รสชาติที่เธอไม่รู้จัก

"ถ้าฝีมือของคุณมีค่าแค่การติเตียนเพื่อสร้างเรตติ้งในเพจขยะๆ นั่น ก็เชิญไสหัวออกไปจากครัวของผมได้เลยครับ แต่ถ้าอยากรู้ว่ารสชาติที่ 'แท้จริง' มันเป็นยังไง... ก็ลองพิสูจน์ดู" เสียงทุ้มต่ำติดจะเยือกเย็นของคินน์ดังก้องสะท้อนกับผนังกระเบื้องสีขาวสะอาดตา เขาวางมีดเชฟด้ามถนัดลงบนเขียงด้วยจังหวะที่แม่นยำจนเกิดเสียงกังวานน่าขนลุก เรย์ที่ยืนกอดอกพิงเคาน์เตอร์บาร์อยู่ห่างออกไปไม่กี่ก้าวเลิกคิ้วขึ้น สายตาคู่คมที่เคยใช้จ้องจับผิดอาหารมาค่อนชีวิตบัดนี้เปลี่ยนเป็นความท้าทาย "ปากดีไม่เบานี่คุณเชฟ" เรย์เค้นหัวเราะในลำคอ ก้าวเท้าเข้าไปหาอีกฝ่ายอย่างไม่เกรงกลัว "ผมวิจารณ์ด้วยความจริงเสมอ ไม่ใช่เพจขยะอย่างที่คุณว่า และถ้าอาหารจานนี้ของทำออกมาให้ผมประทับใจไม่ได้... เตรียมตัวปิดร้านแล้วหางานใหม่ทำได้เลย เพราะผมจะเขียนให้คุณไม่มีที่ยืนในวงการนี้อีกต่อไป" คินน์ไม่ได้ตอบโต้ด้วยวาจา เขาเพียงแค่มองนิ่งด้วยนัยน์ตาสีสนิมเหล็กที่ลึกล้ำยากจะหยั่งถึง ก่อนจะหันหลังกลับไปหยิบวัตถุดิบที่ถูกเตรียมไว้ในตู้แช่เย็นระดับพรีเมียม มือหนาขยับไปมาอย่างคล่องแคล่ว กลิ่นหอมจางๆ ของเครื่องเทศแปลกถิ่นเริ่มอบอวลไปทั่วบริเวณ กระตุ้นสัญชาตญาณความหิวและสัญชาตญาณนักล่าในตัวเรย์ให้พุ่งพล่าน เรย์จ้องมองรอยสักมังกรที่ต้นคอของอีกฝ่ายที่ขยับตามจังหวะการหั่นผัก เส้นสีหมึกนั้นดูราวกับมีชีวิตภายใต้แสงไฟสลัว มันเป็นสัญลักษณ์ที่เขาเคยเห็นในมุมมืดของวงการธุรกิจอาหาร... สิ่งที่คนอย่างคินน์ไม่ควรจะเข้าไปยุ่งเกี่ยว "คุณดูมีความลับเยอะนะ คินน์" เรย์เอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ พยายามดึงความสนใจออกจากความตึงเครียด "เชฟมิชลินที่ดูเหมือนลูกคุณหนูผู้ดี แต่รอยสักนั่นมันเหมือนนักเลงคุมบ่อนไม่มีผิด" "จดจ่อที่จานตรงหน้าเถอะครับคุณนักวิจารณ์ อย่าเสียเวลากับเรื่องที่ไม่ใช่หน้าที่" คินน์พูดจบก็วางจานเซรามิกสีดำสนิทลงตรงหน้าเรย์ กลิ่นหอมร้อนแรงที่ผสมผสานระหว่างความเผ็ดร้อนของสมุนไพรและกลิ่นหอมละมุนของเนื้อวากิวเกรดเอแตะจมูกทันที จานอาหารดูเรียบง่ายแต่ทว่ามีแรงดึงดูดอย่างประหลาด ราวกับมันกำลังเชื้อเชิญให้เขาลิ้มลองเพื่อเปิดประตูสู่โลกใบใหม่ เรย์หยิบส้อมขึ้นมา มือของเขาแอบสั่นเล็กน้อยด้วยความรู้สึกที่อธิบายไม่ได้ เขาตักเนื้อชิ้นพอดีคำเข้าปาก ทันทีที่รสสัมผัสแผ่ซ่านไปทั่วลิ้น ดวงตาของนักวิจารณ์หนุ่มก็เบิกกว้าง มันไม่ใช่แค่ความอร่อย แต่มันคือความรู้สึกเจ็บปวด ความโหยหา และชัยชนะที่ถูกถักทอเข้าด้วยกันอย่างลงตัว "รสชาตินี้มัน..." เรย์พึมพำ ดวงตาร้อนผ่าวอย่างห้ามไม่อยู่ "เป็นไงครับ? รสชาติที่คุณไม่เคยรู้จัก" คินน์ขยับเข้ามาใกล้จนเรย์รู้สึกถึงไออุ่นที่แผ่ออกมาจากร่างกายหนา กลิ่นสบู่ไม้สนจากตัวเชฟหนุ่มทำให้เรย์ใจเต้นไม่เป็นจังหวะ คินน์โน้มตัวลงมาจนใบหน้าของทั้งคู่ห่างกันเพียงลมหายใจกั้น "คุณวิจารณ์มาตลอดว่าอาหารผมไร้จิตวิญญาณ... แต่ตอนนี้ คุณกล้าพูดไหมว่าคุณไม่ได้รู้สึกถึง 'ตัวตน' ของผมในจานนี้?" เรย์เงยหน้าขึ้นสบตาอีกฝ่าย ลมหายใจของเขาติดขัด ความกล้าหาญที่เคยมีมาตลอดมลายหายไป เหลือเพียงความตื่นเต้นที่แล่นพล่านไปทั่วร่าง คินน์ในมุมนี้ดูอันตรายและเย้ายวนเกินกว่าที่เขาจะรับมือไหว ทว่าในจังหวะที่บรรยากาศกำลังจะแตะจุดเดือด เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นจากทางเข้าครัว พร้อมกับเสียงเคาะประตูเหล็กดังสนั่น "เชฟคินน์! ตรวจคนเข้าเมืองมาถึงหน้าร้านแล้ว บอกว่ามีคนแจ้งเบาะแสเรื่องการจ้างงานผิดกฎหมาย!" เรย์ชะงักกึก คินน์หันขวับไปมองทางประตู ใบหน้าที่เคยนิ่งสงบเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมทันที เขาคว้าข้อมือของเรย์ไว้แน่น แรงบีบนั้นแรงจนเรย์รู้สึกเจ็บแต่เขากลับไม่คิดจะขัดขืน "ดูเหมือนมื้อค่ำของเราจะจบลงตรงนี้" คินน์กระซิบเสียงต่ำที่ข้างหู ก่อนจะดันตัวเรย์ไปที่ทางออกลับหลังร้าน "ไปซะ ถ้าไม่อยากติดร่างแหไปกับความลับของผม... แล้วจำไว้ เรย์ เรายังคุยกันไม่จบ" ประตูลับถูกเปิดออก กลิ่นอายของความวุ่นวายที่รออยู่เบื้องนอกกำลังคืบคลานเข้ามา แต่ในใจของเรย์กลับมีเพียงคำถามเดียวที่ยังคงวนเวียนไม่หยุด... ใครเป็นคนแจ้งเบาะแส? และตกลงแล้ว เชฟมาดนิ่งคนนี้กำลังซ่อนอะไรไว้ใต้รอยสักมังกรนั่นกันแน่? ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับความเร่าร้อนในบทนี้ แล้วพบกันตอนหน้าครับ - มหายุทธ์ไร้เทียมทาน