แรงกระแทกของเอกสารสเปกวัสดุก่อสร้างที่ถูกโยนลงบนโต๊ะทำงานกระจกใส เกิดเสียงทึบหนักหน่วงจนแฟ้มสันห่วงเกือบกระเด็นหลุดจากขอบโต๊ะ รินรดาไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมองเจ้าของรอยยิ้มกวนประสาทที่ยืนกอดอกพิงกรอบประตูห้องทำงานส่วนตัวของเธอในยามวิกาล บรรยากาศรอบตัวเงียบสงัดจนได้ยินเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานแข่งกับเสียงหัวใจที่เต้นรัวด้วยความโกรธ
"ดึกดื่นค่ำคืนแบบนี้ คุณยังไม่เลิกทำตัวเป็นผู้ตรวจการแผ่นดินจอมจุ้นจ้านอีกหรือครับ คุณสถาปนิก"
เสียงทุ้มต่ำที่เจือแววเย้าแหย่ดังขึ้น คินน์ก้าวเข้ามาในห้องทีละน้อย รองเท้าหนังราคาแพงกระทบกับพื้นไม้ยางสังเคราะห์เป็นจังหวะเนิบนาบ ร่างสูงโปร่งในเสื้อเชิ้ตพับแขนเผยให้เห็นรอยสักจางๆ ที่ข้อมือ ท่าทางสบายๆ ของเขาช่างตัดกับความตึงเครียดในอากาศราวฟ้ากับเหว
"ถ้าฉันไม่จุ้นจ้านเรื่องมาตรฐานวัสดุ ป่านนี้โครงการนี้คงพังลงมาก่อนที่จะได้ส่งมอบให้ลูกค้าแล้วล่ะค่ะ... อ้อ ขอโทษที เผลอใช้น้ำเสียงจริงจังกับคนที่ไม่เคยจริงจังกับอะไรเลย" รินรดาเงยหน้าขึ้น ปะทะสายตากับเขาด้วยแววตาคมกริบที่ไม่มีทีท่าจะเกรงกลัว
คินน์หัวเราะในลำคอ เสียงนั้นทุ้มต่ำและชวนให้หงุดหงิดในความรู้สึก เขาเดินเข้ามาประชิดโต๊ะทำงานจนพื้นที่แคบลงถนัดตา กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสมกับกลิ่นกาแฟคั่วเข้มลอยเข้ามาแตะจมูก รินรดาผถอยหลังเล็กน้อยโดยอัตโนมัติเมื่อเขายื่นมือมาค้ำขอบโต๊ะไว้ทั้งสองข้าง กักตัวเธอไว้ในอาณาเขตจำกัด
"คุณกำลังกล่าวหาว่าผมทุจริต หรือแค่กำลังหึงที่ผมเอาแต่สนใจหน้างานมากกว่าสนใจคุณกันแน่ครับ ริน"
คำพูดหน้าไม่อายนั้นทำให้รินรดาต้องสูดหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติ เธอยื่นแฟ้มเอกสารอีกเล่มที่รวบรวมหลักฐานใบเสร็จสั่งซื้อวัสดุก่อสร้างล็อตที่มีปัญหาพุ่งชนเข้าที่อกอีกฝ่ายอย่างแรง
"นี่คือหลักฐานว่าเหล็กเสริมคอนกรีตล็อตนี้ไม่ได้มาตรฐาน มอก. ตามที่คุณเซ็นอนุมัติเบิกงบไป คุณจะแก้ตัวว่ายังไงคะ คินน์" น้ำเสียงของเธอสั่นระริกด้วยความอัดอั้น ตลอดหลายสัปดาห์ที่ผ่านมา เธอต้องทนทำงานร่วมกับผู้ชายคนนี้ สถาปนิกอัจฉริยะที่เก่งกาจแต่ไร้ระเบียบวินัย และดูเหมือนจะสนุกกับการปั่นป่วนหัวใจเธอเล่นทุกครั้งที่มีโอกาส แต่เรื่องความปลอดภัยของอาคาร เป็นเส้นตายที่เธอไม่มีวันยอมประนีประนอมเด็ดขาด
คินน์ก้มมองเอกสารในมือแวบเดียว ก่อนจะโยนมันลงบนโต๊ะอย่างไร้เยื่อใย ดวงตาคมกริบเปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้นทีละน้อย ความขี้เล่นเมื่อครู่มลายหายไป เหลือเพียงความดุดันแบบสถาปนิกตัวพ่อที่พร้อมจะชนกับทุกปัญหา
"คุณคิดว่าผมโง่พอที่จะเอาชื่อเสียงตัวเองไปแลกกับเงินทอนไม่กี่บาทงั้นเหรอครับ" คินน์โน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกเกือบจะชนกัน รินรดาชะงัก ลมหายใจอุ่นร้อนที่รดรินอยู่ใกล้แค่เอื้อมทำให้สมาธิที่สะสมมาพังทลายลงในพริบตา "ถ้าคุณอยากรู้ความจริงนัก... ทำไมไม่ลองตามผมมาดูที่ไซท์งานตอนนี้เลยล่ะครับ"
ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ รินรดามองลึกลงไปในดวงตาคู่นั้น เธอกำลังชั่งน้ำหนักระหว่างความระแวงกับความอยากรู้ ท่าทีมั่นอกมั่นใจของเขาไม่ได้ดูเหมือนคนมีความผิด แต่มันคือความท้าทายที่เธอปฏิเสธไม่ลง
"ก็ได้ค่ะ... ถ้าฉันพบว่าคุณมีส่วนรู้เห็นกับเรื่องนี้ เตรียมตัวเขียนใบลาออกได้เลย"
การเดินทางมายังไซต์งานก่อสร้างยามค่ำคืนให้บรรยากาศที่น่าขนลุก แสงไฟนีออนสีส้มสลัวส่องกระทบโครงสร้างเหล็กและปูนเปลือยเกิดเงาทอดweววับน่ากลัว คินน์เดินนำหน้าเธอเข้าไปยังโซนชั้นใต้ดิน ซึ่งเป็นจุดที่เก็บตัวอย่างวัสดุมีปัญหา รินรดาก้าวตามไปติดๆ มือเรียวถือไฟฉายส่องทางพร้อมกับกำโทรศัพท์มือถือแน่นเผื่อเกิดเหตุฉุกเฉิน
ที่มุมอับของเสาเข็มต้นใหญ่ มีกองวัสดุกองใหญ่วางทับซ้อนกันอยู่ คินน์หยุดเดินแล้วหันกลับมามองเธอ แสงไฟจากไฟฉายสะท้อนใบหน้าคมคายที่ดูจริงจังจนน่าแปลกใจ
"ดูนี่สิครับ..." คินน์ย่อตัวลง ใช้มือปัดฝุ่นออก เผยให้เห็นรหัสโค้ดที่ตอกอยู่บนเนื้อเหล็ก "เหล็กพวกนี้ถูกสับเปลี่ยนโดยผู้รับเหมาช่วงที่แอบลักไก่ในยามวิกาลตอนที่ผมไม่อยู่ ผมเพิ่งจับพิรุธได้เมื่อวานนี้เอง และนั่นคือเหตุผลที่ผมบอกว่า... คืนนี้เรายังมีเรื่องต้องเคลียร์กันยาว"
รินรดานิ่งงั้น หลักฐานตรงหน้าหักล้างข้อกล่าวหาของเธอจนหมดสิ้น ความรู้สึกผิดตีตื้นขึ้นมาในอกเมื่อตระหนักว่าเธอด่วนตัดสินเขาไปก่อน ร่างบางอ้าปากจะเอ่ยคำขอโทษ แต่ทว่า...
เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนกำลังก้าวเข้ามาใกล้จากทางบันไดหนีไฟ พร้อมกับเสียงกระซิบกระซาบที่ดังสะท้อนก้องในความเงียบ คินน์ไวกว่า เขาคว้าข้อมือเธอไว้แน่นแล้วดึงเข้าไปหลบหลังเสาต้นใหญ่ทันที ร่างกายของทั้งคู่แนบชิดกันจนสัมผัสได้ถึงไออุ่นและจังหวะหัวใจที่เต้นโครมคราม
รินรดาเบิกตากว้างเมื่อเงาสูงใหญ่ของบุคคลปริศนาปรากฏขึ้นบริเวณกองวัสดุ พร้อมกับไฟฉายที่สาดส่องไปทั่วบริเวณ... และเสียงทุ้มคุ้นหูของบุคคลที่สามที่เอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบในความมืด ทำให้ลมหายใจของเธอสะดุดกึกทันที
"นึกไม่ถึงเลยนะครับว่าดึกดื่นแบบนี้ สถาปนิกมือดีอย่างพวกคุณจะยังขยันมาเดินตรวจงานกันถึงที่นี่... หรือว่ากำลังแอบทำอะไรลับหลังคนอื่นอยู่กันแน่?"
ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมลุ้นไปกับความสัมพันธ์ที่ชวนใจเต้นรัวนี้ด้วยกันนะครับ สเปซโอเดสซีย์
เซฟโซนที่ไม่มีจริง กับหัวหน้าทีมสุดกวนประสาท•ตอนที่ 16
จุดเปลี่ยนของความอดทน
ผลงานโดย สเปซโอเดสซีย์
โหมดอ่านสะดวกมือ (Hands-Free)
สารจากนักเขียน (สเปซโอเดสซีย์)
ดูโปรไฟล์ →"สวัสดีคุณรี้ดทุกคนครับ ขอบคุณที่ติดตามผลงานเรื่อง เซฟโซนที่ไม่มีจริง กับหัวหน้าทีมสุดกวนประสาท นะครับ ฝากกดหัวใจและคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะครับ ขอบคุณทุกคนครับ 🙏✨"
ความคิดเห็น (0)
ร่วมพูดคุยและส่งกำลังใจให้ไรท์ยังไม่มีความคิดเห็นในตอนนี้
เป็นคนแรกที่เริ่มพูดคุยและส่งกำลังใจให้คุณไรท์!