สงครามบนโต๊ะอาหาร

"จานนี้... รสชาติเหมือนคนปรุงกำลังโกรธแค้นโลกใบนี้อยู่เลยนะครับ คุณคินน์" เสียงทุ้มหวานแต่แฝงไปด้วยคมมีดของเรย์ดังกังวานไปทั่วห้องครัวระดับมิชลินสตาร์ที่ควรจะเงียบเชียบ เขาวางช้อนเงินลงบนจานพอร์ซเลนเบาๆ แต่เสียงกระทบนั้นกลับฟังดูบาดหูราวกับเสียงปืนในความเงียบ ท่ามกลางพนักงานในครัวนับสิบชีวิตที่พร้อมใจกันก้มหน้าก้มตาทำงาน ราวกับว่าหากใครเผลอเงยหน้าขึ้นมาสบตากับหายนะตรงหน้า พวกเขาอาจจะถูกลูกหลงจนจมกองเพลิงไปด้วย คินน์วางมีดทำครัวลงช้าๆ เขาไม่แม้แต่จะหันกลับมามองคนวิจารณ์ แต่ไหล่กว้างภายใต้ชุดเชฟสีขาวสะอาดสะอ้านนั้นเกร็งขึ้นเล็กน้อย บรรยากาศรอบตัวชายหนุ่มเปลี่ยนจากความเย็นชาเป็นความกดดันที่แผ่ซ่านจนอากาศรอบข้างดูจะเบาบางลง "ถ้าลิ้นของคุณมันใช้งานได้ดีเท่ากับฝีปาก ผมคงไม่ต้องเสียเวลามาแก้สูตรซอสที่ผมปรุงตามตำรับดั้งเดิมของครอบครัวหรอกครับ คุณเรย์" คินน์หมุนตัวกลับมา สายตาคมกริบดั่งใบมีดที่เพิ่งลับมาสดๆ จ้องลึกเข้าไปในดวงตาของนักวิจารณ์หนุ่ม เรย์ยักไหล่ มุมปากยกยิ้มอย่างไม่สะทกสะท้าน "สูตรครอบครัวงั้นหรือครับ? น่าเสียดายที่โลกข้างนอกนั่นไม่ได้ตัดสินอาหารด้วย 'ความหลัง' ของคุณ แต่มันตัดสินที่รสชาติบนปลายลิ้น... และจานนี้สอบตกครับ มันทั้งเค็ม ทั้งแข็งกระด้าง เหมือนอารมณ์ของคุณในตอนนี้เป๊ะเลย" "คุณกล้าดียังไงมาวิจารณ์ร้านของผมในครัวของผม" คินน์ก้าวเข้ามาหา ระยะห่างระหว่างทั้งคู่ลดน้อยลงจนเรย์สัมผัสได้ถึงไอความร้อนจากร่างกายของอีกฝ่าย กลิ่นโรสแมรี่จางๆ ผสมกับความหอมของเครื่องเทศชั้นเลิศบนตัวเชฟหนุ่มทำให้หัวใจของเรย์เต้นผิดจังหวะไปชั่วครู่ แต่เขาก็ยังเชิดหน้าท้าทาย "ถ้าไม่อยากให้วิจารณ์ ก็ทำให้อร่อยเหมือนที่คนอื่นเขาโฆษณาไว้สิครับ" เรย์โน้มตัวเข้าไปใกล้ จนลมหายใจอุ่นๆ รดรินบนใบหน้าของอีกฝ่าย "หรือว่า... เชฟระดับมิชลินคนนี้ รับความจริงไม่ได้?" พนักงานในครัวพากันถอยกรูดไปจนแทบจะสิงกำแพง นี่ไม่ใช่แค่การวิจารณ์อาหาร แต่นี่คือสงครามเย็นที่ใครต่างก็รู้ว่ามีระเบิดเวลาซ่อนอยู่ภายใต้ความนิ่งขรึมของทั้งคู่ คินน์กระชากข้อมือเรย์เบาๆ ไม่ให้ถอยหนี แต่แรงนั้นไม่ได้เต็มไปด้วยความรุนแรง มันกลับแฝงไปด้วยแรงดึงดูดที่น่าหวาดหวั่น มือหนาเอื้อมไปหยิบช้อนคันเดิม ตักซอสขึ้นมาจ่อที่ริมฝีปากของคนตรงหน้า "งั้นลองชิมอีกครั้งสิครับ... คราวนี้ ตั้งใจชิมให้ดีๆ ไม่ใช่เอาแต่คอยหาเรื่องจะจิกกัดผม" เรย์ชะงัก สายตาประสานกันนิ่งนาน ท่ามกลางความตึงเครียดที่แทบจะระเบิดออกมาเป็นเปลวไฟ มือของคินน์มั่นคง ทว่าดวงตาสีเข้มคู่นั้นกลับสั่นไหวด้วยความรู้สึกบางอย่างที่เรย์ไม่อาจนิยามได้ เขาอ้าปากรับช้อนนั้นเข้ามา รสชาติเข้มข้นของซอสที่ผ่านการเคี่ยวมาอย่างพิถีพิถันแผ่ซ่านไปทั่วโคนลิ้น มันลึกล้ำ มีมิติ และนุ่มนวลอย่างเหลือเชื่อ เรย์รู้ตัวทันทีว่าเขาแพ้... ไม่ใช่เพราะซอสรสชาติเปลี่ยนไป แต่เพราะหัวใจของเขาที่เต้นรัวจนคุมไม่อยู่ "อร่อยไหมครับ?" เสียงกระซิบพร่าของคินน์ดังอยู่ข้างหู เรย์กำลังจะเปิดปากเถียงกลับเพื่อรักษาหน้า แต่ทว่าเสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนที่เดินเข้ามาอย่างเร่งรีบ พร้อมกับประตูหลังครัวที่ถูกผลักออกอย่างแรงก็ขัดจังหวะทุกอย่างลงเสียก่อน "คินน์! ฉันบอกกี่ครั้งแล้วว่าให้ยกเลิกเมนูนี้ เพราะมันมีส่วนผสมที่ลูกค้าแพ้! นายทำบ้าอะไรลงไป!" เสียงตวาดของชายวัยกลางคนที่ดูเหมือนหุ้นส่วนใหญ่ของร้านดังขึ้น ทำให้คินน์ปล่อยข้อมือเรย์ทันที ทั้งคู่ผละออกจากกันอย่างรวดเร็ว แต่สายตาของเรย์ยังคงจ้องมองแผ่นหลังของคินน์ที่แข็งทื่อไปชั่วขณะ ก่อนที่เชฟหนุ่มจะค่อยๆ หันกลับมาหาผู้มาใหม่ด้วยแววตาที่เย็นชาเยือกแข็งกว่าเดิม "ผมตรวจสอบทุกอย่างด้วยตัวเองดีแล้วครับ" คินน์ตอบเสียงเรียบ "และผมมั่นใจว่าจานนี้... ไม่มีทางเป็นพิษต่อใคร" แต่ทว่า ในขณะที่คินน์กำลังจะอธิบายต่อ สายตาของเขาก็เหลือบไปเห็นบางอย่างบนโต๊ะเตรียมอาหาร... จานที่เรย์เพิ่งชิมไปเมื่อครู่ถูกใครบางคนสลับไปวางไว้ในถาดสำหรับเสิร์ฟให้แขกวีไอพีที่เพิ่งมาถึงโต๊ะเมื่อห้านาทีก่อน สีหน้าของคินน์เปลี่ยนไปในทันที เขาหันมาสบตาเรย์ด้วยแววตาที่ฉายชัดถึงความตื่นตระหนกที่พยายามซ่อนไว้ "นั่น... คือจานที่ผมเพิ่งชิมไปเมื่อกี้ใช่ไหม" เรย์ถามขึ้นเบาๆ เมื่อตระหนักได้ถึงความผิดปกติ คินน์ไม่ได้ตอบ แต่เขาคว้าผ้ากันเปื้อนแล้ววิ่งออกไปจากครัวทันที ทิ้งให้เรย์ยืนอึ้งอยู่กลางวงล้อมของพนักงานที่เริ่มโกลาหล เพราะแขกวีไอพีคนนั้นเพิ่งจะตักอาหารเข้าปากไปเพียงคำเดียว... ก่อนจะล้มฟุบลงไปกับโต๊ะท่ามกลางเสียงกรีดร้องของผู้คน ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับความเร่าร้อนและรอยร้าวในบทนี้ แล้วพบกันตอนหน้าครับ - มหายุทธ์ไร้เทียมทาน