ความหึงหวงที่ซ่อนไม่มิด

“ปล่อยมือคุณออกไปจากแขนเขาเดี๋ยวนี้ เมฆินทร์” เสียงทุ้มต่ำแต่ทรงอำนาจของธีร์ดังขึ้น ท่ามกลางความเงียบงันที่แผ่ซ่านไปทั่วโถงออฟฟิศ สถาปนิกหนุ่มก้าวเดินเข้ามาด้วยจังหวะที่มั่นคง แววตาของเขาไม่ได้สั่นไหว แต่มันกลับวาวโรจน์ด้วยเพลิงโทสะที่ถูกกดทับไว้ภายใต้ความนิ่งสงบ รินรดารู้สึกได้ถึงแรงบีบที่ผ่อนคลายลงจากมือของเมฆินทร์ เธอสะบัดแขนออกทันที ก่อนจะขยับตัวไปยืนข้างหลังธีร์ตามสัญชาตญาณ เมฆินทร์แค่นยิ้มที่มุมปาก แววตาเจ้าเล่ห์คู่นั้นกวาดมองธีร์ตั้งแต่หัวจรดเท้า “ทำไมต้องเดือดร้อนขนาดนั้นล่ะธีร์? ผมแค่ชวนคุณรินไปทานมื้อค่ำเพื่อคุยเรื่องสัญญาฉบับใหม่ นายจะหวงก้างไปถึงไหน ในเมื่อโปรเจกต์นี้เราต่างก็มีส่วนได้ส่วนเสียเท่ากัน” ธีร์ไม่รอให้เมฆินทร์พูดจบ เขาก้าวประชิดตัวอีกฝ่ายจนระยะห่างเหลือเพียงไม่กี่นิ้ว กลิ่นอายกดดันจากผู้ชายที่ขึ้นชื่อเรื่องความเจ้าระเบียบแผ่ขยายจนคนรอบข้างต้องรีบถอยห่าง “คำว่า 'คนของฉัน' นายคงไม่เข้าใจ เพราะสมองของนายถูกจำกัดอยู่แค่ผลประโยชน์ แต่จำไว้ให้ขึ้นใจ... อย่าริอาจแตะต้องอะไรที่เป็นของผม แม้แต่ปลายเล็บ” บรรยากาศในห้องประชุมกดดันจนแทบหายใจไม่ออก รินรดามองแผ่นหลังกว้างของคนที่ยืนบังเธออยู่ ความรู้สึกบางอย่างที่เธอพยายามปฏิเสธมาตลอดเริ่มเด่นชัดขึ้นในอก ธีร์คนนี้... ธีร์ที่ดูเยือกเย็นและห่างเหินคนนี้ กำลังแสดงความหึงหวงออกมาอย่างโจ่งแจ้งจนน่าตกใจ เมฆินทร์หัวเราะหึ ก่อนจะปรายตามองรินรดาด้วยแววตาแพรวพราว “งั้นเหรอ? แต่ดูเหมือนรินรดาจะยังไม่ได้ตอบตกลงเป็น 'คนของใคร' เลยนะ จริงไหมริน?” รินรดาสูดลมหายใจเข้าลึก เธอไม่ชอบการถูกใช้เป็นเครื่องมือประชดประชันกันระหว่างผู้ชายสองคน เธอก้าวออกมาข้างหน้าหนึ่งก้าว สบตาเมฆินทร์ด้วยแววตาท้าทาย “เรื่องสัญญา ถ้าคุณเมฆินทร์มีธุระจะคุย ก็เชิญนัดผ่านเลขาฯ ตามระบบงานนะคะ ส่วนเรื่องส่วนตัว... ดิฉันคิดว่าเราไม่มีความจำเป็นต้องทำความรู้จักกันเกินกว่าฐานะคู่ค้าหรอกค่ะ” ธีร์ชะงักไปเล็กน้อย มุมปากของเขาเกร็งขึ้นอย่างพอใจ แต่ยังคงรักษาท่าทีนิ่งเฉยไว้ได้จนน่าหมั่นไส้ เมื่อเมฆินทร์เดินออกไปพร้อมกับทิ้งสายตาอาฆาตไว้เบื้องหลัง ความเงียบก็กลับมาปกคลุมพื้นที่อีกครั้ง “ปากเก่งนักนะ” ธีร์เอ่ยขึ้นเบาๆ โดยไม่หันมามองหน้าเธอ “ฉันแค่พูดความจริงค่ะ คุณธีร์เองก็รู้ว่าเขาต้องการอะไร” รินรดาตอบกลับพลางเก็บเอกสารบนโต๊ะเพื่อกลบเกลื่อนความประหม่า ธีร์หันขวับกลับมา มือหนาคว้าข้อมือเธอไว้แน่น แรงดึงนั้นทำให้ร่างบางถลาไปปะทะกับแผงอกแกร่ง กลิ่นน้ำหอมประจำตัวของเขาที่ผสมกับกลิ่นกระดาษเขียนแบบจางๆ ทำเอาหัวใจของเธอกระตุกวูบ “คุณหึงฉันหรือเปล่า?” รินรดากลั้นใจถามออกไป เสียงของเธอเบาหวิว ธีร์ชะงัก มือที่จับข้อมือเธออยู่บีบแน่นขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะสะบัดออกราวกับถูกของร้อน เขาเดินหันหลังกลับไปที่โต๊ะทำงานแล้วทรุดตัวลงนั่ง “เพ้อเจ้อ ผมก็แค่ไม่อยากให้ลูกน้องในทีมเสียสมาธิกับเรื่องไร้สาระ งานมันล่าช้าพออยู่แล้ว อย่าสำคัญตัวผิดไปหน่อยเลย” รินรดากัดริมฝีปากแน่น ความซึนเดเระของเขามันช่างน่าหงุดหงิดเสียจริง “ค่ะ... ถ้าอย่างนั้นก็แค่เรื่องงานสินะคะ ขอบคุณที่ช่วยจัดการให้ค่ะ” เธอกำลังจะหมุนตัวเดินออกไป แต่เสียงทุ้มที่ดังก้องขึ้นจากด้านหลังกลับทำให้เธอต้องหยุดชะงัก “รินรดา” เธอหันกลับมา ธีร์ไม่ได้มองหน้าเธอ เขากำลังจ้องมองแบบแปลนบนโต๊ะด้วยแววตาที่ว่างเปล่า ทว่าน้ำเสียงกลับสั่นพร่าอย่างปิดไม่มิด “ถ้าวันหลังจะมีใครมาขายขนมจีบ... ช่วยดูด้วยว่ามันไม่ใช่คนที่พยายามจะทำลายบริษัทที่ผมสร้างมากับมือ” รินรดายิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว เธอรู้ดีว่านี่คือคำสารภาพในแบบฉบับของเขา ธีร์ไม่ใช่ผู้ชายที่จะพูดคำว่ารัก แต่ทุกการกระทำของเขามักจะตะโกนบอกความหมายนั้นเสมอ เธอกำลังจะเดินเข้าไปหาเขาเพื่อขอบคุณ แต่เสียงเคาะประตูที่ดังขึ้นพร้อมกับการเปิดเข้ามาโดยไม่รออนุญาตของ 'บุคคลที่สาม' กลับทำให้บรรยากาศเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง ร่างระหงในชุดเดรสสีแดงเพลิงก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มที่ดูอย่างไรก็ไม่เป็นมิตร “ธีร์คะ... เซอร์ไพรส์ไหม? พอดีฉันเพิ่งกลับจากต่างประเทศ เลยรีบแวะมาหาคุณที่บริษัทก่อนเลย” รินรดาชะงักค้าง สายตาของเธอจับจ้องไปที่ผู้หญิงคนนั้นก่อนจะเลื่อนกลับมามองธีร์ที่ตอนนี้ดูเหมือนจะแข็งทื่อไปชั่วขณะ ธีร์ลุกขึ้นยืนช้าๆ แววตาของเขาเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิงจากความคลั่งรักเมื่อครู่ กลายเป็นความว่างเปล่าที่ซ่อนความกังวลบางอย่างเอาไว้ “แพรวา...” ธีร์เรียกชื่อนั้นด้วยน้ำเสียงที่รินรดาไม่เคยได้ยินมาก่อน ทว่าวินาทีที่แพรวาเดินเข้าไปกอดแขนธีร์อย่างถือวิสาสะ แพรวาก็หันมาส่งยิ้มให้รินรดาด้วยแววตาที่เย้ยหยัน “แนะนำตัวหน่อยสิคะธีร์... แม่คนนี้เป็นใครเหรอ? ทำไมถึงยืนหน้าตาตื่นอยู่ในห้องทำงานส่วนตัวของคุณได้?” ฟีนิกซ์สีทองขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามอ่านและร่วมลุ้นไปกับความสัมพันธ์ของธีร์และรินรดานะครับ