มื้อค่ำที่กลายเป็นสนามรบ

"ถ้าคุณยังเดินเร็วกว่านี้อีกนิดเดียว รินคงคิดว่าคุณกำลังพยายามวิ่งหนีภาระทางสังคมบางอย่างอยู่ครับ... คุณธีร์" เสียงใสติดจะเย้าแหย่ดังขึ้นทันทีที่เรียวขาในชุดราตรีสั้นสีมรกตหยุดก้าว รินรดาเบี่ยงตัวกลับมามองชายหนุ่มร่างสูงในชุดสูทสากลสีชาโคลเข้ารูปที่กำลังสาวเท้าตามมาด้วยสีหน้าเรียบตึงเป็นเอกลักษณ์ ธีร์หยุดยืนซ้อนหลังเธอในระยะประชิด กลิ่นน้ำหอมกลิ่นไม้จันทน์ผสมความเย็นยะเยือกของแอมเบอร์โชยปะทะปลายจมูก ชวนให้ใจสั่นสะท้านอย่างน่าหงุดหงิด "ผมไม่ได้หนีใคร... แค่คิดว่าการมายืนอออยู่หน้าประตูห้องบอล룸ของโรงแรมหรูเพื่อปั้นหน้ายิ้มให้พวกนักลงทุนหน้าเลือด มันเสียเวลาทำงานชิ้นเอกของผมบนโต๊ะเขียนแบบก็เท่านั้น" ธีร์ตอบเสียงเรียบ นัยน์ตาสีเข้มกวาดมองผู้คนที่ทยอยเดินเข้างานเลี้ยงฉลองความสำเร็จโครงการ 'Aura Horizon' งานใหญ่ประจำปีที่ควบรวมบริษัทสถาปนิกของเขากับกลุ่มทุนอสังหาฯ ยักษ์ใหญ่เอาไว้ด้วยกัน ทว่าเป้าหมายสำคัญในค่ำคืนนี้ไม่ใช่การดื่มฉลอง แต่เป็นการปกป้องแบบแปลนโครงการที่เขารังสรรค์ขึ้นมาจากเงื้อมมือของพวกฉาบฉวย รินรดาปรายตามองค้อนเล็กน้อย ริมฝีปากอิบอิ่มเคลือบลิปสติกสีแดงกุหลaบแย้มยิ้มเยาะ "ปากบอกว่าเสียเวลา แต่เสื้อสูท Armani ตัวที่ใส่มานี่สั่งตัดพิเศษเพื่อค่ำคืนนี้โดยเฉพาะเลยไม่ใช่เหรอครับ? หรือว่ากลัวน้อยหน้าใครบางคน... อย่างเช่นคุณเมฆินทร์ที่ยืนถือแก้วแชมเปญรอต้อนรับเราอยู่ตรงนั้นล่ะครับ" นิ้วเรียวชี้ไปยังกลางห้องจัดเลี้ยง ที่ซึ่งร่างสูงโปร่งของเมฆินทร์ ในฐานะกรรมการบริหารฝ่ายพัฒนาโครงการกำลังยืนยิ้มแย้มแจ่มใสอยู่ท่ามกลางกลุ่มนักข่าวและแขกวีไอพี สายตาคมปลาบของคู่แข่งตัวฉกาจมองตรงมาที่พวกเขาทันที พร้อมกับก้าวเท้ายาวๆ ตรงดิ่งเข้ามาหาด้วยท่าทีเป็นมิตรเกินเหตุ "อ้าว... คุณธีร์ คุณรินรดา ยินดีต้อนรับครับ นึกว่าจะเบี้ยวงานซะแล้ว" เมฆินทร์ทักทายด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล รอยยิ้มพราวเสน่ห์ปรากฏบนใบหน้าคมคาย ทว่าดวงตากลับแพรพราวด้วยความท้าทายยามที่เขากวาดสายตามองมือของรินรดาที่เกาะชายแขนเสื้อสูทของธีร์ไว้โดยอัตโนมัติเพื่อรักษามารยาททางสังคม "งานนี้สมเกียรติฝีมือพวกคุณสองคนจริงๆ ครับ โดยเฉพาะอินทีเรียดีไซน์ที่ผสมผสานความดิบของคอนกรีตเข้ากับความอ่อนโยนของแสงธรรมชาติ... ผมไม่แปลกใจเลยว่าทำไมคุณรินรถึงทุ่มเทเวลาทั้งหมดให้โปรเจกต์นี้ จนแทบไม่มีเวลาให้เรื่องอื่น" ประโยคหลังเมฆินทร์จงใจลดเสียงลงเล็กน้อย พร้อมกับโน้มตัวเข้าหารินรดาด้วยความสนิทสนมเกินกว่าเพื่อนร่วมงาน รินรดาชะงักไปนิด กำลังจะอ้าปากปฏิเสธคำหยอกเย้านั้น แต่ทว่า... หมับ! แรงบีบกระชับที่ต้นแขนข้างขวาทำเอาหญิงสาวต้องอุทานเบาๆ ธีร์ขยับตัวเข้ามาแทรกกลางระหว่างเธอกับเมฆินทร์อย่างแนบเนียน ร่างสูงใหญ่แผ่รังสีความกดดันออกมารอบตัวจนอุณหภูมิรอบบริเวณลดฮวบลงหลายองศา ใบหน้าหล่อเหลาบึ้งตึงขึ้นอย่างเห็นได้ชัด "ขอบคุณที่เป็นห่วงโปรเจกต์ของเราครับคุณเมฆินทร์... แต่เรื่องเวลาส่วนตัวของทีมงานในความดูแลของผม ผมคิดว่าผมจัดสรรได้ดีพอ จนไม่ต้องรบกวนให้คู่แข่งทางธุรกิจมาช่วยบริหารจัดการหรอกนะครับ" น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่เฉียบคมราคมมีดโกนบาดลึกเข้าที่ความรู้สึก บรรยากาศรอบตัวสะดุดกึก เมฆินทร์หุบยิ้มลงเล็กน้อย ดวงตาสองคู่ปะทะกันกลางอากาศจนเกิดประกายไฟแปล๊บๆ ความตึงเครียดแผ่ซ่านออกมารอบตัวราวกับสนามรบขนาดย่อมที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้สูทหรู รินรดาแอบถอนหายใจเบาๆ กับความปากร้ายและอาการหึงหวงแบบไม่ดูตาม้าตาเรือของสถาปนิกหนุ่ม เธอยกมือขึ้นแตะเบาๆ ที่ท่อนแขนแข็งแกร่งภายใต้เนื้อผ้าสูท ส่งสัญญาณเตือนกลายๆ ผ่านปลายนิ้ว "ใจเย็นก่อนสิครับคุณธีร์... งานเลี้ยงเพิ่งจะเริ่มต้นเองนะ เรายังมีเวลา 'เคลียร์' กันอีกยาว" รินรดาจงใจเน้นเสียงคำว่าเคลียร์ พร้อมกับส่งยิ้มหวานหยาดเยิ้มให้เมฆินทร์เพื่อตัดบท "ต้องขอตัวก่อนนะคะคุณเมฆินทร์ พอดีดิฉันกับคุณธีร์มีเรื่อง 'งานด่วน' ที่ต้องคุยกันให้รู้เรื่องในมุมสงบสักหน่อย" พูดจบ หญิงสาวก็ไม่รอช้า เธอใช้วิธีเกี่ยวแขนเรียวเข้ากับข้อศอกของธีร์ ออกแรงดึงเบาๆ ให้ร่างสูงยอมถอยทัพออกมาจากจุดปะทะ ท่ามกลางสายตาของแขกเหรื่อที่เริ่มหันมามองเป็นตาเดียว ธีร์ยอมขยับตามแรงดึงแต่โดยดี แม้ใบหน้าคมคายจะยังคงบึ้งตึงและขบกรามแน่นจนเป็นสันนูน ดวงตาสีเข้มคมกริบกวาดมองผู้คนที่เดินสวนไปมา ก่อนจะลากหญิงสาวหลบเข้ามาในมุมอับสายตา บริเวณระเบียงกระจกโค้งด้านนอกที่มองเห็นวิวกรุงเทพฯ ยามค่ำคืนระยิบระยับ แสงไฟจากตึกสูงสะท้อนกับผิวกระจกขับเน้นบรรยากาศให้เงียบสงบและเป็นส่วนตัวขึ้นอย่างกะทันหัน ปัง! เสียงประตูกระจกเลื่อนปิดลงพร้อมกับกลอนล็อกอัตโนมัติที่ตัดขาดเสียงเพลงแจ๊สจากด้านในออกไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงเสียงลมหายใจอุ่นร้อนและเสียงหัวใจที่เต้นรัวเร่งของคนทั้งคู่ "คุณดึงผมออกมาทำไม?" ธีร์เปิดฉากถามทันที น้ำเสียงเจือความหงุดหงิดที่ปิดไม่มิด ร่างสูงก้าวเข้าประชิดจนรินรดาต้องถอยหลังไปชนเข้ากับราวระเบียงกระจกเย็นเฉียบ แขนแกร่งทั้งสองข้างยกขึ้นค้ำยันกระจกไว้ทั้งสองด้าน กักขังเธอไว้ในอาณาเขตของเขาอย่างสมบูรณ์ "คุณกำลังสนุกมากใช่ไหมที่ยืนให้มันอ่อยอยู่ท่ามกลางคนเป็นร้อยแบบนั้น?" รินรดาไม่สะทกสะท้านแม้แต่น้อย เธอยืดตัวขึ้นสบตากับคนตัวโตกว่าอย่างไม่เกรงกลัว ริมฝีปากบางยกยิ้มมุมปากอย่างท้าทาย "อ่อยเหรอครับ? คุณตาฝาดไปหรือเปล่า คุณธีร์... หรือว่าต่อมความหึงของคุณมันทำงานหนักเกินไปจนพาลใส่ชาวบ้านเขาไปทั่ว?" "ผมไม่ได้หึง!" ธีร์สวนกลับทันควัน เสียงดังขึ้นเล็กน้อยด้วยความร้อนรน ใบหน้าหล่อเหลาโน้มลงมาใกล้จนปลายจมูกเกือบจะชนกัน ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดพวงแก้มเนียน "ผมแค่เกลียดความไร้สาระ! และเกลียดไอ้ท่าทางออดอ้อดยิ้มแย้มที่คุณใช้กับคู่แข่งทางธุรกิจของผม มันดู... ไม่เป็นมืออาชีพเอาเสียเลย" "แต่รินคิดว่ามันคือ 'มารยาททางสังคม' ที่คนเป็นสถาปนิกหัวโบราณบางคนควรเรียนรู้นะครับ" รินรดาเถียงกลับทันควัน ดวงตากลมโตเป็นประกายวับวาวด้วยความถือดี เธอยกมือขึ้นดันแผงอกกว้างของเขาออกเบาๆ "ปล่อยรินได้แล้วครับ คนอื่นมองเข้ามาจะเข้าใจผิดกันใหญ่" "ปล่อยเหรอ? ในเมื่อคุณเป็นคนดึงผมออกมาเองแท้ๆ..." ธีร์กระซิบเสียงพร่า นัยน์ตาสีเข้มฉายแวววับโรจน์ที่สั่นไหวด้วยความปรารถนาบางอย่างที่ถูกเก็บกดไว้ใต้ท่าทีเย่อหยิ่งมาตลอดทั้งวัน ปลายนิ้วเรียวของสถาปนิกหนุ่มเอื้อมไปเกลี่ยปอยผมที่คลอเคลียข้างแก้มเนียนแผ่วเบา สัมผัสที่อ่อนโยนขัดกับคำพูดปากร้ายสิ้นเชิง "แล้วเรื่องที่เราต้อง 'เคลียร์' กันเมื่อกี้... คุณจะอธิบายว่ายังไง หืม? รินรดา" ระยะห่างระหว่างใบหน้าลดลงจนเหลือเพียงไม่กี่เซนติเมตร รินรดากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวราวกับจะหลุดออกมานอกอก เคมีที่คุ้นเคยระหว่างพวกเขากำลังแผดเผาความตั้งใจทั้งหมดให้มลายหายไปในพริบตา หญิงสาวเงยหน้าขึ้นสบตาเขา เตรียมจะอ้าปากสวนกลับด้วยคำพูดแสบๆ คันๆ ตามนิสัย แต่ทว่า... แกร๊ก! เสียงปลดล็อกประตูกระจกบานเลื่อนด้านหลังดังขึ้นแผ่วเบา พร้อมกับเสียงฝีเท้าของใครบางคนที่ก้าวเข้ามาในความเงียบ พร้อมกับประโยคทักทายที่ทำให้เลือดในกายของธีร์เย็นเฉียบลงทันที "ขอโทษที่ขัดจังหวะนะครับ... พอดีผมมี 'ข่าววงใน' สำคัญเกี่ยวกับแปลนโครงการ Aura Horizon ที่คิดว่าคุณธีร์และคุณรินรดา น่าจะอยากฟังตอนนี้เลย" ธีร์ชะงักกึก ดวงตาคมกริบฉายแววกรุ่นโกรธขึ้นทันทีเมื่อหันไปมองผู้มาใหม่ที่ยืนยิ้มระรื่นอยู่ตรงประตูระเบียง!