"ผมบอกแล้วไงครับว่า 'คำอธิบาย' ของผม ไม่ได้หมายถึงการนั่งคุยกันผ่านโต๊ะทำงานที่กั้นขวางพวกเราเหมือนเรากำลังประชุมบอร์ดบริหาร"
เสียงทุ้มต่ำที่เจือความเอาแต่ใจดังขึ้นทันทีที่รินรดาก้าวพ้นประตูห้องทำงานกระจกนิกรของไซต์งาน กลิ่นหอมจางๆ ของกาแฟอาราบิก้าคั่วเข้มผสมผสานกับกลิ่นกายสะอาดสะอ้านของสถาปนิกหนุ่มลอยมาแตะจมูก ก่อนที่ร่างสูงใหญ่ในชุดเชิ้ตพับแขนจะก้าวเข้ามาขวางทางออกอย่างจงใจ
รินรดาชะงักฝีเท้า หัวใจดวงน้อยกระตุกวูบอย่างไม่ทันตั้งตัว เธอยืนถือแฟลชไดรฟ์แน่นจนข้อนิ้วขาวซีด ปากบางเม้มเข้าหากันด้วยความหมั่นไส้ระคนประหม่า "แล้วคุณธีร์ต้องการอะไรล่ะคะ... เอ้ย! ครับ! ฉันหมายถึง... คุณจะเอาอะไรอีก งานเมื่อคืนฉันก็ส่งให้ครบหมดแล้วนะ!"
"เรียกผมว่า 'คุณธีร์' แต่สรรพนามแทนตัวเองยังหลุดคำว่า 'ฉัน' ออกมา แบบนี้เขาเรียกว่าความจริงใจบกพร่องนะครับรินรดา" ธีร์ย่างสามขุมเข้ามาใกล้จนหญิงสาวต้องถอยหลังไปชนกับชั้นวางโมเดลสถาปัตยกรรม
ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาสะท้อนร่องรอยความขบขันระคนเอ็นดู แต่ใบหน้าของเขากลับนิ่งสนิทตามสไตล์เจ้าระเบียบที่เธอหมั่นไส้มาตลอด
"ถอยไปเลยนะ ธีร์ ธราดล คุณกำลังล้ำเส้นพื้นที่ส่วนตัวของฉันเกินไปแล้ว" รินรดาเชิดหน้าขึ้นสู้ สายตากลมโตฉายแววพยศ แม้ในใจจะเริ่มเต้นผิดจังหวะเมื่อฝ่าหนาใหญ่ของอีกฝ่ายยกขึ้นทาบกับขอบชั้นวางของด้านข้าง กักตัวเธอไว้ในวงแขนอย่างสมบูรณ์แบบ
"พื้นที่ส่วนตัวอะไรกันครับ ในเมื่อแบบแปลนอินทีเรียที่คุณแก้มาสามรอบ มันทับซ้อนกับโครงสร้างหลักที่ผมออกแบบไว้ครึ่งต่อครึ่ง... เราไม่ได้กำลังคุยกันเรื่องส่วนตัวครับ เรากำลังคุยเรื่อง 'งาน' แต่บังเอิญว่าสถานที่มันเอื้ออำนวยให้ผมต้องกวดขันคุณเป็นพิเศษ"
"กวดขันบ้าอะไรเล่า! นั่นมันเพราะคุณตั้งใจจะแกล้งแก้แบบฉันต่างหาก!" รินรดาเถียงกลับทันควัน ดวงตาวาวโรจน์ด้วยความโกรธกรุ่น ความใกล้ชิดระดับที่ลมหายใจอุ่นๆ ของเขารดรดอยู่บนหน้าผาก ทำให้สมองเธอลัดวงจรไปชั่วขณะ กลิ่นน้ำหอมผู้ชายของธีร์ช่างรบกวนสมาธิเสียเหลือเกิน
ธีร์ไม่ตอบทันที เขาก้มมองคนตัวเล็กที่พยายามทำตัวพองขนใส่เหมือนแมวขู่ เขาจ้องมองริมฝีปากที่ขยับเถียงเขาฉอดๆ ด้วยสายตาที่ลึกลงกว่าเดิม แววตาคมปลาบนั้นไหววูบไปชั่วขณะ ปราศจากความเย่อหยิ่งจองหองอย่างเคย เหลือเพียงความอ่อนโยนบางเบาที่เจ้าตัวพยายามซ่อนไว้ภายใต้มาดนิ่ง
"ผมไม่ได้แกล้ง..." เสียงของเขาอ่อนลงโดยไม่รู้ตัว ปลายเสียงทุ้มพร่าจนรินรดาต้องช้อนตาขึ้นมองด้วยความประหลาดใจ
"...แต่ผมแค่อยากให้คุณอยู่ใกล้ผมนานขึ้นต่างหาก"
บรรยากาศในห้องทำงานเงียบกริบลงทันที เสียงเครื่องปรับอากาศทำงานเบาหวิว แต่เสียงหัวใจของรินรดากลับดังชัดจนเธอกลัวว่าคนตรงหน้าจะได้ยิน เธอนิ่งอึ้งไปกับประโยคสารภาพที่หลุดออกมาอย่างไร้การป้องกันตัวของพ่อหนุ่มปากแข็ง
นี่เขา... กำลังหยอดเธอยามเช้าอย่างนั้นหรือ? ผู้ชายที่ขึ้นชื่อเรื่องความเนี๊ยบ เยชา และปากจัดเป็นที่หนึ่งเนี่ยนะ!
"คุณ... พูดบ้าอะไรเนี่ย" รินรดารu้สึกร้อนผ่าวไปทั่วทั้งใบหน้า ลามเลียไปถึงใบหูขาวสะอาด เธอพยายามดันอกแกร่งออกห่าง แต่กล้ามเนื้อแน่นๆ ใต้ร่มผ้าของธีร์กลับแข็งราวกับกำแพงหิน "ปล่อยนะ! เดี๋ยวคนอื่นก็เข้ามาเห็นหรอก!"
"ใครจะกล้าเข้ามาถ้าผมยังไม่อนุญาต... อีกอย่าง" ธีร์โน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกโด่งเกือบจะชนกับปลายจมูกรั้นของเธอ แววตาพราวระยับด้วยความเจ้าเล่ห์ "ผมกำลังทบทวน 'บทลงโทษ' สำหรับคนที่ชอบเถียงผมเมื่อคืนต่างหากล่ะครับ"
รินรดากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ความหวั่นไหวสายหนึ่งตีรวนขึ้นมาในอกอย่างห้ามไม่อยู่ ความอ่อนโยนที่แฝงมาภายใต้ท่าทีดุๆ และคำพูดจิกกัดของธีร์ เริ่มกัดเซาะกำแพงความระแวดระวังของเธอทีละน้อย ความใกล้ชิดที่ไร้ระยะห่างนี้กำลังทำให้เธอกลายเป็นฝ่ายเพลี่ยงพล้ำอย่างแท้จริง
ทว่า ในจังหวะที่หัวใจของทั้งคู่กำลังเต้นเป็นจังหวะเดียวกัน และริมฝีปากของสถาปนิกหนุ่มกำลังโน้มต่ำลงมาอีกเพียงคืบ—
*ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!*
เสียงเคาะประตูกระจกดังขึ้นขัดจังหวะ พร้อมกับบานประตูที่ถูกผลักเปิดออกโดยไม่รอรับอนุญาต ร่างสูงโปรดของ 'เมฆินทร์' คู่แข่งทางธุรกิจตัวฉกาจปรากฏขึ้นพร้อมรอยยิ้มพรายเจ้าเล่ห์ในมือถือแฟ้มโปรเจกต์
"อุ๊ย... ขอโทษทีครับคุณธีร์ ผมไม่ได้ตั้งใจจะขัดจังหวะ 'สวีท' ระหว่างสถาปนิกกับอินทีเรียคนเก่งหรอกนะ... พอดีผมมีเรื่องด่วนเกี่ยวกับแปลนชั้นบนที่จะต้องปรึกษากับคุณรินรดาสلซะหน่อยครับ"
ธีร์ผละตัวออกช้าๆ ใบหน้าคมคายกลับมาเรียบตึง เย็นชา และแผ่รังสีความหงุดหงิดออกมาอย่างปิดไม่มิด ดวงตาคมกริบหันไปจ้องผู้มาใหม่ด้วยแววตาพร้อมฆ่า
รินรดารีบสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อตั้งสติ ใบหน้าแดงก่ำถอยห่างจากชั้นวางของทันที ทว่าสายตาของเมฆินทร์ที่มองมายังเธอกลับมีความหมายบางอย่างซ่อนอยู่... แววตาที่เต็มไปด้วยความท้าทายและประกายความตั้งใจที่จะแย่งชิงบางสิ่งไปจากมือของสถาปนิกหนุ่มผู้หวงก้าง
--------------------------------------------------
ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและเป็นกำลังใจให้กันเสมอนะครับ
แปลนรักฉบับร้ายของนายสถาปนิก•ตอนที่ 9
ระยะห่างที่หายไป
ผลงานโดย ฟีนิกซ์สีทอง
โหมดอ่านสะดวกมือ (Hands-Free)
สารจากนักเขียน (ฟีนิกซ์สีทอง)
ดูโปรไฟล์ →"สวัสดีคุณรี้ดทุกคนครับ ขอบคุณที่ติดตามผลงานเรื่อง แปลนรักฉบับร้ายของนายสถาปนิก นะครับ ฝากกดหัวใจและคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะครับ ขอบคุณทุกคนครับ 🙏✨"
ความคิดเห็น (0)
ร่วมพูดคุยและส่งกำลังใจให้ไรท์ยังไม่มีความคิดเห็นในตอนนี้
เป็นคนแรกที่เริ่มพูดคุยและส่งกำลังใจให้คุณไรท์!