หมากเกมแรก

"ถ้าข้อมูลชุดนี้หลุดออกไป ไม่ใช่แค่หุ้นของอัครพลที่จะร่วงกราวรูด แต่มันหมายถึงเลือดที่จะต้องนองพื้นทั้งเมืองนะครับ" เสียงทุ้มต่ำของเมฆาดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันภายในห้องทำงานที่มืดมิด มีเพียงแสงสลัวจากหน้าจอแล็ปท็อปที่ฉายกราฟตัวเลขและรายชื่อบุคคลที่ทำให้อากาศรอบกายดูหนาวเหน็บ รินรดานั่งกอดอกอยู่บนเก้าอี้หนังฝั่งตรงข้าม ดวงตาคู่คมของเธอจ้องมองเพื่อนร่วมชะตากรรมด้วยความรู้สึกที่อ่านไม่ออก "คุณมั่นใจนะเมฆา ว่าชื่อที่อยู่ในสมุดเล่มนั้น... ไม่ใช่กับดัก" รินรดาถามพลางโน้มตัวไปข้างหน้า เสียงของเธอนิ่งสนิท ทว่าแฝงไปด้วยความกังวลที่พยายามซ่อนไว้ภายใต้ท่าทีเข้มแข็ง เมฆาไม่ตอบในทันที เขาปิดสมุดปกหนังเก่าคร่ำคร่านเล่มนั้นลงช้าๆ นิ้วเรียวยาวเคาะลงบนปกเบาๆ เป็นจังหวะที่ไร้ความปราณี "ลายเซ็นนี้ ผมจำได้แม่นยิ่งกว่าลายมือตัวเองเสียอีกครับริน คนที่เคยอุ้มผมตอนเด็ก คนที่เคยบอกว่าความยุติธรรมคือลมหายใจ... วันนี้เขากำลังเซ็นคำสั่งตายให้ครอบครัวผมเพื่อแลกกับเศษเงินของอัครพล" เขาหยิบแฟลชไดรฟ์สีเงินขึ้นมา พลิกดูด้วยสายตาที่เย็นชา ก่อนจะเสียบมันเข้ากับเครื่องแล็ปท็อป นิ้วมือของเขาขยับรัวเร็วบนแป้นพิมพ์เหมือนนักเปียโนที่กำลังบรรเลงเพลงแห่งการล่มสลาย "คุณจะเริ่มที่ใคร?" รินรดาถาม "สื่อที่ไร้ความกลัวที่สุด และหิวโหยความจริงมากที่สุด" เมฆาแสยะยิ้มที่มุมปาก "ผมส่งไฟล์แรกไปที่ 'สำนักข่าวอิสระส่องกล้อง' เรียบร้อยแล้วครับ ข้อมูลการโอนเงินเข้าบัญชีลับของอัครพลที่เชื่อมโยงกับโครงการพัฒนาเขตเศรษฐกิจใหม่... มันจะถูกเปิดเผยในหน้าหนึ่งของโซเชียลมีเดียในอีกสิบห้านาทีข้างหน้า" "นั่นเท่ากับคุณประกาศสงครามเต็มตัว" "สงครามมันเริ่มตั้งแต่วันที่พวกเขาพรากทุกอย่างไปจากผมแล้วครับริน" เมฆาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เดินไปที่หน้าต่างกระจกบานใหญ่ที่มองเห็นแสงไฟระยิบระยับของเมืองหลวง "ผมแค่กำลังเปลี่ยนสถานะจาก 'เหยื่อ' ให้เป็น 'ผู้ล่า' เท่านั้นเอง" บรรยากาศในห้องเงียบลงจนได้ยินเสียงหัวใจเต้น รินรดาเดินไปยืนเคียงข้างเขา เธอรับรู้ได้ถึงความกดดันที่ไหลวนอยู่ในกระแสเลือดของชายหนุ่มข้างกาย เมฆาไม่ใช่คนที่ใจร้อน ทว่าการกระทำของเขานับจากนี้ คือการเดิมพันด้วยชีวิต "ถ้าอัครพลรู้ตัว..." "เขารู้แน่ครับ" เมฆาหันกลับมามองเธอ ดวงตาของเขาฉายแวววูบไหวเพียงชั่วครู่ก่อนจะกลับมาแข็งกร้าว "แต่ที่เขาจะไม่รู้ คือผมถือไพ่ตายอีกใบที่เขาคาดไม่ถึง ในเมื่อเขาชอบเล่นกับเงา ผมก็จะทำให้เงานั้นกลืนกินเขาเอง" ทันใดนั้น เสียงเตือนจากโทรศัพท์ของรินรดาก็ดังขึ้นถี่ๆ เธอหยิบมันขึ้นมาดู ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจ "เมฆา... ดูนี่สิ คนที่ชื่อ 'อนุวัฒน์' เพิ่งโพสต์สเตตัสในโซเชียลมีเดีย เขาออกมาปฏิเสธความเกี่ยวข้องทั้งหมดก่อนที่ข้อมูลของคุณจะถูกปล่อยออกมาเสียอีก ดูเหมือนว่าคนของคุณจะไหวตัวทันนะ" เมฆาขมวดคิ้วแน่น เขาคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาดูหน้าจอ พลางอ่านข้อความที่อนุวัฒน์โพสต์ ความรู้สึกสังหรณ์ใจบางอย่างแล่นปราดเข้าสู่สมอง นี่ไม่ใช่ความบังเอิญ แต่เป็นแผนการที่ซับซ้อนกว่านั้น "ไม่ได้ไหวตัวทันครับริน..." เมฆาเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นพร่าเล็กน้อย "เขากำลังล่อให้ผมปล่อยข้อมูลทั้งหมดออกมาต่างหาก เพื่อที่เขาจะได้รู้ว่าใครคือสายลับที่อยู่ในองค์กรของเขา... และนั่นหมายความว่า!" เสียงฝีเท้าหนักๆ ของคนหลายคนดังขึ้นที่หน้าประตูห้องพักของเขาทันที แรงกระแทกอย่างแรงจากภายนอกทำให้บานประตูสั่นสะเทือน เมฆารีบคว้าสมุดเล่มนั้นและแล็ปท็อปโยนให้รินรดา "ออกทางหนีไฟ เดี๋ยวนี้!" เมฆาตะโกนพร้อมกับถีบโต๊ะทำงานขวางประตูไว้ ทว่าเมื่อประตูถูกพังเข้ามา ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีดำสนิทไม่ได้กรูเข้ามาเหมือนลูกสมุนทั่วไป กลับเป็นอัครพลที่เดินเข้ามาด้วยท่าทีสงบนิ่ง มือข้างหนึ่งของเขาถือปืนกระบอกเล็กไว้ข้างตัว ในขณะที่อีกข้างกดโทรศัพท์อยู่ "สวัสดีครับคุณเมฆา" อัครพลยิ้มเย็นชา "ผมเพิ่งจะได้รับข้อความจากคนสนิทว่าคุณกำลังส่งของขวัญชิ้นใหญ่ให้สื่อ... ขอบคุณมากนะครับ แต่ผมว่าเรามีเรื่องต้องตกลงกันอีกเยอะ" อัครพลปรายตามองรินรดาที่พยายามหนีออกไปทางหน้าต่าง ก่อนจะเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาจนน่าขนลุก "วางสิ่งที่อยู่ในมือลงเถอะครับ เพราะคนที่ยืนคุมเชิงอยู่หลังประตูนั้น... ไม่ใช่คนของผม แต่เป็นคนของใครบางคนที่คุณคิดว่าตายไปแล้ว" เมฆาชะงักกึกทันที หัวใจเขาหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม เมื่อเงาร่างหนึ่งก้าวพ้นออกมาจากความมืดหลังประตู... ชายผู้นั้นมีใบหน้าเหมือนกับพ่อของเขาไม่มีผิดเพี้ยน แม้จะมีแผลเป็นลากยาวที่ดวงตาขวา แต่น้ำเสียงที่เอ่ยออกมานั้นคือเสียงที่เขาโหยหามาตลอดชีวิต "วางปืนลงซะเมฆา... ลูกชายของพ่อ" ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามร่วมเดินทางไปกับรอยจารึกแห่งความแค้นนี้ด้วยกันครับ เมทริกซ์ซีโร่