การฟื้นคืนของนักรบ

“ถ้ามึงยังไม่ตาย ก็ลุกขึ้นมาฆ่ากูให้ได้สิวะ!” เสียงตะโกนดังกึกก้องอยู่ในโสตประสาทของเมฆา มันไม่ใช่เสียงของคนเป็น แต่มันคือเสียงก้องจากนรกที่เขาร่วงหล่นลงไปสัมผัสมานานนับสัปดาห์ กลิ่นคาวเลือดผสมกับกลิ่นยาฆ่าเชื้อรุนแรงจนแสบจมูก เมฆาพยายามขยับเปลือกตาที่หนักอึ้งราวกับถูกถ่วงด้วยตะกั่ว ความเจ็บปวดแล่นริ้วผ่านเส้นประสาททุกเส้นในร่างกายประหนึ่งถูกเข็มนับพันเล่มทิ่มแทง ชายหนุ่มสูดลมหายใจเข้าลึกจนสุดปอด ร่างกายของเขาที่เคยถูกทิ้งไว้ให้จมกองเลือดบัดนี้กลับมาทำงานอีกครั้ง แม้จะเต็มไปด้วยรอยแผลเป็นที่ฝากไว้จากคืนแห่งการทรยศ “เมฆา... นายฟื้นแล้วจริงๆ ด้วย” เสียงของรินรดาสั่นเครือ เธอไม่ได้เดินเข้ามาใกล้ในทันที แต่นั่งอยู่ข้างเตียง มือของเธอกุมขมับไว้แน่น ดวงตาที่เคยฉายแววเข้มแข็งบัดนี้มีรอยช้ำจางๆ จากการอดนอน เมฆาไม่ได้ตอบเขาทันที เขาทำเพียงกวาดสายตามองไปรอบห้องพักฟื้นที่ดูเหมือนเซฟเฮาส์ลับๆ มากกว่าโรงพยาบาล “อัครพล... มันอยู่ที่ไหน” น้ำเสียงของเมฆาแหบพร่าและเย็นเยียบ ราวกับเสียงของเหล็กที่ถูกดึงออกมาจากเตาหลอมแล้วจุ่มลงในน้ำเย็นจัดจนเปราะบาง รินรดาสะดุ้งเฮือก เธอรู้ดีว่าคำถามนี้คือจุดเริ่มต้นของหายนะ “เขายังคงครองเมือง เมฆา... ตอนนี้สถานการณ์เลวร้ายกว่าเดิมมาก ตำรวจถูกซื้อตัวไปหมดแล้ว และหลักฐานทั้งหมดที่คุณรวบรวมมาถูกทำลายทิ้งในคืนที่คุณถูกซุ่มโจมตี” เมฆาค่อยๆ พยุงตัวขึ้นนั่ง ความเจ็บปวดที่แผลผ่าตัดหน้าท้องทำให้เขาต้องขมวดคิ้วแน่น เขาไม่ได้โอดครวญ แต่กลับแสยะยิ้มที่มุมปาก เป็นยิ้มที่น่ากลัวที่สุดเท่าที่รินรดาเคยเห็นมา มันไม่ใช่ยิ้มของคนดี แต่เป็นยิ้มของพญามัจจุราชที่กำลังลับมีดรอวันพิพากษา “หลักฐานเหรอ?” เขาแค่นหัวเราะ “ริน... คนอย่างมันไม่ได้กลัวหลักฐานหรอก สิ่งที่มันกลัวคือการที่ต้องสูญเสียสิ่งที่มันหวงแหนมากที่สุด และตอนนี้... ฉันก็รู้แล้วว่ามันคืออะไร” “คุณหมายถึงอะไร?” รินรดาขมวดคิ้วด้วยความไม่เข้าใจ “ความมั่นใจ” เมฆาตอบสั้นๆ ก่อนจะคว้าเสื้อแจ็กเก็ตหนังที่แขวนอยู่ข้างเตียงมาสวมทับแผลที่ยังไม่ปิดสนิทดี “มันคิดว่าการส่งฉันไปลงนรกได้คือชัยชนะที่เบ็ดเสร็จ แต่มันลืมไปอย่างหนึ่ง... ในโลกที่เต็มไปด้วยความมืด คนที่เคยอยู่ในเงามืดอย่างฉันจะไม่มีวันหลงทาง” รินรดาพยายามฉุดรั้งแขนเขาไว้ “เมฆา! คุณเพิ่งฟื้น คุณยังเดินแทบไม่ไหวเลยนะ อย่าเพิ่งรีบร้อนสิ!” เมฆาหันกลับมามองเธอ สายตานั้นคมกริบและว่างเปล่าจนรินรดาต้องปล่อยมือโดยอัตโนมัติ “ถ้าฉันตายคืนนี้ หรือพรุ่งนี้เช้า ความแค้นของครอบครัวฉันก็จะตายไปพร้อมกับฉันด้วย ฉันเลือกแล้วริน... ถ้าจะให้ฉันเป็นนักรบที่พ่ายแพ้ ฉันขอเป็นซากศพที่เดินเข้าไปเผาทำลายบัลลังก์ของมันให้สิ้นซากดีกว่า” เขาเดินโซเซไปที่หน้าต่างของห้องพักฟื้น มองออกไปสู่แสงไฟยามค่ำคืนของเมืองที่ดูเหมือนจะเจริญรุ่งเรือง แต่ภายใต้แสงนั้น อัครพลกำลังสูบเลือดของคนในเมืองนี้อย่างเลือดเย็น ในขณะที่เมฆากำลังครุ่นคิดถึงแผนการที่แฝงไปด้วยความแค้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ก็ดังขึ้นจากหน้าประตูห้องพักฟื้น รินรดากระโดดหลบเข้าข้างฝา มือเอื้อมไปหยิบปืนพกที่ซ่อนไว้ใต้หมอนทันที เมฆาไม่ได้หลบ เขาทำเพียงหันไปเผชิญหน้ากับประตูที่ถูกผลักเข้ามาอย่างแรง ร่างของชายชุดดำสองคนเดินเข้ามา แต่สิ่งที่ทำให้หัวใจของเมฆากระตุกไม่ใช่จำนวนศัตรู หากแต่เป็นสิ่งที่คนหนึ่งในนั้นถืออยู่ในมือ—มันคือเครื่องบันทึกเสียงรุ่นเก่าที่เขาเชื่อว่าหายไปแล้วในคืนนั้น และเสียงที่ดังออกมาจากเครื่องนั้นไม่ใช่เสียงของเขา แต่มันคือเสียงของอัครพลที่กำลังสั่งการฆาตกรรมครอบครัวของเขาด้วยตัวเอง “ท่านฝากมาบอกว่า...” ชายชุดดำเอ่ยเสียงเรียบ “ของชิ้นนี้ควรจะอยู่กับเจ้าของที่แท้จริง ก่อนที่เจ้าของจะกลายเป็นศพที่ไร้ชื่อ” เมฆาขยับยิ้มกว้างกว่าเดิม คราวนี้มันไม่ใช่ความโกรธ แต่มันคือความกระหายเลือดที่ถูกกระตุ้นขึ้นมาเต็มเปี่ยม เขาก้าวเดินไปข้างหน้าหนึ่งก้าว แม้ร่างกายจะอ่อนล้า แต่จิตวิญญาณของนักรบที่ฟื้นคืนชีพกลับมาเต็มเปี่ยมจนน่าสะพรึงกลัว ทว่า ในจังหวะที่เขากำลังจะเอื้อมมือไปรับเครื่องบันทึกเสียงนั้น ประตูห้องพักฟื้นก็ถูกผลักให้เปิดออกกว้างอีกครั้งโดยใครบางคนที่เมฆาไม่คาดคิดว่าจะมีชีวิตอยู่ในเมืองนี้ได้นานขนาดนี้ บุคคลนั้นเดินเข้ามาด้วยท่าทางสุขุม ในมือถือซองเอกสารสีน้ำตาลใบหนึ่ง และเมื่อเขาวางมันลงบนเตียง สายตาของทุกคนก็เปลี่ยนไป “เมฆา... นายไม่ได้สู้แค่กับอัครพลนะ แต่นายกำลังสู้กับคนทั้งตระกูลที่นายเคยไว้ใจที่สุด” ความเงียบเข้าปกคลุมห้องพักฟื้นทันที พร้อมกับความจริงที่ถูกเปิดเผยออกมาในซองเอกสารนั้น ซึ่งอาจจะเปลี่ยนทุกอย่างที่เมฆาเคยเชื่อไปตลอดกาล ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปในความมืดมนครั้งนี้กับเมทริกซ์ซีโร่นะครับ