กฎสามข้อที่ต้องจำ

กระดาษเอสี่แผ่นหนาถูกวางกระแทกลงบนโต๊ะทำงานไม้สักทองเสียงดังสนั่น จนกาแฟในแก้วเซรามิกสีดำสนิทของธีร์กระฉอกออกเล็กน้อย รินรดายืนกอดอกมองหน้าสถาปนิกหนุ่มเจ้าระเบียบด้วยดวงตากลมโตที่ฉายแววท้าทาย เส้นผมสีน้ำตาลเข้มรวบตึงเป็นหางม้าทำให้เธอดูคล่องแคล่วและดุดันขึ้นเป็นกองในเช้าวันนี้ ทว่าสิ่งที่อยู่บนโต๊ะตรงหน้าต่างหากที่กำลังทำให้เส้นประสาทในสมองของธีร์เต้นตุบ ๆ "กฎสามข้อ? นี่คุณคิดจะเปิดบริษัทรับเหมาหรือเปิดสำนักชีกันแน่ครับ คุณธราดล" เสียงหวานใสแต่แฝงด้วยความประชดประชันเอ่ยขึ้น ธีร์เงยหน้าขึ้นจากจอคอมพิวเตอร์ช้า ๆ เขาปัดแว่นสายตาขึ้นเล็กน้อย สายตานิ่งสนิทที่มองลอดผ่านเลนส์นั้นเต็มไปด้วยความเยือกเย็นแบบที่ใช้กดดันผู้รับเหมามานักต่อนัก แต่กับอินทีเรียสาวคนนี้... มันดูเหมือนจะใช้ไม่ได้ผลเอาเสียเลย "ถ้าคุณยังอยากทำงานร่วมกับผมจนโปรเจกต์นี้จบ รบกวนช่วยใช้สมองส่วนหน้าประมวลผลกฎพวกนั้นให้ขึ้นใจด้วยครับ คุณพัชรพงศ์" ธีร์ตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งความลังเล เขาเอนหลังพิงพนักเก้าอี้หนังราคาแพง ประสานมือไว้บนหน้าตักท่าทีผ่อนคลายราวกับผู้กุมชัยชนะ รินรดากัดริมฝีปากล่างเบา ๆ อย่างขัดใจ เธอก้มลงมองกระดาษแผ่นนั้นอีกครั้ง ตัวอักษรพิมพ์ดีดเป็นระเบียบเรียบร้อยบ่งบอกนิสัยย้ำคิดย้ำทำของเจ้าของผลงาน *ข้อหนึ่ง: ห้ามปรับเปลี่ยนแปลนโครงสร้างภายในที่ผมอนุมัติแล้วเด็ดขาด ไม่ว่าด้วยเหตุผลด้านความสวยงามหรืองงงวยใด ๆ ของคุณ* *ข้อสอง: ห้ามส่ง0งานเลทแม้แต่วินาทีเดียว ความตรงต่อเวลาคือมารยาทพื้นฐานของมืออาชีพ* *ข้อสาม: ห้ามก้าวก่ายพื้นที่ส่วนตัวและโต๊ะทำงานของผม รวมถึงการส่งเสียงรบกวนในรัศมีสามเมตรจากห้องทำงานนี้* "ไร้สาระสิ้นดี!" รินรดาลอยหน้าลอยตาพูดขึ้น "ข้อแรก แปลนของคุณมันแข็งทื่อเหมือนตู้คอนเทนเนอร์ไร้จิตวิญญาณ ฉันแค่จะเพิ่มความโค้งมนให้มันดูมีชีวิตชีวาขึ้น คุณกลับมองว่าเป็นการก้าวก่ายเหรอคะ... อ้อ ขอโทษทีครับ ติดปากไปหน่อย... มองว่าเป็นการก้าวก่ายเหรอครับ!" เธอจงใจเน้นเสียงคำว่า 'ครับ' ท้ายประโยคเพื่อล้อเลียนน้ำเสียงสุภาพแต่เชือดเฉือนของอีกฝ่าย ธีร์ขมวดคิ้วมุ่น ความนิ่งสงบที่พยายามรักษาไว้เริ่มสั่นคลอน ร่างสูงใหญ่ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก้าวเท้าเข้าประชิดโต๊ะทำงานฝั่งที่เธอยืนอยู่ ความกดดันจากส่วนสูงและรัศมีอำนาจแผ่ซ่านจนอากาศรอบตัวราวกับลดอุณหภูมิลง "คุณกำลังท้าทายอำนาจการตัดสินใจของผมนะรินรดา" ธีร์โน้มตัวลงมาเล็กน้อย ระยะห่างระหว่างใบหน้าของทั้งคู่ลดลงจนเกือบอันตราย ลมหายใจอุ่น ๆ ของเขาลอยปัดผ่านปลายจมูกรินรดานิด ๆ "จำไว้ว่านี่คือโปรเจกต์ของผม คุณเป็นแค่คนมาแต่งแต้มสีสัน ไม่ใช่คนรื้อสร้างใหม่ ถ้าคิดว่าแน่พอจะแหกกฎที่ผมตั้งไว้ ก็ลองดูครับ... ว่าคุณจะทนแรงกระแทกจากผมไหวแค่ไหน" รินรดาชะงักไปชั่ววินาทีเมื่อถูกรุกประชิด หัวใจดวงน้อยเต้นผิดจังหวะไปชั่วขณะด้วยความตกใจปนความใกล้ชิดที่ตั้งตัวไม่ทัน แต่วินาทีต่อมา เธอกลับเชิดหน้าขึ้นสู้ สายตาประกายความดื้อรั้นฉายชัดไม่มีความหวาดกลัวแม้แต่น้อย "งั้นเตรียมตัวรับมือกับอินทีเรียคนนี้ไว้ให้ดีเถอะค่ะ... เอ๊ย! ให้ดีก็แล้วกันครับ คุณสถาปนิกปากแข็ง" รินรดาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาสีเข้มของเขา ยิ้มเยาะที่มุมปากอย่างผู้ไม่ยอมแพ้ "เพราะฉันนี่แหละ จะเป็นคนฉีกกฎบ้า ๆ ของคุณให้เป็นจุลข้อต่อข้อเลยคอยดู!" ดวงตาคมกริบของธีร์หรี่แคบลงเล็กน้อย ความรู้สึกบางอย่างวูบไหวผ่านนัยน์ตาคู่นั้น มันไม่ใช่ความโกรธ แต่มันคือประกายความท้าทายและ... ความปรารถนาบางอย่างที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้ท่าทีเย่อหยิ่ง เคมีที่ปะทะกันรุนแรงระหว่างความเจ้าระเบียบสุดขั้วกับความพยศขั้นสุด ทำให้บรรยากาศในห้องทำงานเงียบงันลงทันที มีเพียงเสียงลมหายใจของคนทั้งคู่ที่สะท้อนก้องในความเงียบ ก๊อก ๆ ๆ! เสียงเคาะประตูดังขึ้นทำลายความเงียบงันอันน่าอึดอัดแต่เร่าร้อนนั้น รินรดารีบถอยหลังก้าวหนึ่งเพื่อเว้นระยะห่าง ขณะที่ธีร์สบถเบา ๆ ในลำคออย่างขัดใจ ก่อนจะปรับสีหน้าให้กลับมาเรียบเฉยดังเดิม "เข้ามา" ธีร์เอ่ยเสียงห้วน ประตูกระจกบานใหญ่เปิดออก ร่างสูงโปรดปรานของชายหนุ่มในชุดสูทเนี๊ยบกริบก้าวเข้ามา พร้อมรอยยิ้มพราวเสน่ห์ที่ทำให้รินรดาต้องเบิกตากว้างด้วยความประหลาดใจ "ขอโทษที่ขัดจังหวะนะครับ พอดีผมผ่านมาแถวนี้ เลยแวะเอาแปลนโครงการใหม่มาให้คุณธีร์พิจารณา... อ้าว คุณรินรดา ก็อยู่ด้วยหรอครับเนี่ย บังเอิญจัง" เมฆินทร์ส่งยิ้มหวานให้รินรดา ก่อนจะหันไปสบตากับธีร์ที่ตอนนี้ใบหน้าคมสันบึ้งตึงขึ้นกว่าเดิมหลายเท่า ตัวเลขในใจของสถาปนิกหนุ่มพุ่งปรี๊ดขึ้นทันทีเมื่อเห็นรอยยิ้มของคู่แข่งคนสำคัญที่จ้องจะแย่งทั้งงานและ... คนตรงหน้าเขาไป ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและใจฟูไปกับตัวละครของผมด้วยกันเสมอนะครับ