ในห้องไอซียู

“อย่าเพิ่งทิ้งฉันไปตอนนี้... ได้โปรด” เสียงกระซิบที่แห้งผากของรินรดาดังแผ่วอยู่ข้างหูชายหนุ่มบนเตียงคนไข้ มือเรียวบางที่สั่นเทาของเธอกำชายเสื้อของเขาแน่น จนข้อนิ้วขึ้นสีขาวซีด กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อที่อบอวลอยู่ในห้องไอซียูไม่ได้ทำให้เธอนึกรังเกียจ แต่มันกลับตอกย้ำความจริงอันโหดร้ายว่า ความตายกำลังเต้นระบำอยู่รอบตัวพวกเขา เมฆานอนนิ่งสนิท ท่ามกลางสายระโยงระยางที่เชื่อมต่อเขากับเครื่องตรวจวัดสัญญาณชีพ เสียง ‘ติ๊ด... ติ๊ด...’ จังหวะสม่ำเสมอของมันคือเครื่องยืนยันเพียงอย่างเดียวว่าลมหายใจของเขายังคงมีอยู่ แต่มันก็เบาบางราวกับเปลวเทียนที่พร้อมจะดับวูบได้ทุกเมื่อด้วยแรงลมเพียงแผ่ว รินรดาจ้องมองใบหน้าที่เคยเรียบเฉย เย็นชา และเปี่ยมไปด้วยเล่ห์เหลี่ยมของเขา บัดนี้มันกลับดูไร้ทางสู้ รอยแผลเป็นที่หางคิ้วและคราบเลือดแห้งกรังตามไรผมเป็นเครื่องเตือนใจถึงเหตุการณ์นองเลือดในค่ำคืนที่ผ่านมา อัครพลไม่ได้เพียงแค่ต้องการหยุดเมฆา แต่เขากำลังจะลบเมฆาออกไปจากแผนที่ของอำนาจนี้อย่างถาวร “คุณสัญญาแล้วไม่ใช่หรือไงว่าเราจะไขปมนี้ไปด้วยกัน?” เธอถามต่อ น้ำตาที่กลั้นไว้เริ่มเอ่อล้นคลอหน่วย “ไอ้คนฉลาดเป็นกรดแบบคุณน่ะ... จะมาจบชีวิตลงในห้องแคบๆ ที่มีแต่เสียงเครื่องจักรแบบนี้จริงๆ น่ะหรือ เมฆา?” ไม่มีคำตอบ มีเพียงเสียงลมหายใจที่ถูกประคองด้วยเครื่องช่วยหายใจ รินรดาสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามรวบรวมสติที่แตกกระเจิง เธอรู้อยู่เต็มอกว่าหากเธอยอมแพ้ตอนนี้ ทุกสิ่งที่เมฆาพยายามสร้างมา—หลักฐานการทุจริต ปริศนาการตายของครอบครัวเขา—จะสูญสิ้นไปพร้อมกับร่างที่ไร้ความรู้สึกตรงหน้านี้ เธอหยิบสมุดบันทึกเล่มเล็กที่เปื้อนคราบดินขึ้นมาเปิดดูอีกครั้ง ลายมือยุ่งเหยิงของเมฆาในหน้าสุดท้ายเขียนไว้เพียงประโยคเดียว: *‘กุญแจไม่ได้อยู่ที่ห้องทำงาน แต่มันอยู่ในความทรงจำที่ข้าถูกบังคับให้ลืม’* รินรดาขมวดคิ้ว ความทรงจำที่ถูกบังคับให้ลืม? เธอหันกลับไปมองคนบนเตียงอีกครั้ง พลันสังเกตเห็นบางอย่างที่ผิดปกติ นิ้วมือของเมฆา... มันไม่ได้วางราบไปกับเตียงอย่างที่ควรจะเป็น แต่มันขยับเล็กน้อยราวกับกำลังเคาะจังหวะเป็นรหัสมอร์ส เธอเคยผ่านการฝึกฝนมาบ้างจากสมัยที่เป็นนักข่าวสืบสวน เธอจ้องมองจังหวะที่ขยับช้าๆ นั้นอย่างใจจดใจจ่อ *สั้น-สั้น-ยาว... ยาว-สั้น-ยาว...* ‘ซ่อน... ใต้...’ หัวใจของเธอเต้นรัวราวกับกลองรบ เธอโน้มตัวลงไปใกล้ขึ้นอีก กลิ่นอายของความลับที่ซ่อนอยู่ในเงามืดกำลังโชยออกมาจากปลายปลายนิ้วที่อ่อนแรงนั้น ทว่าในจังหวะที่เธอกำลังจะถอดรหัสคำสุดท้าย ประตูห้องไอซียูก็เปิดผางออกอย่างแรง เงาร่างสูงโปร่งในชุดสูทสีเข้มก้าวเข้ามาหยุดอยู่ปลายเตียง รังสีความเย็นยะเยือกที่แผ่ออกมาทำให้รินรดารู้สึกเหมือนถูกแช่แข็ง อัครพลยืนจ้องมองเมฆาด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความสมเพชและอำนาจ เขาไม่ได้สนใจรินรดาเลยแม้แต่น้อย ราวกับเธอเป็นเพียงมดปลวกที่ผ่านทางมา “ช่างเป็นภาพที่น่าเวทนาจริงๆ นะครับ” อัครพลเอ่ยขึ้น น้ำเสียงเรียบเรื่อยดั่งการพยากรณ์อากาศ แต่แฝงไปด้วยความอำมหิตที่กัดกินใจคนฟัง “สภาพดูไม่ได้เลย ทั้งที่เป็นถึงอัจฉริยะที่ทำให้ผมปวดหัวมาตลอดหลายปี” รินรดาลุกขึ้นยืน บังร่างของเมฆาไว้ มือของเธอล้วงเข้าไปในกระเป๋าเสื้อโค้ทเพื่อสัมผัสกับสิ่งที่เธอพกติดตัวมาเสมอ... ปืนพกขนาดเล็กที่ขโมยมาได้จากลูกน้องของมัน “คุณมาทำอะไรที่นี่ อัครพล” เธอเค้นเสียงถาม แม้ขาจะสั่นแต่แววตาของเธอยังคงดุดัน อัครพลหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เขาค่อยๆ เดินเข้ามาใกล้จนเหลือระยะห่างเพียงก้าวเดียว กลิ่นบุหรี่ราคาแพงผสมกับกลิ่นน้ำหอมฉุนกึกโชยมาปะทะจมูก “ผมก็แค่มาดูให้แน่ใจว่างานที่จ้างไปนั้น... มันเสร็จสมบูรณ์จริงๆ หรือยัง” เขาก้มลงมองเมฆาที่ยังคงนิ่งสนิท ก่อนจะโน้มตัวลงมากระซิบข้างหูชายหนุ่ม ราวกับต้องการให้คนบนเตียงได้ยินแม้จะไร้สติ “บอกเขาไปสิ รินรดา ว่าจริงๆ แล้วคนที่กดปุ่มระเบิดในคืนนั้น... ไม่ใช่คนของผม แต่มันคือ ‘คนที่คุณรักที่สุด’ ในตอนนั้น” รินรดาเบิกตากว้าง ความจริงที่อัครพลเพิ่งพ่นออกมาเปรียบเสมือนสายฟ้าฟาดลงกลางใจเมฆาที่เธอยังไม่ทันตั้งตัว ทันใดนั้นเอง... นิ้วมือที่เคยสั่นไหวของเมฆาก็หยุดกึก ก่อนที่เปลือกตาที่ปิดสนิทของเขาจะค่อยๆ กระตุก... และลืมขึ้นอย่างช้าๆ! เขาสบตากับอัครพลด้วยดวงตาที่แดงก่ำและเย็นเยียบที่สุดเท่าที่รินรดาเคยเห็นมา ก่อนจะเอ่ยเสียงแหบพร่าออกมาจากลำคอที่เต็มไปด้วยสายยาง “โกหก... มึงนั่นแหละ... ที่เป็นคนฆ่าพวกเขา!” พร้อมกับเสียงเตือนของเครื่องวัดชีพจรที่ดังรัวเร็วและสัญญาณไฟสีแดงที่กระพริบถี่ขึ้น มือของเมฆาที่ซ่อนไว้ใต้ผ้าห่มก็คว้าคอเสื้อของอัครพลกระชากเข้ามาใกล้ แล้วจ่อของแข็งบางอย่างที่เขาซ่อนไว้เข้าที่ข้างขมับของศัตรูตัวฉกาจทันที! ขอบพระคุณทุกท่านที่ยังคงยืนหยัดร่วมเดินทางไปกับผมในห้วงเวลาที่ความเป็นและความตายแยกออกจากกันเพียงเส้นด้ายบางๆ นะครับ เมทริกซ์ซีโร่