจบทุกรูปแบบ "หมากตานี้... เปิดฉากขึ้นแล้ว และคนที่จะเป็นฝ่ายกุมกระดานต่อจากนี้ไป... คือพวกเรา" เสียงฝีเท้าหนักหน่วงดังขึ้นแว่วๆ จากทางเดินด้านนอกห้อง ตามด้วยเสียงสัญญาณกันขโมยของตัวอาคารที่ดังสนั่นหวั่นไหวอย่างไร้สาเหตุ ไฟภายในห้องทำงานกะพริบติดๆ ดับๆ ก่อนจะดับสนิทลง เหลือเพียงแสงสลัวจากหน้าจอแท็บเล็ต รินรดาชะงักกึก คว้าแขนเมฆาไว้โดยอัตโนมัติ "เสียงอะไรนั่น..." เมฆาไม่ตอบ เขายกนิ้วขึ้นแตะริมฝีปากเป็นเชิงส่งสัญญาณให้เงียบ ดวงตาคมกริบกวาดมองไปที่ประตูห้องซึ่งปิดสนิท เงาดำทึบหลายสายทาบทับผ่านกระจกฝ้าด้านนอก เสียงรองเท้าหนังกระทบพื้นเข้ามาใกล้ทีละก้าว... ทีละก้าว... อย่างมั่น มือหนาของเมฆาเอื้อมไปหยิบวัตถุเย็นเฉียบลิ้นชักโต๊ะทำงานอย่างคุ้นเคย ก่อนที่ประตูห้องจะถูกถีบพังทลายเข้ามาด้วยแรงมหาศาล พร้อมกับการปรากฏตัวของชายชุดดำร่างยักษ์หลายคน และตรงกลางนั้น... คือบุคคลที่พวกเขานึกไม่ถึงที่สุด ที่ก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเยือกเย็นในความมืด ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านความมืดมิดนี้ไปด้วยกันนะครับ - เมทริกซ์ซีโร่