เมื่อลิ้นทองคำต้องคุมหัวใจเชฟ

"ถ้าคุณคิดว่าการเอาชื่อเสียงของตัวเองมาการันตีร้านอาหารที่กำลังจะเจ๊งได้ด้วยการพ่นคำพูดดูถูกดูแคลนละก็... ผมแนะนำให้คุณเดินออกไปทางประตูเดิมที่เพิ่งเดินเข้ามาครับ" เสียงทุ้มต่ำแต่เย็นเฉียบราวกับใบมีดโกนบาดลึกลงบนความเงียบงันภายในครัวมาตรฐานระดับห้าดาว เรย์หยุดก้าวเท้าลงทันที เขาไม่ได้สะดุ้ง ไม่ได้ถอยหนี แต่กลับหมุนตัวกลับมาช้าๆ พร้อมรอยยิ้มที่มุมปากซึ่งดูอย่างไรก็ไม่ใช่ความเป็นมิตร เรย์กวาดสายตามองไปรอบห้องครัวที่เงียบกริบ พนักงานในชุดยูนิฟอร์มสีขาวสะอาดตาต่างหยุดมือจากการเตรียมวัตถุดิบ ทุกสายตาจับจ้องมาที่เขากับ 'เชฟคินน์' ชายหนุ่มเจ้าของแผ่นหลังกว้างที่ยืนตระหง่านอยู่หน้าเตาหลอมเหล็ก "เชฟคินน์... สินะครับ" เรย์เอ่ยชื่อนั้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "ในฐานะคนที่ถูกจ้างมาเป็นที่ปรึกษาเพื่อกอบกู้สถานการณ์ที่ดูเหมือนว่า 'ความอีโก้สูงส่ง' ของเชฟกำลังจะทำให้ร้านนี้กลายเป็นสุสานชื่อเสียงของตัวเอง ผมว่าเราควรมาทำความเข้าใจกันใหม่ดีไหมครับ?" คินน์วางตะหลิวลงบนขอบกระทะทองแดงอย่างใจเย็น ก่อนจะหันมาเผชิญหน้า ระยะห่างระหว่างพวกเขาลดลงจนสัมผัสได้ถึงไอความร้อนจากเตาไฟและแรงกดดันมหาศาลที่แผ่ออกมาจากตัวชายหนุ่มร่างสูง "ที่ปรึกษา?" คินน์แค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกริบสีเข้มจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของเรย์ "คุณเป็นแค่นักวิจารณ์อาหารที่ถนัดแต่การใช้นิ้วจิ้มแป้นพิมพ์ด่าคนอื่นไปวันๆ คุณเคยจับมีดแล่เนื้อจริงๆ บ้างไหม? หรือเคยยืนหน้าเตาร้อนๆ นานเกินห้านาทีหรือเปล่า... คุณ 'ลิ้นทองคำ'?" เรย์เลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่งโดยไม่มีความสะทกสะท้าน เขาเดินผ่านเชฟคนอื่นๆ เข้าไปจนชิดระยะอันตราย กลิ่นน้ำหอมจางๆ จากตัวของเขาสะกดกั้นกลิ่นเครื่องเทศเข้มข้นในครัวไว้ได้ชั่วขณะ มือเรียวสวยเอื้อมไปหยิบช้อนตวงสแตนเลสบนเคาน์เตอร์ขึ้นมาหมุนเล่นเบาๆ "การที่ผมไม่จับมีด ไม่ได้แปลว่าผมไม่รู้วิธีการ 'เชือด' หรอกนะครับ" เรย์โน้มตัวเข้าไปใกล้ จนปลายจมูกแทบจะแตะกับปลายคางของอีกฝ่าย "รสชาติที่เชฟกำลังนำเสนออยู่นี้ มันขาดความสมดุลอย่างรุนแรง คุณใส่ความดื้อรั้นลงไปมากเกินกว่าจะใส่เครื่องปรุงครับ" "คุณกล้าดียังไง..." "ผมกล้าดีเพราะผมมีสิทธิ์" เรย์ตัดบทเสียงแข็ง นัยน์ตาคู่นั้นวาวโรจน์ด้วยความท้าทาย "หุ้นส่วนร้านนี้ส่งผมมาเพื่อแก้ปัญหา ไม่ได้ส่งมาเพื่อฟังคำอวดอ้างสรรพคุณของเชฟที่ยึดติดกับอดีต ถ้าวันพรุ่งนี้ลูกค้ายังคงวิจารณ์ว่าซอสสูตรพิเศษของคุณมันห่วยแตกเหมือนที่ผมเพิ่งชิมไปเมื่อเช้า... เชฟก็เตรียมตัวเก็บของออกจากร้านที่รักนักรักหนานี้ไปได้เลยครับ" คินน์นิ่งไปครู่ใหญ่ เขาสัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือนจากคำพูดของคนตรงหน้า ไม่ใช่เพราะความโกรธ แต่เพราะความจริงที่ถูกกระชากออกมาต่อหน้าลูกน้องทุกคน เรย์ไม่ใช่แค่คนปากดี แต่เขามีสายตาที่อ่านขาดทุกความผิดพลาดในจานอาหาร เชฟหนุ่มขยับตัวเข้าหาเรย์จนแผ่นหลังของคนร่างโปร่งชิดกับขอบโต๊ะสแตนเลส มือหนาข้างหนึ่งยันขอบโต๊ะกักขังร่างของที่ปรึกษาหน้าใหม่ไว้ในวงแขน สายตาของทั้งคู่ประสานกันดุจกระแสไฟฟ้าแรงสูงที่แล่นพล่าน "งั้นลองดูไหม?" คินน์กระซิบด้วยน้ำเสียงที่ลดระดับลงจนกลายเป็นโทนต่ำที่สั่นประสาท "ถ้าภายในสามวันคุณไม่สามารถพิสูจน์ได้ว่าตัวเองเก่งกว่าแค่การพ่นลมปาก คุณต้องเป็นคนเขียนจดหมายลาออกให้ผมเองด้วยมือของคุณ... แต่ถ้าคุณทำได้" คินน์หยุดเว้นจังหวะ สายตาเหลือบมองไปที่ริมฝีปากบางเฉียบของเรย์แวบหนึ่งก่อนจะเลื่อนกลับมาที่ดวงตา "ผมจะยอมฟังคำสั่งของคุณทุกอย่าง แม้แต่เรื่องที่ว่าผมควรจะ 'วางตัว' ยังไงในครัวนี้" เรย์ไม่หลบตา เขาเชิดหน้าขึ้นรับคำท้าด้วยรอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยความมั่นใจ "ดีครับ ผมจะจำคำพูดนั้นไว้ แล้วเราจะได้เห็นกันว่า ระหว่าง 'ลิ้นทองคำ' กับ 'เชฟอีโก้จัด' ใครกันที่จะเป็นฝ่ายคุกเข่าก่อน" ในจังหวะที่บรรยากาศกำลังเดือดพล่านจนแทบจะเผาไหม้ทุกอย่างให้เป็นจุล เสียงประตูกระจกของห้องครัวก็ถูกผลักเข้ามาอย่างแรงจนเกิดเสียงดังสนั่น หญิงสาวในชุดเดรสแบรนด์หรูเดินเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก กวาดสายตามองภาพเหตุการณ์ที่ทั้งคู่ยืนชิดกันจนเกือบไร้ระยะห่าง เธอรีบเอ่ยเสียงสั่น "เชฟคินน์คะ! แขกโต๊ะวีไอพีที่เพิ่งมาถึง... เขาบอกว่าต้องการพบเชฟเดี๋ยวนี้ และดูเหมือนว่าเขาจะไม่ใช่แขกธรรมดาที่เชฟจะไล่ตะเพิดออกไปได้ง่ายๆ นะคะ!" คินน์ผละออกจากเรย์ทันที ดวงตาคมคายเหลือบมองใบหน้าของนักวิจารณ์หนุ่มอีกครั้งด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดา ก่อนจะคว้ามีดทำครัวคู่ใจขึ้นมาแล้วเดินตรงไปที่ประตูโดยไม่หันกลับมามองแม้แต่น้อย เรย์จ้องตามแผ่นหลังนั้นไปพร้อมกับขมวดคิ้วแน่น หัวใจที่เต้นรัวจากความตึงเครียดเมื่อครู่เริ่มเปลี่ยนเป็นความสงสัย เมื่อเห็นรอยสักรูปมังกรที่ต้นคอของเชฟหนุ่มปรากฏขึ้นแวบหนึ่งในแสงไฟ... สิ่งที่เขาไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าเชฟคนนี้ซ่อนความลับอะไรไว้ภายใต้ภาพลักษณ์สมบูรณ์แบบนี้กันแน่ ขอบคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมายังจุดเริ่มต้นของความสัมพันธ์สุดเดือดนี้กับผม "มหายุทธ์ไร้เทียมทาน" นะครับ