รอยยิ้มเย้ยหยัน

“ผมไม่ได้เรียกคุณมาเพื่อฟังคำแก้ตัวเรื่องตัวเลขบัญชีที่หายไปหรอกนะ อัครพล... ผมเรียกมาเพื่อดูว่าคุณจะแสดงละครฉากสุดท้ายได้แนบเนียนแค่ไหน” เสียงของเมฆาดังแทรกผ่านความเงียบงันภายในห้องทำงานส่วนตัวบนชั้นดาดฟ้าของตึกระฟ้าใจกลางเมือง ร่างสูงโปร่งในชุดสูทสีเข้มยืนหันหลังให้ผู้มาเยือน สายตาของเขาจับจ้องไปยังแสงไฟของเมืองเบื้องล่างที่ดูราวกับดวงดาวบนดินที่ไร้ค่าในวินาทีนี้ อัครพลนั่งลงบนเก้าอี้หนังแท้เบื้องหลังโต๊ะทำงานหินอ่อนราคาสูงลิ่ว เหงื่อเม็ดเล็กๆ ผุดพรายขึ้นที่ขมับแม้ว่าอุณหภูมิในห้องจะถูกปรับไว้จนเย็นเยียบ เขารีบประสานมือปิดบังอาการสั่นไหวของนิ้วมือ ริมฝีปากที่เคยเหยียดยิ้มด้วยความถือดีบัดนี้กลับเม้มแน่นจนเป็นเส้นตรง “คุณกำลังเล่นเกมที่อันตรายเกินไป เมฆา” อัครพลเค้นเสียงผ่านลำคอ “การกล่าวหาผมโดยไม่มีหลักฐานชัดเจน มันอาจทำให้คุณไม่ได้เดินออกจากตึกนี้ไปพร้อมกับลมหายใจที่ครบถ้วน” เมฆาค่อยๆ หันกลับมา เขาไม่ได้แสดงความโกรธเกรี้ยว แต่ใบหน้าที่นิ่งเฉยดุจรูปปั้นนั้นกลับน่ากลัวยิ่งกว่ารอยยิ้มเย้ยหยันของอัครพลเสียอีก เขาวางแฟ้มเอกสารสีน้ำตาลลงบนโต๊ะ เสียงกระดาษกระทบหินอ่อนดังก้องราวกับเสียงพิพากษา “หลักฐานเหรอ?” เมฆาทวนคำพลางหัวเราะในลำคอเบาๆ “รินรดาไม่ได้ส่งข้อมูลพวกนี้ให้ผมเพียงแค่ลำพังหรอกนะ แต่เธอส่งมันให้หน่วยงานตรวจสอบระดับประเทศไปแล้วพร้อมกับคลิปเสียงบทสนทนาเมื่อคืนที่คุณคุยกับมือขวาของคุณ เรื่องการ ‘กำจัด’ พยานในคดีเก่าของครอบครัวผม” อัครพลชะงัก สายตาที่เคยจองหองแปรเปลี่ยนเป็นความตื่นตระหนกชั่ววูบ ก่อนจะพยายามปรับเปลี่ยนกลับมาเป็นความเยือกเย็นตามสัญชาตญาณของนักล่าที่ถูกต้อนจนมุม เขาพยายามนึกทบทวนความผิดพลาด ทุกก้าวย่างของเขาในช่วงสัปดาห์ที่ผ่านมาถูกวางแผนมาอย่างดี แต่ทำไม... ทำไมรินรดาถึงเข้าถึงข้อมูลส่วนนี้ได้ “ผู้หญิงคนนั้น...” อัครพลกัดฟัน “ผมควรจะจัดการกับเธอตั้งแต่ตอนที่เธอเริ่มจมูกไวเกินไป” “ถ้าคุณทำแบบนั้น ป่านนี้คุณคงไม่ต้องมานั่งหน้าซีดอยู่ตรงนี้แล้ว” เมฆาโน้มตัวลงมา มือทั้งสองข้างยันขอบโต๊ะ สายตาคมกริบดั่งใบมีดพุ่งตรงไปยังดวงตาของอีกฝ่าย “เพราะคุณประมาทคิดว่าคนที่ไม่มีอำนาจในมืออย่างพวกเราจะเป็นเพียงมดปลวกที่คุณจะบดขยี้เมื่อไหร่ก็ได้ แต่นี่คือความผิดพลาดที่ราคาแพงที่สุดในชีวิตของคุณ อัครพล” บรรยากาศในห้องตึงเครียดจนแทบหายใจไม่ออก อัครพลรู้ดีว่าทางหนีทีไล่ถูกปิดตาย ตำรวจไม่ได้มารออยู่ที่ประตู แต่เขาสัมผัสได้ถึงการสอดแนมจากทุกทิศทาง ทั้งโทรศัพท์ที่ถูกดักฟัง บัญชีลับที่ถูกอายัด และรายชื่อลูกน้องที่เริ่มทยอยทรยศเพราะกลัวติดร่างแห เขารู้สึกได้ถึงรอยยิ้มที่กำลังบิดเบี้ยวบนใบหน้าของตัวเอง เป็นรอยยิ้มเย้ยหยันให้กับการตัดสินใจที่ผิดพลาดในอดีต รอยยิ้มที่เยาะเย้ยโชคชะตาที่กำลังจะพังทลายลงในพริบตา “คุณคิดว่าคุณชนะแล้วสินะ?” อัครพลกล่าวด้วยน้ำเสียงที่สั่นพร่าแต่แฝงด้วยความแค้น “คุณคิดว่าถ้าผมล้มลง ความจริงที่คุณตามหาจะกระจ่างขึ้นมางั้นหรือ? ไม่เลย... คุณกำลังดึงเอาความลับบางอย่างที่ฝังลึกกว่านั้นขึ้นมา และเชื่อเถอะว่ามันจะทำลายชีวิตของคุณไม่ต่างจากผม” เมฆาไม่ตอบโต้ด้วยคำพูด เขาเพียงแค่เปิดแฟ้มเอกสารออกเผยให้เห็นรูปถ่ายเก่าๆ ของครอบครัวเขาในคืนเกิดเหตุ รอยยิ้มของอัครพลกว้างขึ้นจนน่าขนลุก มันไม่ใช่รอยยิ้มของผู้ชนะ แต่เป็นรอยยิ้มของคนบ้าที่รู้ว่ากำลังจะพาดึงเอาทุกอย่างลงเหวไปพร้อมกัน “คุณไม่ได้แค่สืบเรื่องการตายของพ่อแม่คุณเท่านั้น เมฆา แต่คุณกำลังขุดคุ้ย ‘รอยจารึก’ ที่ไม่มีใครกล้าแตะต้อง” อัครพลลุกขึ้นยืนช้าๆ ก่อนจะเดินอ้อมโต๊ะมาหยุดอยู่เบื้องหน้าเมฆา เขาโน้มตัวลงกระซิบข้างหูของอีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาแต่คมชัด “รู้ไหมว่าใครเป็นคนอนุมัติคำสั่งฆ่าจริงๆ ในคืนนั้น... ไม่ใช่ผม แต่เป็นคนที่คุณไว้ใจที่สุดในตอนนี้” เมฆาชะงักไปครู่หนึ่ง หัวใจของเขากระตุกวูบ ร่างกายที่เคยแข็งเกร็งดูอ่อนแรงลงชั่วขณะเมื่อได้ยินคำพูดนั้น สายตาของเขาสั่นไหวเป็นครั้งแรกนับตั้งแต่ก้าวเข้ามาในห้องนี้ ทว่าในวินาทีที่อัครพลกำลังจะได้ใจ รินรดาก็ผลักประตูห้องทำงานเข้ามาพร้อมกับอาวุธในมือ และสีหน้าของเธอไม่ได้ดูเหมือนคนที่เพิ่งได้รับชัยชนะ แต่มันเต็มไปด้วยความแตกสลายและแววตาที่สั่นระริกราวกับเพิ่งเห็นปีศาจตนใหม่ก้าวออกมาจากเงามืด “เมฆา... วางปืนของคุณลงเดี๋ยวนี้!” รินรดาตะโกนลั่น เสียงของเธอสั่นเครือ “ฉันเพิ่งรู้ความจริง... เกี่ยวกับสิ่งที่อยู่ในเอกสารหน้าสุดท้ายนั่น... มันไม่ได้เกี่ยวกับอัครพลคนเดียว แต่มันเกี่ยวกับ ‘แผนผังครอบครัว’ ของคุณ!” เมฆาหันไปมองรินรดาด้วยสายตาว่างเปล่า ก่อนจะเหลือบไปเห็นเงาดำที่เคลื่อนไหวอยู่หลังบานประตูที่เปิดค้างไว้ เงาของชายร่างใหญ่ที่เขาคุ้นเคยเป็นอย่างดี... คนที่เขาไว้ใจให้ถือครองกุญแจสำคัญของคดีนี้มาโดยตลอด เมทริกซ์ซีโร่ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงจุดหักเหที่บีบคั้นหัวใจที่สุดในบทนี้ด้วยกันนะครับ