อำนาจที่สั่นคลอน

ตัวเลขสีแดงฉานบนหน้าจอโทรศัพท์มือถือไม่ได้เป็นเพียงแค่สัญลักษณ์ทางเศรษฐกิจ แต่มันคือหยดเลือดที่ค่อยๆ ไหลรินจากบาดแผลฉกรรจ์ของอาณาจักรธุรกิจที่อัครพลใช้เวลาค่อนขึ้นของชีวิตสร้างสมมา "ร่วงลงไปอีกสามจุดแปดเปอร์เซ็นต์... ในเวลาไม่ถึงสิบนาที" เสียงทุ้มต่ำของเลขาคนสนิทเอ่ยรายงานด้วยน้ำเสียงสั่นเทา มือที่ถือแท็บเล็ตชื้นเหงื่อจนเกือบจะหลุดร่วง อัครพลไม่ได้หันกลับไปมอง เขาเพียงแต่ยืนทอดสายตาผ่านกระจกใสบานยักษ์ของเพนต์เฮาส์หรูใจกลางเมือง เบื้องล่างคือมหานครที่ยังคงเคลื่อนไหวราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทว่าในโลกแห่งทุนนิยม ข่าวสารและการคาดเดาคือคมมีดที่เฉือนเนื้อเถือหนังได้รวดเร็วยิ่งกว่าอาวุธใดๆ อัครพลสูดลมหายใจเข้าลึก กลิ่นอายของความพ่ายแพ้เริ่มลอยคละคลุ้งอยู่ในอากาศรอบตัว เขาแค่นหัวเราะออกมาเบาๆ เสียงหัวเราะที่แห้งผากและเต็มไปด้วยความขุ่นเคือง "ไอ้เด็กนั่น... มันไม่ได้แค่ต้องการเล่นเกมธุรกิจกับฉัน" อัครพลพึมพำกับตัวเอง ดวงตาคมกริบหรี่ลงด้วยความแค้นเคือง "แต่มันกำลังต้อนฉันให้จนมุมเพื่อรอดูวินาทีที่ฉันสำลักความตาย" "เราควรจะทำอย่างไรดีครับท่าน? นักลงทุนเริ่มเทขายหุ้นอย่างไร้ทิศทาง สถาบันการเงินหลายแห่งเริ่มโทรศัพท์เข้ามาสอบถามสภาพคล่องแล้วครับ" เลขาหนุ่มกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก "ปล่อยให้พวกเขาขายไป..." อัครพลหมุนตัวกลับมาด้วยท่าทีที่สงบนิ่งอย่างน่ากลัว แม้ว่าเม็ดเหงื่อกาฬจะผุดขึ้นตามขมับ "คนพวกนั้นก็เหมือนฝูงไฮยีน่า ได้กลิ่นเลือดเมื่อไหร่ก็พร้อมจะรุมทึ้ง แต่พวกมันลืมไปว่า... เสือต่อให้แก่แค่ไหน เขี้ยวเล็บก็ยังฝังลึกถึงกระดูก" ในขณะเดียวกัน ที่มุมหนึ่งของห้องทำงานกว้างขวาง รินรดากำลังนั่งอยู่หน้าจอโน้ตบุ๊กส่วนตัว นิ้วเรียวยาวเคาะแป้นพิมพ์อย่างรวดเร็วเพื่อตรวจสอบกระแสข่าวและการเคลื่อนไหวในโลกออนไลน์ รายงานสืบสวนที่เธอรวบรวมมาตลอดหลายเดือนเริ่มส่งผลกระทบเป็นวงกว้าง การเปิดโปงความเชื่อมโยงระหว่างบริษัทนอมินีของอัครพลกับคดีฟอกเงินและการฮุบที่ดินโดยมิชอบถูกปล่อยออกไปในช่วงเวลาที่เหมาะสมที่สุด เหมือนกับการจุดชนวนระเบิดใต้ฐานรากที่สั่นคลอนอยู่แล้ว "ทุกอย่างเป็นไปตามแผนที่เมฆาคาดการณ์ไว้" รินรดากระซิบเบาๆ กับตัวเอง ขณะเหลือบมองไปยังชายหนุ่มที่ยืนอยู่ริมระเบียงอีกด้านหนึ่ง เมฆายืนกอดอกเงียบเชียบ ใบหน้าหล่อเหลาไร้รอยยิ้ม ดวงตาคู่คมจดจ้องไปยังภาพของตึกสำนักงานใหญ่ของอัครพลที่ตั้งตระหง่านอยู่ไม่ไกลนัก ลมยามบ่ายพัดปะทะเรือนผมของเขาจนยุ่งเหยิงเล็กน้อย แต่ท่าทีของเขากลับนิ่งสงบราวน้ำในบึงลึก ไม่มีร่องรอยของความสะใจ มีเพียงความว่างเปล่าที่น่ากลัว รินรดาลุกขึ้นเดินเข้าไปหา ชายหนุ่มรับรู้การมาถึงของเธอโดยไม่ต้องหันไปมอง "คุณดูไม่แปลกใจเลยสักนิด" รินรดากล่าวขึ้น น้ำเสียงเจือความกังวลเล็กน้อย "อัครพลไม่ใช่คนที่จะยอมจำนนใครง่ายๆ การที่หุ้นตกต่ำขนาดนี้ อาจทำให้เขาเลือกใช้ทางเลือกสุดท้าย... ทางเลือกที่อันตรายที่สุด" เมฆาหันมามองเธอ แววตาอ่อนลงชั่วขณะเมื่อสบเข้ากับดวงตาคู่สวยที่เต็มไปด้วยความห่วงใย "คนที่กุมอำนาจมาตลอดชีวิต ย่อมทนรับความจริงไม่ได้หรอกว่าตัวเองพ่ายแพ้" เมฆาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย "เขาจะพยายามดิ้นรนเพื่อคว้าทุกอย่างกลับคืนมา และในจังหวะที่เขากำลังขาดสติ... นั่นคือตอนที่เขาจะเผยจุดอ่อนที่แท้จริงออกมา" "คุณกำลังรอให้เขาเดินมาติดกับด้วยตัวเองสินะครับ/คะ..." รินรดานิ่งงันไปครู่หนึ่งก่อนจะเปลี่ยนคำพูดให้เหมาะสมกับสถานการณ์ "คุณกำลังรอให้เขาทำลายตัวเอง" "ผมไม่ได้บังคับให้เขาทำรินรดากรณีของครอบครัวผม..." เมฆาเว้นจังหวะ ดวงตาคมกริบวับวาวด้วยประกายแสงที่ยากจะคาดเดา "ผมแค่เปิดโอกาสให้เวรกรรมทำงานเร็วขึ้นเท่านั้นเอง" บรรยากาศระหว่างทั้งสองเงียบงันลงชั่วขณะ เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์มือถือของรินรดาดังขึ้นทำลายความเงียบ เธอหยิบมันขึ้นมาดู ปรากฏว่าเป็นข้อความจากแหล่งข่าวในสำนักงานคณะกรรมการกำกับ证券และตลาดหลักทรัพย์ (ก.ล.ต.) แจ้งว่ามีการตรวจสอบบัญชีฉุกเฉินกับบริษัทในเครือของอัครพลแล้ว รินรดากลืนน้ำลาย เธอเงยหน้าขึ้นมองเมฆาด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน ทั้งทึ่ง หวาดกลัว และนับถือในความลึกล้ำของแผนการนี้ "เกมนี้ใกล้จะถึงฉากสุดท้ายแล้ว..." รินรดากล่าวเสียงแผ่วเบา "ยังหรอก..." เมฆาส่ายหน้าช้าๆ สายตาเบนกลับไปมองท้องฟ้าที่เริ่มเปลี่ยนเป็นสีเทาครึ้ม "นี่เป็นเพียงแค่จุดเริ่มต้นของการชำระบัญชีที่แท้จริงต่างหาก" ในวินาทีนั้นเอง เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างเร่งรีบขัดจังหวะการสนทนา ประตูห้องเปิดผางออกโดยไม่รออนุญาต ร่างของชายในชุดสูททหารที่เคยเป็นมือขวาคนสนทรของพ่อเมฆาปรากฏตัวขึ้นด้วยใบหน้าซีดเผือด "คุณเมฆาครับ... เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ!" เสียงของอีกฝ่ายหอบสะท้าน "ทางฝั่งอัครพลไม่ได้นิ่งเฉยอย่างที่เราคิด... ตอนนี้ลูกน้องของเขากำลังบุกเข้าไปที่เซฟเฮาส์ลับ และเป้าหมายของพวกเขาไม่ใช่เงิน... แต่คือเอกสารตัวจริงชิ้นสุดท้ายที่เก็บไว้กับพยานปากเอก!" เมฆาหรี่ตาลงทันที รังสีอำมหิตแผ่ออกมาจากร่างของเขาราวกับคลื่นความร้อน รอยยิ้มเย็นเยียบปรากฏขึ้นที่มุมปาก แต่นัยน์ตากลับไร้ซึ่งความรู้สึกใดๆ ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านความมืดมิดนี้ไปด้วยกันนะครับ - เมทริกซ์ซีโร่