แปลนแรกที่ขัดตา

กลิ่นสีทาผนังที่ยังแห้งไม่สนิทผสมผสานกับฝุ่นปูนเก่าคร่ำคร่า ลอยอวลอยู่ในอากาศทึบตันของโกดังเก่าริมน้ำ การรีโนเวทสเปซขนาดสองร้อยตารางเมตรให้กลายเป็นสตูดิโอภาพยนตร์อินดี้ไม่ใช่เรื่องง่ายตั้งแต่แรกอยู่แล้ว แต่มันยิ่งกลายเป็นหายนะย่อมๆ เมื่อผู้ว่าจ้างเกิดนึกสนุกอยากฉีกทุกทฤษฎีสถาปัตยกรรมทิ้งในพริบตาเดียว "ผมบอกคุณสถาปนิกไปสามรอบแล้วนะ ว่าไอ้ผนังอิฐโชว์แนวสีส้มอิฐมอญเนี่ย มันให้ฟีลเหมือนโรงงานนรกยุคปฏิวัติอุตสาหกรรมเกินไป ผมอยากได้ความดิบแบบไซเบอร์พังก์ โทนดาร์กๆ ดิบๆ แบบที่คนเดินเข้ามาแล้วรู้สึกเหมือนหลุดไปในหนังไซไฟ ไม่ใช่สโลว์ไลฟ์คาเฟ่ฮิปปสเตอร์" เสียงทุ้มต่ำติดจะกวนประสาทดังขึ้นจากกลางห้องโถง กวินสูดลมหายใจเข้าลึกจนเต็มปอด พยายามสะกดกลั้นความดันโลหิตที่พุ่งทะยานขึ้นอย่างรวดเร็ว เขาววางม้วนกระดาษพิมพ์เขียวลงบนโต๊ะไม้กระดานหยาบๆ อย่างเบามือที่สุดเท่าที่จะทำได้ เพื่อไม่ให้เผลอฟาดมันใส่หัวเจ้าของโปรเจกต์ปากมากคนนี้ "ถ้าคุณธามอยากได้ไซเบอร์พังก์แบบที่ว่า เชิญไปเช่าตู้คอนเทนเนอร์ใต้ทางด่วนเถอะค่ะ ที่นี่คือสตูดิโอถ่ายทำ ที่ต้องคำนึงถึงเรื่องระบบระบายอากาศ การสะท้อนของเสียง และโครงสร้างรับน้ำหนัก ไม่ใช่ฉากละครเวทีโรงเรียนมัธยมที่จะเอาสเปรย์สีดำมาพ่นๆ ให้มันดูดาร์กตามใจชอบ" กวินหันขวับไปเผชิญหน้า ดวงตากลมโตภายใต้กรอบแว่นสายตาทรงเหลี่ยมฉายแวววาวโรจน์อย่างไม่คิดจะยอมจำนน ธามยกยมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มกวนๆ ที่ทำเอาสถาปนิกหนุ่มคันไม้คันมืออยากหยิบเกรียงโป๊วสีมาปะปากอีกฝ่ายเสียให้เข็ด ผู้กำกับหนุ่มในชุดเสื้อฮู้ดสีดำเซอร์ๆ กับกางเกงยีนส์ขาดเข่าก้าวเท้าเข้ามาใกล้ ระยะห่างระหว่างพวกเขาลดลงจนกวินต้องก้าวถอยหลังโดยอัตโนมัติเมื่ออีกฝ่ายรุกล้ำพื้นที่ส่วนตัว "ปากเก่งเป็นกรดแบบนี้... เวลาทำงานจริงจะเนี้ยบเหมือนคำพูดหรือเปล่าเถอะคุณกวิน" ธามโน้มใบหน้าลงมาเล็กลง สายตาคมกริบกวาดมองตั้งแต่เส้นผมที่เซ็ตไว้อย่างเป็นระเบียบจรดปลายรองเท้าหนังขัดเงาไร้ฝุ่น "ดูชุดที่คุณใส่มาเดินไซต์งานสิครับ นึกว่าคุณหนูตกยากหลงเข้ามาในเขตก่อสร้าง กลัวเปื้อนฝุ่นจนไม่กล้าแตะต้องอะไรเลยหรือไง?" "นี่คุณ!" กวินกัดกรามกรอด มือเรียวที่กำม้วนแบบแปลนสั่นน้อยๆ ด้วยความโกรธ "ผมจะแต่งตัวยังไงมันก็เรื่องของผม แต่งานออกแบบชิ้นนี้ อยู่ในความรับผิดชอบของผม แปลนที่ผมแก้ให้คุณไป เป็นเวอร์ชันที่สมบูรณ์แบบที่สุดตามหลักวิศวกรรม ถ้าคุณรื้อทิ้งเพราะแค่อยากได้ภาพสวยๆ ลงอินสตาแกรม เชิญหาคนอื่นมาเซ็นแบบให้เถอะค่ะ!" คำประกาศกร้าวทำเอาธามถึงกับหัวเราะออกมาเบาๆ ในลำคอ ดวงตาคู่นั้นไม่ได้มีความเกรดกลัวเลยแม้แต่น้อย กลับพราวระยับด้วยความสนุกสนานราวกับกำลังชมละครสัตว์ฉากโปรด "อารมณ์ร้อนเป็นไฟแบบนี้ ระวังหน้าแก่เร็วนะครับคุณสถาปนิก" ธามเอื้อมมือออกไปราวกับจะแตะกลุ่มผมที่หลุดลุ่ยของกวิน แต่สถาปนิกหนุ่มไวกว่า ปัดมือนั้นออกอย่างไม่ไว้หน้า "อย่ามาแตะต้องตัวผม!" "โอ๊ะ มือหนักจัง" ธามยักไหล่อย่างไม่สะทกสะท้าน ก่อนจะหันไปพยักเพยิดให้ทีมงานด้านหลัง "เอาล่ะ ในเมื่อคุณสถาปนิกยืนยันว่าแปลนของคุณมันเพอร์เฟกต์นัก งั้นเรามาลองทำตามใจผมสักจุดดูไหมล่ะ ถ้ามันพังอย่างที่คุณขู่ ผมยอมก้มหัวขอโทษแล้วจ่ายค่าแบบเพิ่มให้อีกเท่าตัว แต่ถ้ามันเวิร์ก... คุณต้องยอมรับข้อเสนอการรีโนเวทสเปซชั้นลอยใหม่ทั้งหมดตามใจผม" กวินหรี่ตามองอย่างระแวง "ข้อเสนออะไรของคุณ?" "ก็ข้อเสนอที่จะทำให้เรา... ต้องทำงานร่วมกันอย่างใกล้ชิดยิ่งขึ้นยังไงล่ะครับ" ธามพูดด้วยน้ำเสียงกำกวมชวนขนลุก ขณะที่รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นที่มุมปาก ก่อนที่กวินจะได้สวนกลับด้วยถ้อยคำเจ็บแสบ เสียงฝีเท้าเร่งรีบก็ดังสะท้อนก้องมาจากทางบันไดทางเข้า พร้อมกับร่างของมีน ผู้ช่วยสาวสายวายที่วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามา ใบหน้าของเธอแดงก่ำด้วยความตื่นเต้น มือถือในมือสั่นระริก "คุณกวินคะ! คุณธามคะ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วค่ะ!" มีนร้องตะโกนเสียงหลงจนสะท้อนไปทั่วโกดัง กวินขมวดคิ้วหันไปมองเพื่อนสนิท "มีอะไรมีน วิ่งหน้าตั้งมาเชียว ไฟไหม้หรือไง?" "ยิ่งกว่าไฟไหม้อีกค่ะ!" มีนกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก สายตาสลับมองหน้ากวินกับธามด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดา "ข้างล่าง... มีแขกที่ไม่ได้รับเชิญเดินเข้ามาในไซต์งานแล้วค่ะ และเขากำลังตรงมาที่นี่..." ธามเลิกคิ้วขึ้นด้วยความแปลกใจ "ใครวะ?" ยังไม่ทันที่ตากล้องหนุ่มจะได้คำตอบ ร่างสูงโปรดปรานในชุดสูทสั่งตัดเนี้ยบกริบของชายหนุ่มหน้าตาดีคนหนึ่งก็ก้าวพ้นขอบประตูปูนเปลือยเข้ามา ใบหน้านั้นประดับด้วยรอยยิ้มทรงเสน่ห์ที่กวินจำได้แม่นยำว่าเป็นรอยยิ้มแบบไหน "สวัสดีครับทุกคน... ผมไม่ได้มาขัดจังหวะอะไรใช่ไหมครับ?" เสียงนุ่มทุ้มคุ้นหูดังขึ้น พร้อมกับก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่ห่างจากกวินเพียงไม่กี่ก้าว ภัทร โปรดิวเซอร์หนุ่มชื่อดัง อดีตคู่ร่วมงานและคนที่เคยสร้างแผลเป็นในใจให้กวินเมื่ออดีต ปรากฏตัวขึ้นท่ามกลางฝุ่นปูน พร้อมกับช่อดอกไม้ช่อใหญ่ในมือที่ส่งตรงมาให้สถาปนิกหนุ่มโดยเฉพาะ กวินชะงักค้าง ลมหายใจสะดุดกึก ร่างกายแข็งทื่อราวกับถูกสาปให้เป็นหินเมื่อสบเข้ากับดวงตาพราวระยับที่เต็มไปด้วยความนัยของคนที่ไม่ได้เจอกันมานานแรมปี ขณะที่บรรยากาศรอบตัวลดฮวบลงจนติดลบ เมื่อธามหรี่ตามองผู้มาใหม่ด้วยรังสีอำมหิตที่แผ่พุ่งออกมาอย่างปิดไม่มิด ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับ "หิมะแรกในโตเกียว" นะคะ!