ร่วมมือหรือร่วมมือกันแน่

เงาตะคุ่มที่ทาบทับลงมาตรงกรอบประตูโครงสร้างเหล็กชั่วคราว ไม่ได้ทำให้รินรดาตกใจเท่ากับน้ำเสียงทุ้มต่ำที่จงใจลากเสียงกวนประสาทซึ่งดังแทรกความเงียบสงบยามตีสองครึ่งขึ้นมา "นึกไม่ถึงเลยนะครับว่าดึกดื่นแบบนี้ สถาปนิกมือดีอย่างพวกคุณจะยังขยันมาเดินตรวจงานกันถึงที่นี่... หรือว่ากำลังแอบทำอะไรลับหลังคนอื่นอยู่กันแน่?" สรรพนามและรอยยิ้มมุมปากของ ‘คินน์’ สถาปนิกหนุ่มคู่ปรับตัวฉกาจ ปรากฏขึ้นพร้อมกับร่างสูงโปรดในชุดเสื้อเชิ้ตพับแขนจนเห็นท่อนแขนแข็งแรง เขาไม่ได้มาคนเดียว แต่การปรากฏตัวกะทันหันกลางไซต์งานรีสอร์ตริมผาที่กำลังเป็นประเด็นร้อนแรงนี้ กลับกลายเป็นตัวแปรสำคัญที่ทำให้สถานการณ์ที่กำลังจะแย่ พลิกผันไปในทิศทางที่ไม่มีใครคาดคิด รินรดากัดริมฝีปากแน่น เผลอกำม้วนแปลนในมือจนยับยู่ยี่ เธอปรายตามองผู้ชายที่ชอบโผล่มาในจังหวะวิกฤตเสมอราวกับติด GPS ติดตามตัวเธอไว้ "ถ้าหมายถึงการมาแก้ปัญหาโครงสร้างที่กำลังจะพังเพราะซับคอนแทรกต์มักง่ายของคุณล่ะก็... ใช่ค่ะ... เอ๊ย... ใช่ครับ ฉันกำลังทำอยู่" เธอเกือบหลุดคำคุ้นเคยตามความเคยชิน ดีที่เบรกปากทันเวลา พร้อมกับส่งค้อนวงใหญ่ให้คนกวนประสาทที่เดินเอามือล้วงกระเป๋าเข้ามาใกล้เรื่อยๆ "โอ๊ะๆ ระวังหน่อยนะครับรินรดา แปลนแผ่นนั้นถ้าฉีกขาดขึ้นมา ค่าปรับโปรเจกต์นี้คงไม่พอให้คุณชดใช้หรอกนะ" คินน์ก้าวเข้ามาหยุดยืนห่างจากเธอไม่ถึงคืบ กลิ่นน้ำหอมเจือจางผสมกับกลิ่นอายฝุ่นปูนยามค่ำคืนโชยเข้าจมูกจนรินรดาต้องถอยหลังโดยอัตโนมัติ ทว่าด้านหลังคือผนังคอนกรีตเสริมเหล็กที่ยังไม่ได้ฉาบปูน เธอจึงตกอยู่ในสถานการณ์ที่ถูกล้อมด้วยเสาเข็มและ... อกแกร่งของนายสถาปนิกปากจัดคนนี้ "ถอยไปเลยนะคินน์ นี่ไม่ใช่เวลามาเล่นลิ้น ไซต์นี้กำลังจะพังเพราะรอยร้าวที่คานรับน้ำหนักโซน B ถ้าเราไม่ค้ำยันมันตอนนี้ อีกไม่ถึงห้าชั่วโมงตอนที่คนงานเข้ามาเทปูนเพิ่ม... ทุกอย่างจะพังลงมาทับคนงานตายหมด" รินรดาเปลี่ยนโหมดจากความหงุดหงิดเป็นจริงจังในพริบตา แววตาคู่สวยฉายความกังวลอย่างปิดไม่มิด แม้ภายนอกเธอจะดูแข็งกร้าวและยึดมั่นในกฎระเบียบแค่ไหน แต่ชีวิตคนงานนับร้อยคือสิ่งที่เธอยอมให้พลาดไม่ได้เด็ดขาด คินน์หุบยิ้มกวนประสาททันทีเมื่อเห็นแววตาจริงจังและหยาดเหงื่อที่ซึมตามกรอบหน้าของหญิงสาว เขากวาดสายตาไปยังจุดที่เธอนิ้วชี้ ก่อนจะหันกลับมามองใบหน้าที่ฉายความเครียดขึงของคนตรงหน้า "รู้ไหมครับว่าเวลาที่คุณทำหน้าเครียดแบบนี้... มันดูน่าเป็นห่วงมากกว่าน่ารำคาญซะอีก" น้ำเสียงของเขาอ่อนลงโดยไม่รู้ตัว ปราศจากความเยาะเย้ย มีเพียงความจริงจังที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความนิ่งสงบ "นี่คุณ! ยังจะมีอารมณ์มาแซวอีกเหรอ?" รินรดาเงยหน้าขึ้นต่อว่า ดวงตากลมโตฉายแววไม่พอใจที่ถูกหยอกล้อในสถานการณ์หน้าสิ่วหน้าขบวนเช่นนี้ "ผมไม่ได้แซবครับ" คินน์ขยับตัวเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด จนรินรดารู้สึกได้ถึงไออุ่นจากร่างกายของเขา มือหนาทาบลงกับเสาปูนด้านหลังเธอเพื่อกั้นไม่ให้เธอขยับหนี เป็นการบังคับทางอ้อมให้เธอกล้าสบตาเขาตรงๆ "ผมแค่จะบอกว่า... ถ้าคุณอยากรักษาสัยต์นี้ไว้ และอยากช่วยคนงานพวกนั้น ทางออกเดียวที่คุณเกลียดนักเกลียดหนากำลังยืนอยู่ตรงหน้าคุณแล้วนี่ไงครับ" รินรดาชะงัก "หมายความว่ายังไง?" "ร่วมมือกับผมสครับ" คินน์ยื่นข้อเสนอด้วยน้ำเสียงหนักแน่น แววตาคมกริบสะท้อนแสงไฟนีออนดวงเดียวในไซต์งาน "ผมออกแบบโครงสร้างโซนนี้ ผมรู้ว่าจุดรับแรงตรงไหนที่มีปัญหา และคุณ... สถาปนิกเจ้าระเบียบผู้รอบคอบ ก็รู้ว่าต้องใช้วิธีคำนวณแบบไหนเพื่อบล็อกมันไม่ให้ทรุดตัวลงมา เรามีเวลาไม่ถึงสามชั่วโมงก่อนฟ้าสว่าง ถ้าเราไม่จับมือกันตอนนี้ พรุ่งนี้ชื่อเสียงของบริษัทคุณกับผมคงกลายเป็นจุลไปพร้อมกับซากปูนพวกนั้นแน่" ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ มีเพียงเสียงลมพัดผ่านโครงสร้างเหล็กที่ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดราวกับจะย้ำเตือนถึงเวลาที่กำลังเดินถอยหลัง รินรดามองลึกลงไปในดวงตาของคินน์ ไม่มีแววตาเจ้าเล่ห์หรือความสนุกสนาน มีเพียงความจริงจังที่พร้อมจะเดิมพันทุกอย่างร่วมกับเธอ มือที่เคยสั่นเทาเล็กน้อยจากความกดดันค่อยๆ สงบลง เธอสูดหายใจเข้าลึก "ก็ได้..." เธอกัดฟันตอบ "แต่ถ้างานนี้พังเพราะไอเดียอาร์ตๆ เพี้ยนๆ ของคุณ ฉันจะฟ้องคุณให้หมดตัวแน่คินน์!" มุมปากของชายหนุ่มกระตุกยิ้มขึ้นมาทันที เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้กวนประสาท แต่ทรงพลังจนใจของคนมองกระตุกวูบ "ยินดีให้ฟ้องครับ... ถ้าเราทำสำเร็จ ค่อยมาเคลียร์คดีส่วนตัวกันทีหลัง" ไม่พูดเปล่า คินน์คว้าคอมพิวเตอร์พกพาที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานสนามเปิดขึ้นมา ร่างสูงโน้มตัวลงแนบชิดจนไหล่แทบจะชนกัน กลิ่นโคโลญจ์สะอาดปนกลิ่นบุหรี่จางๆ ลอยเข้าจมูกรินรดาขณะที่พวกเขาก้มหัวลงมองหน้าจอแปลนวิศวกรรมร่วมกัน นิ้วเรียวของคินน์ชี้ไปยังจุดวิกฤตบนจอ ก่อนจะสัมผัสโดนหลังมือของรินรดาที่กำลังถือปากกาแกะรอยคำนวณโดยไม่ได้ตั้งใจ สัมผัสอุ่นจัดจากปลายนิ้วของเขาทำเอารินรดาสะดุ้งเฮือก หัวใจที่ควรจะเต้นเป็นจังหวะงาน กลับเต้นรัวระรัวยิ่งกว่าเสียงเครื่องจักรในไซต์งานเสียอีก เธอเหลือบมองใบหน้าด้านข้างของเขาที่ตั้งอกตั้งใจอธิบายวิธีการค้ำยันโครงสร้างด้วยความรวดเร็วและแม่นยำ ความเท่และจริงจังของสถาปนิกหนุ่มในยามคับขัน ช่างทำลายล้างกำแพงความเกลียดชังที่เธอก่อไว้เสียจนไม่เหลือชิ้นดี "ตรงนี้... ขยับเหล็กค้ำมาทางซ้ายอีกสิบเซนติเมตร" รินรดาเอ่ยเสียงเบา พยายามดึงสติกลับมาที่หน้าจอ แต่ระยะห่างที่ใกล้เกินไปทำให้ลมหายใจอุ่นๆ ของเขารดอยู่แถวต้นคอเธอจนขนลุกซู่ "รับทราบครับท่านหัวหน้าทีม" คินน์ตอบรับด้วยน้ำเสียงพึมพำชิดริมหู ก่อนจะหันมาสบตาเธอกะทันหัน ในระยะที่ใกล้เสียจนปลายจมูกแทบจะชนกัน แววตาของเขาพราวระยับด้วยความหมายบางอย่างที่ซ่อนอยู่ภายใต้สถานการณ์อันตึงเครียด ดวงตาทั้งคู่ประสานกันนิ่งในความมืดสลัวของไซต์งาน ความเงียบสงบก่อตัวขึ้นท่ามกลางเสียงหัวใจที่เต้นโครมคราม รินรดาลืมเรื่องโครงสร้างถล่มไปชั่วขณะ สมองขาวโพลนเมื่อปลายนิ้วมือหนาของคินน์เลื่อนขึ้นมาเกลี่ยปอยผมที่หลุดลุ่ยข้างแก้มให้อย่างแผ่วเบา โดยที่ปากก็ยังคงเอ่ยกระซิบด้วยน้ำเสียงพร่าต่ำที่ทำเอาสถาปนิกสาวผู้มั่นใจในตัวเองถึงกับเข่าอ่อน "ทำงานร่วมกันมาก็เยอะ... แต่เพิ่งรู้ว่าเวลาคุณดื้อเงียบแบบนี้ มันน่าแกล้งให้ร้องไห้คาอกจริงๆ นะครับรินรดา" คำพูดหยอกเย้าที่แฝงความคลั่งรักแบบไม่ทันตั้งตัวทำเอาสถาปนิกสาวหน้าแดงก่ำ เธอกำลังจะอ้าปากสวนกลับเพื่อรักษาฟอร์ม แต่ทว่า... *ปัง!* เสียงโลหะหนักกระแทกกันดังสนั่นมาจากชั้นใต้ดินของโครงสร้างที่อยู่ถัดไปไม่ไกล พร้อมกับเสียงตะโกนลั่นด้วยความตกใจของยามกะดึกที่วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาในเขตกั้น "คุณคินน์ครับ! คุณรินรดา! แย่แล้วครับ... เสาหลักโซน C ที่ซับคอนแทรกต์แอบเปลี่ยนวัสดุ เกิดรอยร้าวทะลักลงมาแล้วครับ! มันกำลังจะ..." คินน์ผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูงทันที สัญชาตญาณความเป็นผู้นำพุ่งพล่าน ดวงตาคมกริบหันขวับกลับไปมองทิศทางที่เกิดเสียง พร้อมกับคว้าข้อมือของรินรดาไว้แน่นโดยไม่ยอมปล่อยให้อีกฝ่ายหลุดมือ "อยู่ข้างหลังผม!" คินน์ออกคำสั่งเสียงเฉียบขาด พร้อมกับกระชากร่างบางให้เข้ามาหลบด้านหลังเสาคอนกรีตหนา ในเสี้ยววินาทีที่แสงไฟฉุกเฉินกะพริบวาบส้มสลัว และเสียงลั่นเปรี๊ยะของปูนซีเมนต์กำลังดังสนั่นหวั่นไหวทั่วทั้งตึก! ---------------------------------------- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่แวะมาโดเนทและคอมเมนต์ส่งกำลังใจให้ความสัมพันธ์ที่กำลังจะระเบิดคู่นี้เสมอนะครับ