คู่แข่งปรากฏตัว

เสียงถอนหายใจเฮือกใหญ่ของรินรดา ดังแทรกความเงียบงันในห้องประชุมใหญ่ของบริษัทธีร์สถาปนิกทันที สิ้นคำพูดดุดันของธีร์เมื่อครู่ บรรยากาศรอบตัวก็คล้ายจะถูกแช่แข็งด้วยความกดดันจากสายตาคู่คมที่จ้องเขม็งมายังเธอราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ "คุณจะมองหน้าผมแบบนั้นไปทำไมอีก รินรดา" ธีร์เอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ น้ำเสียงของเขาห้วนสั้นและเต็มไปด้วยความหงุดหงิดที่เจ้าตัวพยายามควบคุมไว้อย่างสุดกำลัง ร่างสูงโปร่งในชุดสูทสั่งตัดเข้ารูปขยับตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง มือหนาทั้งสองข้างทาบลงบนขอบโต๊ะประชุมกระจกเงาวับ โน้มตัวเข้าหาหญิงสาวที่นั่งกอดอกเชิดหน้าใส่อย่างไม่เกรงกลัว "ฉันต่างหากล่ะที่ต้องถามคุณ ธีร์ ธราดล" รินรดาโต้กลับทันควัน ดวงตากลมโตเป็นประกายวาววับด้วยความพะว้าพะวังแต่ไม่ยอมจำนน "โปรเจกต์รีโนเวทโรงแรมหรูริมแม่น้ำเจ้าพระยาอันนี้ ฉันเป็นหัวหน้าทีมอินทีเรีย รับผิดชอบส่วนสุนทรียศาสตร์และการใช้งานภายใน ทำไมคุณถึงต้องเข้ามาแทรกแซงทุกกระเบียดนิ้วจนทีมฉันแทบจะทำงานไม่ได้อยู่แล้วล่ะคะ!" "เพราะถ้าปล่อยให้พวกคุณทำตามใจชอบ โรงแรมระดับห้าดาวนั่นคงกลายเป็นสวนสนุกเด็กอนุบาลไปแล้วน่ะสิครับ" ธีร์แค่นหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มหยันที่มุมปากนั้นช่างน่าหมั่นไส้เสียจนรินรดาอยากจะหยิบแฟ้มเอกสารฟาดหน้าหล่อๆ ของเขาให้หายแค้น "งานออกแบบภายในไม่ใช่แค่การเอาสีสวยๆ มาละเลงใส่ผนังนะรินรดา มันต้องคำนึงถึงโครงสร้าง ความปลอดภัย และงบประมาณที่บานปลายเพราะรสนิยมฟุ่มเฟือยของคุณด้วย" "นี่คุณว่าฉันรสนิยมฟุ่มเฟือยเหรอ!" รินรดาดีดตัวผงะลุกขึ้นยืนบ้าง ความสูงที่ต่างกันทำให้เธอต้องแหงนหน้าขึ้นเล็กน้อย แต่ทว่าแววตาของเธอกลับดุดันและแข็งกร้าวไม่แพ้กัน "สไตล์มินิมอลอบอุ่นที่ฉันเสนอไปมันลดทอนงบประมาณโครงสร้างที่คุณคำนวณผิดพลาดไปตั้งสิบเปอร์เซ็นต์ด้วยซ้ำ ทำไมคุณถึงยอมรับความจริงไม่ได้ว่าสถาปนิกเทวดาอย่างคุณก็ทำพลาดเป็นเหมือนกันห๊ะ!" คำพูดจี้ใจดำนั้นทำให้กรามคมของธีร์ขบเข้าหากันจนขึ้นสันนูน ดวงตาคู่คมวาวโรจน์ขึ้นวับ ชายหนุ่มก้าวเท้าเข้ามาประชิดตัวหญิงสาวอย่างรวดเร็ว ระยะห่างระหว่างกันลดลงจนเหลือเพียงคืบเดียว กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือกลิ่นบุหรี่จางๆ และความอบอุ่นจากร่างกายของเขาแผ่ซ่านเข้ามาในโสตประสาทจนรินรดาเผลอกลั้นหายใจโดยอัตโนมัติ ให้ตายสิ... ผู้ชายคนนี้อันตรายต่อหัวใจเธอชะมัด แม้ในเวลาที่โมโหจัดจนอยากจะหยิกเนื้อเขาสักที ธีร์ก็ยังคงดูทรงเสน่ห์จนเผลอใจเต้นแรงทุกครั้งที่เข้าใกล้ "ปากเก่งนักนะ..." ธีร์โน้มใบหน้าหล่อเหลาลงมา กระซิบด้วยน้ำเสียงต่ำพร่าชิดริมหูของเธอ "อยากลองดีกับผมนักใช่ไหมรินรดา ได้... ถ้าคุณคิดว่าผลงานชิ้นนี้มันสมบูรณ์แบบนัก ก็เชิญรับผิดชอบมันแต่เพียงผู้เดียวไปเลย ผมจะไม่ยุ่ง... แต่ถ้ามันพังไม่เป็นท่าเมื่อไหร่ เตรียมตัวโดนผมเฉ่งจนไม่เหลือชิ้นดีแน่ครับ" พูดจบ ธีร์ก็ผละตัวออกห่างอย่างรวดเร็ว คว้าสูทพาดบ่าแล้วหมุนตัวเดินสาวเท้าก้าวออกจากห้องประชุมไปอย่างไร้เยื่อใย ทิ้งให้รินรดายืนกำมือแน่นด้วยความคับแค้นใจอยู่ลำพัง "คนบ้า! ปากจัดที่สุด!" เธอพึมพำกระแทกเสียงตามหลังร่างสูงที่ลับตาไป แม้ปากจะต่อว่าเขาไม่หยุด แต่หัวใจเจ้ากรรมกลับเต้นระส่ำไม่เป็นจังหวะกับความใกล้ชิดเมื่อครู่ แต่ความวุ่นวายยังไม่ทันได้จางหาย ประตูห้องประชุมก็ถูกเปิดผางเข้ามาอีกครั้ง รินรดารemซบความโกรธไว้แล้วหันขวับไปหมายจะด่าซ้ำเพราะคิดว่าเป็นธีร์ที่ลืมของ แต่ทว่า... ร่างที่ก้าวเข้ามากลับไม่ใช่สถาปนิกหนุ่มจอมเผด็จการคนนั้น รอยยิ้มพพิมพ์ใจและท่าทีสุขุมนุ่มลึกของชายหนุ่มในชุดสูทรisspกเนี๊ยบปรากฏต่อสายตา เมฆินทร์ นักพัฒนาอสังหาริมทรัพย์คู่แข่งคนสำคัญของธีร์กำลังก้าวเข้ามาในห้องด้วยท่าทีสบายๆ ราวกับเป็นเจ้าของสถานที่ "ดูเหมือนผมจะมาขัดจังหวะสงครามขนาดย่อมระหว่างคุณกับคุณธีร์สินะครับ คุณรินรดา" เมฆินทร์เอ่ยทักด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลเป็นกันเอง ดวงตาเรียวรีใต้กรอบแว่นสายตาแพรพราวด้วยประกายบางอย่างที่อ่านไม่ออก รินรดากะพริบตาปริบๆ ด้วยความประหลาดใจ รีบปรับสีหน้าให้เป็นปกติแล้วผายมือเชิญตามมารยาท "คุณเมฆินทร์... เข้ามาได้ยังไงคะเนี่ย รปภ. ปล่อยให้เข้ามาถึงนี่ได้ยังไง" "ผมมีนัดกับผู้บริหารระดับสูงของที่นี่ครับบังเอิญเดินผ่านมาเห็นคุณยืนหน้าเครียดอยู่คนเดียว เลยแวะเข้ามาทักทายในฐานะ 'เพื่อนร่วมงาน' ที่สนใจผลงานของคุณเป็นพิเศษ" เมฆินทร์เดินเข้ามาใกล้โต๊ะทำงาน ชายหนุ่มกวาดสายตามองแบบร่างโปรเจกต์โรงแรมบนโต๊ะด้วยความชื่นชมที่แสดงออกอย่างเปิดเผย "ฝีมือการออกแบบของคุณรินรดานี่โดดเด่นไม่เคยเปลี่ยนเลยนะครับ น่าเสียดาย... ที่ต้องมาตกอยู่ภายใต้การควบคุมของคนหัวโบราณอย่างคุณธีร์ ธราดล" รินรดาขมวดคิ้วเล็กน้อยกับคำพูดพาดพิงนั้น แม้เธอจะไม่ค่อยลงรอยกับธีร์สักเท่าไหร่ แต่เธอก็ไม่ชอบให้คนนอกมาวิจารณ์สถาปนิกคู่ปรับคนนี้ลับหลังเช่นกัน "คุณธีร์เขามีเหตุผลของเขาค่ะ ถึงจะน่าโมโหไปหน่อยก็เถอะ..." "เหตุผลเหรอครับ?" เมฆินทร์หัวเราะในลำคอเบาๆ เดินเข้ามาหยุดยืนอยู่ตรงข้ามกับเธอ รอยยิ้มที่ส่งมานั้นเคลือบแฝงด้วยเลศนัยบางอย่าง "คุณรินรดาลืมไปแล้วเหรอครับว่าโครงการนี้ จริงๆ แล้วบริษัทของผม 'เค.เอ็ม. ดีเวลลอปเมนท์' ก็ยื่นประมูลแข่งมาตั้งแต่แรก ถ้าไม่ใช่เพราะเส้นสายของคุณธีร์..." "เรื่องนั้นมันผ่านไปแล้วนี่คะ การประมูลจบลงด้วยชัยชนะของบริษัทธีร์สถาปนิก คุณเมฆินทร์คงไม่ได้มาเพื่อรื้อฟื้นเรื่องเก่าหรอกใช่ไหมคะ" รินรดาตัดบทเสียงเรียบ ดวงตากลมโตมองจับผิดคู่สนทนาอย่างไม่ไว้วางใจนัก เมฆินทร์ยิ้มรับไม่ถือสา เขายกมือขึ้นดันแว่นตาก่อนจะโน้มตัวลงเล็กน้อยเพื่อลดช่องว่างระหว่างกัน "ผมไม่ได้มาเพื่อรื้อฟื้นครับ แต่ผมมาเพื่อ... 'เสนอทางเลือกที่ดีกว่า' ให้คุณต่างหาก" "ทางเลือกอะไรคะ?" "ผมรู้ว่าคุณกำลังเหนื่อยกับการทำงานร่วมกับคนเผด็จการอย่างธีร์ ธราดล เขาไม่เคยเห็นค่าในตัวคุณรินรดาอย่างแท้จริงหรอครับ เขาเห็นคุณเป็นแค่เครื่องมือสร้างผลงาน" เมฆินทร์พูดด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลราวกับจะสะกดจิต "มาร่วมงานกับผมสิครับ คุณอยากออกแบบโรงแรมนั้นในแบบที่คุณต้องการเท่าไหร่ ผมให้คุณอิสระเต็มที่ และที่สำคัญ... ผมพร้อมจะให้งบประมาณสนับสนุนมากกว่าที่ธีร์ให้คุณถึงสองเท่า" ข้อเสนอนั้นเย้ายวนใจไม่น้อยสำหรับอินทีเรียดีไซเนอร์ที่อยากสร้างสรรค์ผลงานชิ้นโบว์แดงโดยไม่มีใครมาขัดขวาง แต่รินรดากลับรู้สึกหนสันหลังวาบอย่างประหลาด ความหวangระแวงฉายชัดขึ้นในแววตา เธอย่อมรู้ดีว่านักธุรกิจอย่างเมฆินทร์ไม่มีทางทำอะไรโดยไม่มีผลประโยชน์ทับซ้อน "ทำไมคุณถึงลงทุนกับฉันขนาดนี้ล่ะคะ ทั้งที่เราเพิ่งร่วมงานกันแค่ครั้งเดียว" เมฆินทร์ยิ้มกริ่ม ดวงตาคมกริบมองสำรวจใบหน้าหวานที่เต็มไปด้วยความสงสัย เขาเอื้อมมือออกไปทำท่าจะแตะลงบนหลังมือของเธอที่วางอยู่บนโต๊ะ แต่รินรดาชักมือหลบได้อย่างทันท่วงที ชายหนุ่มชะงักไปเล็กน้อยก่อนจะหัวเราะกลบเกลื่อน "ก็เพราะคุณทั้งสวย เก่ง และน่าสนใจยังไงล่ะครับ... รินรดา" เมฆินทร์กระซิบเสียงแผ่ว "ผมไม่อยากเห็นเพชรเม็ดงามอย่างคุณต้องถูกกดขี่ข่มเหงอยู่ในกำมือของสถาปนิกใจร้ายคนนั้น ถ้าคุณตกลงร่วมมือกับผมในการปรับเปลี่ยนดีไซน์ภายในเฟสสุดท้าย..." "หมายความว่ายังไงคะ?" รินรดาใจหายวาบเมื่อเริ่มจับทางได้ "ที่คุณพูดแบบนี้..." "ใช่ครับ... ถ้าคุณช่วยเปิดทางให้ผมเข้าถึงข้อมูลลับเกี่ยวกับโครงสร้างและงบประมาณของโปรเจกต์นี้ในฝั่งของธีร์ ผมรับรองว่าโครงการนี้จะตกเป็นของเรา และคุณจะได้เป็นผู้ออกแบบหลักแต่เพียงผู้เดียวโดยไม่มีใครมาสั่ง" เมฆินทร์เผยธาตุแท้ออกมา รอยยิ้มอบอุ่นเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่น่ากลัว รินรดาก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าวด้วยความตกใจ เธอมองหน้าผู้ชายตรงหน้าด้วยความรู้สึกสะท้านสะเทือน เมฆินทร์ไม่ได้มาชวนเธอร่วมงานด้วยความชื่นชมฝีมือ แต่มันคือการ 'ซื้อตัว' เพื่อใช้เธอเป็นเครื่องมือทำลายล้างบริษัทของธีร์ต่างหาก! "คุณบ้าไปแล้วเหรอคะ! ฉันไม่มีทางหักหลังบริษัทตัวเองและไม่มีวันขายข้อมูลให้คู่แข่งเด็ดขาด!" รินรดากวาดเสียงปฏิเสธเสียงแข็ง ดวงตาเป็นประกายด้วยความโกรธเกรี้ยว "อย่าเพิ่งปฏิเสธเร็วนักเลยครับคุณรินรดา ลองคิดดูให้ดี..." เมฆินทร์ก้าวเข้ามาประชิดตัวเธอที่ถอยหลังจนติดมุมโต๊ะประชุม รินรดาหน้าซีดเผือดเมื่อถูกต้อนจนมุม มือหนาของชายหนุ่มเอื้อมมือคว้าจับข้อศอกของเธอไว้แน่นจนเจ็บ "ถ้าคุณไม่ยอมร่วมมือกับผม... ข่าวลือเรื่องความสัมพันธ์เกินเลยระหว่างคุณกับสถาปนิกหนุ่มจอมเนี๊ยบ... พร้อมกับภาพถ่ายสนิทสนมเมื่อคืนก่อน คงจะหลุดไปถึงมือกองบรรณาธิการข่าวบันเทิงและบอร์ดบริหารในวันพรุ่งนี้แน่ครับ" หัวใจของรินรดาร่วงไปอยู่ที่ตาตุ่ม ภาพเหตุการณ์เมื่อคืนที่เธอเผลอสะดุดล้มอ้อมกอดของธีร์ผุดขึ้นมาในหัว ภาพที่ถูกแอบถ่ายไว้โดยใครบางคน... หรือจะเป็นเมฆินทร์! "คุณ... คุณมันคนทุเรศ!" รินรดาเงื้อมมือขึ้นเตรียมจะตบหน้าคนตรงหน้าด้วยความเหลืออด แต่ทว่า... *ปัง!* เสียงเปิดประตูกระแทกผนังดังสนั่นหวั่นไหวจนสะเทือนไปทั้งห้อง ร่างสูงสง่าคุ้นเคยในชุดสูทตัวเดิมยืนตระหง่านอยู่ที่กรอบประตู ดวงตาคู่คมดุจพญาอินทรีย์วาวโรจน์ด้วยเพลิงโทสะที่ลุกโชนจนน่ากลัว รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกมาจากร่างของธีร์จนอุณหภูมิในห้องลดฮวบลงอย่างฉับพลัน ชายหนุ่มก้าวเท้าเข้ามาด้วยความเร็วสูงราวกับพายุหมุน ก่อนที่เมฆินทร์จะทันได้ตั้งตัว หมัดหนักๆ ของธีร์ก็ซัดเข้าที่ใบหน้าของนักพัฒนาอสังหาริมทรัพย์คู่แข่งเต็มแรงจนเซถอยหลังไปชนโต๊ะกระจกเสียงดังสนั่น! เมฆินทร์ล้มลงไปกองกับพื้น มุมปากแตกยับมีเลือดซึมออกมา ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นมองด้วยความตกใจ แต่ยังไม่ทันได้ตั้งหลัก ธีร์ก็พุ่งเข้าไปกระชากคอเสื้อสูทของเมฆินทร์ให้ลุกขึ้นมาประชิดตัวอีกครั้ง ดวงตาทั้งคู่ดุดันราวกับจะฉีกร่างอีกฝ่ายเป็นชิ้นๆ "แกกล้าดียังไง... มาแตะต้องคนของฉันในบริษัทของฉัน!" ธีร์เค้นเสียงลอดไรฟัน น้ำเสียงเหี้ยมเกรียมและเต็มไปด้วยความคลั่งรักแบบดิบเถื่อนที่รินรดาไม่เคยเห็นมาก่อนในชีวิต ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและคอยสนับสนุน "ฟีนิกซ์สีทอง" เสมอนะครับ